Kitáb-i-Íqán
Bahá’u’lláh
Persian Published 1931 Translated 1930–1931 291 paragraphs
Bahá’u’lláh’s principal doctrinal work, revealed in Baghdad in 1861 within the space of two days and two nights, in response to questions from the Báb’s maternal uncle. Translated by Shoghi Effendi and published in 1931. In his foreword, Shoghi Effendi called it a ‘book of unsurpassed pre-eminence among the writings of the Author of the Bahá’í Revelation.’ In God Passes By he wrote that it occupies ‘a position unequalled by any work in the entire range of Bahá’í literature, except the Kitáb-i-Aqdas,’ describing it as ‘a model of Persian prose, of a style at once original, chaste and vigorous, and remarkably lucid, both cogent in argument and matchless in its irresistible eloquence.’ In letters he called it ‘the most important book written on the spiritual significance of the Cause.’
Each paragraph below pairs the original Persian text with Shoghi Effendi’s English rendering. Click any passage to view the full parallel text.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 154 155 156 157 158 159 160 161 162 163 164 165 166 167 168 169 170 171 172 173 174 175 176 177 178 179 180 181 182 183 184 185 186 187 188 189 190 191 192 193 194 195 196 197 198 199 200 201 202 203 204 205 206 207 208 209 210 211 212 213 214 215 216 217 218 219 220 221 222 223 224 225 226 227 228 229 230 231 232 233 234 235 236 237 238 239 240 241 242 243 244 245 246 247 248 249 250 251 252 253 254 255 256 257 258 259 260 261 262 263 264 265 266 267 268 269 270 271 272 273 274 275 276 277 278 279 280 281 282 283 284 285 286 287 288 289 290 291
بسم ربّنا العليّ الاعلی
الباب المَذکُورُ فی بَيانِ اَنَّ العباد لَن يَصِلُوا إلی شاطِئِ بَحرِالعِرفانِ إلّا بِالانقِطاعِ الصِّرفِ عَن کُلِّ مَن فِی السَّمواتِ والاَرضِ. قَدِّسُوا اَنفُسَکُم يا اَهلَ
IN THE NAME OF OUR LORD, THE EXALTED, THE MOST HIGH. No man shall attain the shores of the ocean of true understanding except he be detached from all that is in heaven and on earth. Sanctify your soul
جوهر اين باب آنکه سالکين سبيل ايمان و طالبين کؤوس ايقان بايد نفوس خود را از جميع شئونات عرضيّه پاک ومقدّس نمايند، يعنی گوش را از استماع اقوال و قلب را ازظنونات متعلّقه به سُبُحات جلال و روح را از تعل
The essence of these words is this: they that tread the path of faith, they that thirst for the wine of certitude, must cleanse themselves of all that is earthly—their ears from idle talk, their minds
ناظر به ايّام قبل شويد که چقدر مردم از اعالی و ادانی هميشه منتظر ظهورات احديّه در هياکل قدسيّه بودهاند به قسمی که در جميع اوقات و اوان مترصّد و منتظر بودند ودعاها و تضرّع ها می نمودند که شايد نسيم رحم
Consider the past. How many, both high and low, have, at all times, yearningly awaited the advent of the Manifestations of God in the sanctified persons of His chosen Ones. How often have they expecte
حال قدری تأمّل نمائيد که سبب اعتراض ناس بعد از طلب و آمال ايشان چه بود. و به قسمی هم اعتراض می نمودند که زبان و بيان و تقرير و تحرير همه از ذکر آن عاجز و قاصر است. و احدی از مظاهر قدسيّه و مطالع احد
Ponder for a moment, and reflect upon that which hath been the cause of such denial on the part of those who have searched with such earnestness and longing. Their attack hath been more fierce than to
و همچنين کلمات منزله که از غمام قدرت صمدانيّه و سماء عزّت ربّانيّه نازل شده زياده از حدّ احصاء و احاطه عباد است و اولوا الأفئده و صاحبان بصر را سوره هود کفايت می کند. قدری در آن سوره مبارکه تأمّل فر
In like manner, those words that have streamed forth from the source of power and descended from the heaven of glory are innumerable and beyond the ordinary comprehension of man. To them that are poss
اگر بر ابتلای انبياء و علّت و سبب اعتراضات عباد بر آن شموس هويّه آگاه شويد بر اکثری از امور اطّلاع يابيد و ديگر هر چه اعتراضات مردم را بر مشارق شموس صفات احديّه بيشتر ملاحظه کنيد در دين خود و امراللّه
Should you acquaint yourself with the indignities heaped upon the Prophets of God, and apprehend the true causes of the objections voiced by their oppressors, you will surely appreciate the significan
و از جمله انبياء نوح بود که نهصد و پنجاه سال نوحه نمود و عباد را به وادی ايمن روح دعوت فرمود و احدی او را اجابت ننمود. و در هر يوم به قدری ايذاء و اذيّت بر آن وجود مبارک وارد می آوردند که يقين بر هل
Among the Prophets was Noah. For nine hundred and fifty years He prayerfully exhorted His people and summoned them to the haven of security and peace. None, however, heeded His call. Each day they inf
حال قدری تأمّل بايد که سبب چه بود در اين مدّت آن عباد به اين قسم اعتراض نمودند و احتراز جستند و از قميص نفی به خلع اثبات مفتخرو فائز نشدند؟ و ديگر چرا در وعده های الهی بدا شدکه سبب ادبار بعضی مقبلين
And now, consider and reflect a moment upon the waywardness of this people. What could have been the reason for such denial and avoidance on their part? What could have induced them to refuse to put o
و بعد از نوح جمال هود از مَشرق ابداع مُشرق شد و قريب هفتصد سنه اَو ازيد به اختلاف اقوال، مردم را به رضوان قرب ذی الجلال دعوت نمود. و چه مقدار بلايا که به مثل غيث هاطل بر آن حضرت باريد تا آنکه کثرت دع
And after Noah the light of the countenance of Húd shone forth above the horizon of creation. For well-nigh seven hundred years, according to the sayings of men, He exhorted the people to turn their f
و بعد هيکل صالحی از رضوان غيبی معنوی قدم بيرون نهاد و عباد را به شريعه قرب باقيه دعوت نمود و صد سنه اَو ازيد امر به اوامر الهی و نهی از مناهی می فرمود، ثمری نبخشيد و اثری ظاهر نيامد. و چند مرتبه غيبت
And after Him there appeared from the Ridván of the Eternal, the Invisible, the holy person of Sálih, Who again summoned the people to the river of everlasting life. For over a hundred years He admoni
و بعد جمال خليل کشف نقاب نمود و عَلَم هُدی مرتفع شد و اهل ارض را به نور تقی دعوت فرمود.
هر چه مبالغه در نصيحت فرمود جز حسد ثمری نياورد و غير غفلت حاصلی نبخشيد إلّا الّذينَ هُم انقَطعُوا بکُلِّهِم إلی
Later, the beauty of the countenance of the Friend of God appeared from behind the veil, and another standard of divine guidance was hoisted. He invited the people of the earth to the light of righteo
و بعد زمان او منقضی شد تا نوبت به موسی رسيد و آن حضرت به عصای امر و بيضای معرفت از فاران محبّت الهيّه با ثعبان قدرت و شوکت صمدانيّه از سينای نور به عرصه ظهور ظاهر شد و جميع من فی الملک را به ملکوت بق
And when His day was ended, there came the turn of Moses. Armed with the rod of celestial dominion, adorned with the white hand of divine knowledge, and proceeding from the Párán of the love of God, a
حال قدری در اين امورات تأمّل فرمائيد که چه سبب اين گونه اختلافات بوده که هر ظهور حقّی که در امکان از افق لامکان ظاهر می شد اين گونه فساد و اغتشاش و ظلم و انقلاب در اطراف عالم ظاهر و هويدا می گشت؟ با
And now, ponder upon these things. What could have caused such contention and conflict? Why is it that the advent of every true Manifestation of God hath been accompanied by such strife and tumult, by
آخر تأمّل فرمائيد که سبب اين افعال چه بود که به اين قسم با طلعات جمال ذی الجلال سلوک می نمودند؟ و هر چه که در آن ازمنه سبب اعراض و اغماض آن عباد بود حال هم سبب اغفال اين عباد شده. و اگر بگوئيم حجج
Reflect, what could have been the motive for such deeds? What could have prompted such behaviour towards the Revealers of the beauty of the All-Glorious? Whatever in days gone by hath been the cause o
و در همه اوقات سبب صدّ عباد و منع ايشان از شاطی بحر احديّه علمای عصر بودهاند که زمام آن مردم در کف کفايت ايشان بود. و ايشان هم بعضی نظر به حبّ رياست و بعضی از عدم علم و معرفت، ناس را منع می نمودند.
Leaders of religion, in every age, have hindered their people from attaining the shores of eternal salvation, inasmuch as they held the reins of authority in their mighty grasp. Some for the lust of l
پس قدری به ديده بصيرت الهيّه در آفاق علم ربّانی و انفس کلمات تامّه صمدانيّه تعقّل فرمائيد تا جميع اسرار حکمت روحانيّه بی سبحات جلال از خلف سرادق فضل و افضال ظاهر و هويدا شود. و کلّيّه اعتراض مردم و
With fixed and steady gaze, born of the unerring eye of God, scan for a while the horizon of divine knowledge, and contemplate those words of perfection which the Eternal hath revealed, that haply the
مثلاً چون ايّام موسی گذشت و انوار عيسی از فجر روح عالم را احاطه نمود جميع يهود اعتراض نمودند که آن نفس که در تورات موعود است بايد مروّج و مکمّل شرايع تورات باشد و اين جوان ناصری که خود را مسيح اللّه
And when the days of Moses were ended, and the light of Jesus, shining forth from the dayspring of the Spirit, encompassed the world, all the people of Israel arose in protest against Him. They clamou
و در کشف اين اسرار بعضی از عبارات انبياء، به بدائع نغمات حجازی در الواح مسطوره قبل که برای يکی از احباب نوشته شده بود مذکور گشت و حال هم به تغنّيات خوش عراقی نظر به خواهش آن جناب در اين اوراق مجدّداً
In unfolding these mysteries, We have, in Our former Tablets which were addressed to a friend in the melodious language of Hijáz, cited a few of the verses revealed unto the Prophets of old. And now,
بر اولی العلم معلوم و واضح بوده که چون نار محبّت عيسوی حجبات حدود يهود را سوخت و حکم آن حضرت فی الجمله جريان بر حسب ظاهر يافت، روزی آن جمال غيبی به بعضی از اصحاب روحانی ذکر
To them that are endowed with understanding, it is clear and manifest that when the fire of the love of Jesus consumed the veils of Jewish limitations, and His authority was made apparent and partiall
و اگر به ديده بصيرت معنوی مشاهده شود فی الحقيقه در عهد خاتم، هم کتاب عيسی و امر او ثابت شد. در مقام اسم که خود حضرت فرمود:
"منم عيسی." و آثار و اخبار و کتاب عيسی را هم تصديق ف
Every discerning observer will recognize that in the Dispensation of the Qur’án both the Book and the Cause of Jesus were confirmed. As to the matter of names, Muhammad, Himself, declared: “I am Jesus
و بعد اصحاب و تلاميذ آن حضرت استدعا نمودند که علامت رجعت و ظهور چيست و چه وقت اين ظاهر خواهد شد؟ و در چند مقام اين سؤال را از آن طلعت بی مثال نمودند و آن حضرت در هر مقام علامتی ذکر فرمودند چنانچه در
Afterwards, the companions and disciples of Jesus asked Him concerning those signs that must needs signalize the return of His manifestation. When, they asked, shall these things be? Several times the
و اين مظلوم يک فقره آن را ذکر می نمايم و نعمت های مکنونه سدره مخزونه را لوجه اللّه بر عباداللّه مبذول می دارم تا هياکل فانيه از اثمار باقيه محروم نمانند که شايد به رشحی از انهار بی زوال حضرت ذی الجلال
This wronged One will cite but one of these instances, thus conferring upon mankind, for the sake of God, such bounties as are yet concealed within the treasury of the hidden and sacred Tree, that hap
حيف است که انسان از اين عطيّه لطيفه خود را منع نمايد و از اين نعمت باقيه و حيات دائمه خود را محروم سازد. پس قدر اين مائده معنوی را دانسته که بلکه از الطاف بديعه آن شمس حقيقی اجسادهای مرده حيات تازه
O the pity! that man should deprive himself of this goodly gift, this imperishable bounty, this everlasting life. It behooveth him to prize this food that cometh from heaven, that perchance, through t
و اين است نغمات عيسی بن مريم که در رضوان انجيل به الحان جليل در علائم ظهور بعد فرموده.
در سفر اوّل که منسوب به متّی است در وقتی که سؤال نمودند از علامات ظهور بعد جواب فرمود: "و لِلوَقتِ مِن بَعدِ ض
These are the melodies, sung by Jesus, Son of Mary, in accents of majestic power in the Riḍván of the Gospel, revealing those signs that must needs herald the advent of the Manifestation after Him. In
و علمای انجيل چون عارف به معانی اين بيانات و مقصود مودعه در اين کلمات نشدند و به ظاهر آن متمسّک شدند لهذا از شريعه فيض محمّديّه و از سحاب فضل احمديّه ممنوع گشتند. و جهّال آن طائفه هم تمسّک به علمای
Inasmuch as the Christian divines have failed to apprehend the meaning of these words, and did not recognize their object and purpose, and have clung to the literal interpretation of the words of Jesu
و از اين عبارت گذشته، بيان ديگر در انجيل هست که می فرمايد:
"اَلسَّماءُ وَالارضُ تَزولانِ وَلکِنْ کَلامی لا يزُولُ" که معنی آن به فارسی اين است که آسمان و زمين ممکن است که زائل و معدوم شوند امّا کلام
Beside this passage, there is yet another verse in the Gospel wherein He saith: “Heaven and earth shall pass away: but My words shall not pass away.” Thus it is that the adherents of Jesus maintained
حال اين بنده رشحی از معانی اين کلمات را ذکر می نمايم تا اصحاب بصيرت و فطرت از معنی آن به جميع تلويحات کلمات الهی و اشارات بيانات مظاهر قدسی واقف شوند تا از هيمنهکلمات از بحر اسماء و صفات ممنوع نشوند و
This servant will now share with thee a dewdrop out of the fathomless ocean of the truths treasured in these holy words, that haply discerning hearts may comprehend all the allusions and the implicati
يعنی وقتی که ناس در سختی و تنگی مبتلا شوند، و اين در وقتی است که آثار شمس حقيقت و اثمار سدره علم و حکمت از ميان مردم زائل شود و زمام ناس بدست جهّال افتد و ابواب توحيد و معرفت که مقصود اصلی از خلق انس
As to the words—“Immediately after the oppression of those days”—they refer to the time when men shall become oppressed and afflicted, the time when the lingering traces of the Sun of Truth and the fr
حال کدام ضيق و تنگی است که ازيد از مراتب مذکوره باشد که اگر نفسی طلب حقّی و يا معرفتی بخواهد نمايد نمی داند نزد کدام رود و از که جويا شود، از غايت اينکه رأی ها مختلف و سبيل ها متعدّد شده. و اين تنگی
What “oppression” is greater than that which hath been recounted? What “oppression” is more grievous than that a soul seeking the truth, and wishing to attain unto the knowledge of God, should know no
حال اگر مقصود از اين ضيق را همچو ادراک نمايند که عالم ضيق به هم رساند و يا امورات ديگر که به خيال خود توهّم نمايند هرگز مشهود نگردد و البتّه گويند که اين شرط ظهور نيافته چنانچه گفتهاند و می گويند. با
Were this “oppression” (which literally meaneth pressure) to be interpreted that the earth is to become contracted, or were men’s idle fancy to conceive similar calamities to befall mankind, it is cle
مقصود از شمس و قمر که در کلمات انبياء مذکور است منحصر به اين شمس و قمر ظاهری نيست که ملاحظه می شود. بلکه از شمس و قمر معانی بسيار اراده فرمودهاند که در هر مقام به مناسبت آن مقام معنيی اراده می فرماي
And now, concerning His words—“The sun shall be darkened, and the moon shall not give light, and the stars shall fall from heaven.” By the terms “sun” and “moon,” mentioned in the writings of the Prop
و اينکه در مقام بيان و ذکر، تخصيص داده می شوند به بعضی از اسماء و صفات چنانچه شنيده ايد و می شنويد، نيست مگر برای ادراک عقول ناقصه ضعيفه و إلّا لم يزل و لايزال مقدّس بودهاند از هر اسمی و منزّه خواهند
That these divine Luminaries seem to be confined at times to specific designations and attributes, as you have observed and are now observing, is due solely to the imperfect and limited comprehension
و اطلاق شموس بر آن انوار مجرّده در کلمات اهل عصمت بسيار شده، از آن جمله در دعای ندبه می فرمايد:
"اَينَ الشُّمُوسُ الطّالِعةُ ؟ اَينَ الاَقمار المُنيرَةُ؟ اَينَ الَانْجُمُ الزّاهِرَةُ؟" پس معلوم شد که
The term “suns” hath many a time been applied in the writings of the “immaculate Souls” unto the Prophets of God, those luminous Emblems of Detachment. Among those writings are the following words rec
و در مقام ديگر مقصود از شمس و قمر و نجوم، علمای ظهور قبلند که در زمان ظهور بعد موجودند و زمام دين مردم در دست ايشان است. و اگر در ظهور شمس اُخری به ضيای او منوّر گشتند لهذا مقبول و منير و روشن خواهند
In another sense, by these terms is intended the divines of the former Dispensation, who live in the days of the subsequent Revelations, and who hold the reins of religion in their grasp. If these div
و اين بر هر ذی بصری مشهود است که همچنان که نور ستاره محو می شود نزد اشراق شمس ظاهره، همين قسم شمس علم و حکمت و عرفان ظاهره نزد طلوع شمس حقيقت و آفتاب معنوی محو و تاريک می شود.
It is evident and manifest unto every discerning observer that even as the light of the star fadeth before the effulgent splendour of the sun, so doth the luminary of earthly knowledge, of wisdom, and
و اطلاق شمس بر آن علماء به مناسبت علوّ و شهرت و معروفيّت است. مثل علمای مسلّم عصر که مشهور بلاد و مسلّم اند بين عباد. و اگر حاکی از شمس الهی باشند از شموس عاليه محسوبند و إلّا از شموس سجّين چنانچه
That the term “sun” hath been applied to the leaders of religion is due to their lofty position, their fame, and renown. Such are the universally recognized divines of every age, who speak with author
پس ای سائل، بايد به عروة الوثقی متمسّک شويم که شايد از شام ضلالت به نور هدايت راجع گرديم و از ظلّ نفی فرار نموده در ظلّ اثبات درآئيم و از نار حسبان آزاد شده به نور جمال حضرت منّان منوّر گرديم والسّلام
And now, O seeker, it behooveth us firmly to cling unto the Urvatu’l-Vuthqá, that perchance we may leave behind the darksome night of error, and embrace the dawning light of divine guidance. Shall we
و در مقامی هم مقصود از اطلاقات شمس و قمر و نجوم، علوم و احکام مرتفعه در هر شريعت است مثل صلات و صوم که در شريعت فرقان بعد از اخفای جمال محمّدی از جميع احکام محکم تر و اعظم تر است. چنانچه احاديث و اخب
In another sense, by the terms ‘sun’, ‘moon’, and ‘stars’ are meant such laws and teachings as have been established and proclaimed in every Dispensation, such as the laws of prayer and fasting. These
چنانچه از انوار مشرقه از شمس محمّديّه مأثور است که بر جميع انبياء در هر عهدی حکم صلات نازل شده، نهايت آنکه در هر عصر به اقتضای وقت به قسمی و آدابی جديد مخصوص گشته. و چون در هر ظهور بعد، آداب و عادات
The traditions established the fact that in all Dispensations the law of prayer hath constituted a fundamental element of the Revelation of all the Prophets of God—a law the form and the manner of whi
و در حديث هم اطلاق شمس و قمر بر صوم و صلات شده چنانچه می فرمايد:
" الصَّومُ ضِياءٌ وَالصَّلوةُ نُورٌ." و لکن روزی در محلّی نشسته بودم شخصی از علمای معروف وارد شد و به مناسبتی اين حديث را ذکر نمود و فر
Moreover, in the traditions the terms “sun” and “moon” have been applied to prayer and fasting, even as it is said: “Fasting is illumination, prayer is light.” One day, a well-known divine came to vis
باری، اين است مقصود از تلويحات کلمات مظاهر الهی. پس اطلاق شمس و قمر در اين مراتب بر اين مقامات مذکوره به آيات نازله و اخبار وارده محقّق و ثابت شد. اين است که مقصود از ذکر تاريکی شمس و قمر و سقوط انج
This is the purpose underlying the symbolic words of the Manifestations of God. Consequently, the application of the terms “sun” and “moon” to the things already mentioned hath been demonstrated and j
و اين مسلّم است که در هر ظهور بعد، شمس علوم و احکام و اوامر و نواهی که در ظهور قبل مرتفع شده و اهل آن عصر در ظلّ آن شمس و قمر معارف و اوامر منوّر و مهتدی می شدند تاريک می شود، يعنی حکمش و اثرش تمام م
It is unquestionable that in every succeeding Revelation the “sun” and “moon” of the teachings, laws, commandments, and prohibitions which have been established in the preceding Dispensation, and whic
حال به چشم علم اليقين و جناحَی عين اليقين به صراط حقّ اليقين قدم گذار، "قل اللّ
And now, with fixed gaze and steady wings enter thou the way of certitude and truth. “Say: It is God; then leave them to entertain themselves with their cavilings.” Thus, wilt thou be accounted of tho
ای برادر من، قدم روح بردار تا باديه های بعيده بُعد و هجر را به آنی طيّ فرمائی و در رضوان قرب و وصل در آئی و در نَفَسی به انفس الهيّه فائز شوی. و به قدم جسد هرگز اين مراحل طيّ نشود و مقصود حاصل نيايد
O my brother! Take thou the step of the spirit, so that, swift as the twinkling of an eye, thou mayest flash through the wilds of remoteness and bereavement, attain the Ridván of everlasting reunion,
اين است معنی آيهمبارکه که می فرمايد: "فَلا اُقسِمُ بِرَبِّ المَشارِقِ و المَغَارِب."
زيرا که از برای هر شمسی از اين شموس مذکوره محلّ اشراق و غروب است. و چون علمای تفسير بر حقيقت اين شمس های مذکور
This is the meaning of the sacred verse: “But nay! I swear by the Lord of the Easts and the Wests,” inasmuch as the “Suns” referred to have each their own particular rising and setting place. And as t
و همچنين از اين بيانات واضحه محکمه متقنه غير متشابه تفطّر سماء را که از علائم ساعت و قيامت است ادراک نما. اين است که می فرمايد: "إذَا السَّمَاءُ انفَطَرَتْ." مقصود سماء اديان است که در هر ظهور مرتف
In like manner, strive thou to comprehend from these lucid, these powerful, conclusive, and unequivocal statements the meaning of the “cleaving of the heaven”—one of the signs that must needs herald t
و ديگر زحمت و مرارت آن طلعات را ملاحظه نما که بی ناصر و معين ظاهری در مقابل جميع اهل ارض اقامه حدود اللّه می فرمايند. با آن همه ايذاء که بر آن وجود های مبارکه لطيفهرقيقه وارد می شود و با کمال قدرت ص
Moreover, consider the hardships and the bitterness of the lives of those Revealers of the divine Beauty. Reflect, how single-handed and alone they faced the world and all its peoples, and promulgated
و همچنين معنی تبديل ارض را ادراک نما که غمام رحمت آن سماء بر قلوبی که نيسان مکرمت مبذول داشت،تبديل شد اراضی آن قلوب به ارض معرفت و حکمت. و چه رياحين توحيد که در رياض قلوبشان انبات شده و چه شقايق های
In like manner, endeavour to comprehend the meaning of the “changing of the earth.” Know thou, that upon whatever hearts the bountiful showers of mercy, raining from the “heaven” of divine Revelation,
ای کاش صدرهای عباد از نقوش اين تحديدات و کلمات مظلمه پاک و مقدّس می شد که لَعَلَّ به تجلّی انوار شمس علم و معانی و جواهر اسرار حکمت لدنّی فائز می گشت. حال ملاحظه نما، اگر اين اراضی جرزهوجود تبديل نمی
Would that the hearts of men could be cleansed from these man-made limitations and obscure thoughts imposed upon them! haply they may be illumined by the light of the Sun of true knowledge, and compre
و از نسمات جود آن سلطان وجود ارض ظاهره هم تبديل يافته لَو اَنتُم فی اَسرارِ الظُّهور تَتَفَکَّروُن.
The breeze of the bounty of the King of creation hath caused even the physical earth to be changed, were ye to ponder in your hearts the mysteries of divine Revelation.
و ديگر معنی اين آيه را ادراک نما که می فرمايد: "والاَرضُ جَميعاً قَبضَتُهُ يَومَ القيامَة وَالسَّمواتُ مَطويَّاتٌ بِيَمينهِ سُبحَانَهُ و تَعَالَی عَمَّا يُشرِکُونَ." مضمون آن اين است که همه زمين ا
And now, comprehend the meaning of this verse: “The whole earth shall on the Resurrection Day be but His handful, and in His right hand shall the heavens be folded together. Praise be to Him! and high
و همچنين ملاحظه کن که سماوات اديان مرتفعه در قبل چگونه در يمين قدرت پيچيده شد و سماء بيان به امراللّه مرتفع گشت و به شمس و قمر و نجوم اوامر بديعه جديده تزيين يافت. اين است اسرار کلمات که بی حجاب کشف
In like manner, reflect how the elevated heavens of the Dispensations of the past have, in the right hand of power, been folded together, how the heavens of divine Revelation have been raised by the c
و از جميع اين کلمات مرموزه و اشارات ملغزه که از مصادر امريّه ظاهر می شود مقصود امتحان عباد است چنانچه مذکور شد تا معلوم شود اراضی قلوب جيّده منيره از اراضی جرزه فانيه. و هميشه اين از سنّت الهی در
Know verily that the purpose underlying all these symbolic terms and abstruse allusions, which emanate from the Revealers of God’s holy Cause, hath been to test and prove the peoples of the world; tha
و همچنين آيه قبله را ملاحظه فرمائيد که بعد از هجرت شمس نبوّت محمّدی از مشرق بطحا به يثرب، رو به بيت المقدّس توجّه می فرمودند در وقت صلات، تا آنکه يهود بعضی سخن های ناشايسته بر زبان راندند که ذکرش شايس
And likewise, reflect upon the revealed verse concerning the “Qiblih.” When Muhammad, the Sun of Prophethood, had fled from the dayspring of Bathá unto Yathrib, He continued to turn His face, while pr
چنانچه در عهد اکثری انبياء که بعد از موسی مبعوث به رسالت شدند مثل داود و عيسی و دون آنها از انبيای اعظم که ما بين اين دو نبيّ آمدند هيچ حکم قبله تغيير داده نشد و همه اين مرسلين از جانب ربّ العالمين م
None of the many Prophets sent down, since Moses was made manifest, as Messengers of the Word of God, such as David, Jesus, and others among the more exalted Manifestations who have appeared during th
اگر قدری تأمّل رود در همين مطلب و بيان، ابواب های معانی و تبيان مفتوح بينيد و جميع علم و اسرار آن را بی حجاب مشاهده فرمائيد. و نيست اين امور مگر برای تربيت و خلاصی نفوس از قفس نفس و هوی و الّا آن سل
Were you to ponder, but for a while, these utterances in your heart, you would surely find the portals of understanding unlocked before your face, and would behold all knowledge and the mysteries ther
اگر قدری در انبيای قبل و ظهور ايشان تعقّل رود امر بسيار بر اهل ديار سهل شود به قسمی که از افعال و اقوالی که مخالف نفس و هوی است محتجب نمی مانند و همه حجبات را به نار سدره عرفان محترق نمايند و بر عرش
Were men to meditate upon the lives of the Prophets of old, so easily would they come to know and understand the ways of these Prophets that they would cease to be veiled by such deeds and words as ar
حال تفکّر در فتنه های الهی و بدايع امتحان های او کن که نفسی که معروف است به قتل نفس و خود هم اقرار بر ظلم می نمايد چنانچه در آيه مذکور است و سی سنه اَو اقلّ هم بر حسب ظاهر در بيت فرعون تربيت يافته و
And now ponder in thy heart the commotion which God stirreth up. Reflect upon the strange and manifold trials with which He doth test His servants. Consider how He hath suddenly chosen from among His
و همچنين در حالت مريم مشاهده نما که آن طلعت کبری از عظمت امر و تحيّر، آرزوی عدم فرمود چنانچه مستفاد از آيه مبارکه می شود که بعد از تولّد عيسی، مريم ناله نمود و به اين کلمه زبان گشود: "يَا لَيْتَنِی م
Likewise, reflect upon the state and condition of Mary. So deep was the perplexity of that most beauteous countenance, so grievous her case, that she bitterly regretted she had ever been born. To this
حال ناظر به اين فتنه کبری و امتحان اعظم شويد. و از همه گذشته، همان جوهر روح که در ميان قوم به نسبت بی پدری معروف بوده او را پيغمبری بخشيد و حجّت خود نمود بر کلّ اهل سماوات و ارض.
And now, meditate upon this most great convulsion, this grievous test. Notwithstanding all these things, God conferred upon that essence of the Spirit, Who was known amongst the people as fatherless,
حال مشاهده فرمائيد که چقدر امور مظاهر ظهور مغاير نفس و هوای عباد از سلطان ايجاد ظاهر می شود. و چون بر اين جواهر اسرار مطّلع شوی به مقصود آ نگار اطّلاع يابی و اقوال و افعال آن مليک با اقتدار را مثل هم
Behold how contrary are the ways of the Manifestations of God, as ordained by the King of creation, to the ways and desires of men! As thou comest to comprehend the essence of these divine mysteries,
حال ای برادر ملاحظه نما اگر در اين عهد چنين اموری ظاهر شود و چنين حکايت بروز نمايد چه خواهند نمود؟ قسم به مربّی وجود و مُنزِل کلمات که در حين، بی تکلّم حکم بر کفر و امر بر قتل نمايند. کجا گوش می دهن
And now, take heed, O brother! If such things be revealed in this Dispensation, and such incidents come to pass, at the present time, what would the people do? I swear by Him Who is the true Educator
چشم انصاف اگر باز شود از جميع اين بيانات مشهود می گردد که مُظهر همه اين امور و نتيجه همه اليوم ظاهر است. با اينکه امثال اين امور در اين ظهور واقع نشده با وجود اين متمسّک به ظنونات انفس مردوده شده، چه
If the eye of justice be opened, it will readily recognize, in the light of that which hath been mentioned, that He, Who is the Cause and ultimate Purpose of all these things, is made manifest in this
اللّه اکبر، بيان که به اين مقام رسيد رائحه روحانی از صبح صمدانی مرور نمود و صبای صبحگاهی از مدينه سبای لايزالی وزيد و اشارتش جان را بشارت تازه بخشيد و روح را فتوحی بی اندازه. بساط جديدی مبسوط نمود و
Great God! When the stream of utterance reached this stage, We beheld, and lo! the sweet savours of God were being wafted from the dayspring of Revelation, and the morning breeze was blowing out of th
و عالم هستی به جميع اين عنايات حامله گشته، تا کی اثر اين عنايت غيبی در خاکدان ترابی ظاهر شود و تشنگان از پا افتاده را به کوثر زلال محبوب رساند و گمگشتگان صحرای بُعد و نيستی را به سرادق قرب و هستی معشو
The universe is pregnant with these manifold bounties, awaiting the hour when the effects of Its unseen gifts will be made manifest in this world, when the languishing and sore athirst will attain the
و قوله : "حينَئِذٍ تَظهَرُ عَلامَةُ ابنِ الإنسانِ فِی السَّماء." می فرمايد: بعد از کسوف شمس معارف الهيّه و سقوط نجوم احکام مثبته و خسوف قمر علم که مربّی عباد است و انعدام اعلام هدايت و فلاح و ظلمت ص
And now, concerning His words: “And then shall appear the sign of the Son of man in heaven.” By these words it is meant that when the sun of the heavenly teachings hath been eclipsed, the stars of the
از جمله خليل الرّحمن که قبل از ظهور آن حضرت، نمرود خوابی ديد و کَهَنه راخواست. اخبار دادند بر طلوع نجمی در سماء. و همچنين شخصی در ارض ظاهر شد که مردم را بشارت می داد به ظهور آن حضرت.
Among the Prophets was Abraham, the Friend of God. Ere He manifested Himself, Nimrod dreamed a dream. Thereupon, he summoned the soothsayers, who informed him of the rise of a star in the heaven. Like
و بعد از او حکايت کليم اللّه بود که کَهَنَه آن زمان فرعون را خبر دادند که کوکبی در سماء طالع شده که دالّ است بر انعقاد نطفه ای که هلاک تو و قوم تو بر دست اوست. و همچنين عالمی پيدا شد که شب ها بنی اس
After Him came Moses, He Who held converse with God. The soothsayers of His time warned Pharaoh in these terms: “A star hath risen in the heaven, and lo! it foreshadoweth the conception of a Child Who
و همچنين نزديک ظهور عيسی شد، چند نفر از مجوس که اطّلاع يافتند بر ظهور نجم عيسی در سماء، به اثر آن نجم آمدند تا داخل شدند به شهری که مقرّ سلطنت هيرودس بود. و در آن ايّام سلطنت آن ممالک در قبضه تصرّف ا
In like manner, when the hour of the Revelation of Jesus drew nigh, a few of the Magi, aware that the star of Jesus had appeared in heaven, sought and followed it, till they came unto the city which w
و کانوا قائلين: "اَينَ هُوَ المولُود مَلِکُ اليَهود؟ لاَنّا قَد رَاَينا نَجمَهُ فِی المَشرِقِ وَوافَينا لِنَسجُدَ لَه." و بعد از تفحّص معلوم نمودند که در بيت اللّحم يهودا آن طفل متولّد شد. اين علام
These Magi said: “Where is He that is born King of the Jews? for we have seen His star in the east and are come to worship Him!” When they had searched, they found out that in Bethlehem, in the land o
و همچنين قبل از ظهور جمال محمّدی آثار سماء ظاهره ظاهر شد. و آثار باطنه که مردم را در ارض بشارت می دادند به ظهور آن شمس هويّه چهار نفر بودند واحداً بعد واحد. چنانچه روزبه که موسوم به سلمان شد به شر
Likewise, ere the beauty of Muhammad was unveiled, the signs of the visible heaven were made manifest. As to the signs of the invisible heaven, there appeared four men who successively announced unto
تا رسيد به اين امر بديع منيع. و اکثر از منجّمان خبر ظهور نجم را در سماء ظاهره دادهاند. و همچنين در ارض هم نورين نيّرين، احمدو کاظم، قدّس اللّه تربتهما.
And now concerning this wondrous and most exalted Cause. Know thou verily that many an astronomer hath announced the appearance of its star in the visible heaven. Likewise, there appeared on earth Ahm
پس، از اين معانی مبرهن شد که قبل از ظهور هر يک از مرايای احديّه علامات آن ظهور در آسمان ظاهر و آسمان باطن که محلّ شمس علم و قمر حکمت و انجم معانی و بيان است ظاهر می شود و آن ظهورِ انسان کامل است قبل
From all that We have stated it hath become clear and manifest that before the revelation of each of the Mirrors reflecting the divine Essence, the signs heralding their advent must needs be revealed
وقوله: "وَ يَنوحُ کُلُّ قَبائِل الاَرض وَ يَرَونَ ابن الإنسان آتياً عَلی سَحابِ السَّماء مَعَ قُوّاةٍ وَ مجدٍ کبيرٍ." تلويح اين بيان اين است: يعنی در آن وقت نوحه می کنند عباد از جهت فقدان شمس جم
And now, with reference to His words: “And then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory.” These words signi
و لفظ سماء در بيانات شموس معانی بر مراتب کثيره اطلاق می شود. مثلاً سماء امر و سماء مشيّت و سماء اراده و سماء ع
In the utterances of the divine Luminaries the term “heaven” hath been applied to many and divers things; such as the “heaven of Command,” the “heaven of Will,” the “heaven of the divine Purpose,” the
و علم به دو قسم منقسم است: علم الهی و علم شيطانی. آن از الهامات سلطان حقيقی ظاهر و اين از تخيّلات انفس ظلمانی باهر. معلّم آن حضرت باری و معلّم اين وساوس نفسانی. بيان آن "اتّقوا اللّه يُعلِّمکم ال
Know verily that Knowledge is of two kinds: Divine and Satanic. The one welleth out from the fountain of divine inspiration; the other is but a reflection of vain and obscure thoughts. The source of t
پس بايد صدر را از جميع آنچه شنيده شده پاک نمود و قلب را از همه تعلّقات مقدّس فرمود تا محلّ ادراک الهامات غيبی شود و خزينه اسرار علوم ربّانی گردد. اين است که می فرمايد: "السّالکُ فِی النَّهجِ البَيض
The heart must needs therefore be cleansed from the idle sayings of men, and sanctified from every earthly affection, so that it may discover the hidden meaning of divine inspiration, and become the t
باری، از مطلب دور مانديم اگر چه همه ذکر مطلب است و ليکن قسم به خدا آنچه می خواهم اختصار نمايم و به اقلّ کفايت کنم می بينم زمام قلم از دست رفته و با وجود اين چقدر از لئالی بی شمار که ناسفته در صدف قلب
We have digressed from the purpose of Our argument, although whatsoever is mentioned serveth only to confirm Our purpose. By God! however great Our desire to be brief, yet We feel We cannot restrain O
پس، از اين بيانات محکمه واضحه لائحه مقصود از سماء در آيه مُنزله معلوم شد و مفهوم گشت. و اينکه می فرمايد: با ابر و غمام نازل می شود مقصود از ابر آن اموری است که مخالف نفس و هوای ناس است. چنانچه ذکرشد
By these luminous, these conclusive, and lucid statements, the meaning of “heaven” in the aforementioned verse hath thus been made clear and evident. And now regarding His words, that the Son of man
و اين است آن غمامی که سماوات علم و عرفان کلّ من فی الارض به آن می شکافد و شقّ می گردد منع می نمايد از مشاهده شمس ظاهری، همين قسم هم اين شئونات مذکوره مردم را منع می نمايد از ادراک آن شمس حقيقی. چنا
These are the “clouds” that cause the heavens of the knowledge and understanding of all that dwell on earth to be cloven asunder. Even as He hath revealed: “On that day shall the heaven be cloven by t
و اين معلوم است که تغييرات و تبديلات که در هر ظهور واقع می شود همان غمامی است تيره که حائل می شود بصر عرفان عباد را از معرفت آن شمس الهی که از مشرق هويّه اشراق فرموده. زيرا که سال ها عباد بر تقليد
It is evident that the changes brought about in every Dispensation constitute the dark clouds that intervene between the eye of man’s understanding and the divine Luminary which shineth forth from the
پس بايد جهدی نمود تا به اعانت غيبی از اين حجبات ظلمانی و غمام امتحانات ربّانی از مشاهده آن جمال نورانی ممنوع نشويم و او را به نفس او بشناسيم و اگر هم حجّت بخواهيم به يک حجّت و برهان اکتفا نمائيم تا ب
It behooveth us, therefore, to make the utmost endeavour, that, by God’s invisible assistance, these dark veils, these clouds of Heaven-sent trials, may not hinder us from beholding the beauty of His
سبحان اللّه، با وجود اينکه از قبل اين امورات را به تلويحات عجيبه و اشارات غريبه خبر دادهاند تا جميع ناس اطّلاع يابند و در آن روز خود را از بحر البحور فيوضات محروم نسازند مع ذلک امر چنين واقع می شود ک
Gracious God! Notwithstanding the warning which, in marvelously symbolic language and subtle allusions, hath been uttered in days past, and which was intended to awaken the peoples of the world and to
و همچنين می فرمايد: "يَومَ تَأتيِ السَّماءُ بِدُخانٍ مُبينٍ يَغْشَی النَّاسَ هَذَا عَذَابٌ اَليِمٌ"
Likewise, He saith: “On the day when the heaven shall give out a palpable smoke, which shall enshroud mankind: this will be an afflictive torment.” The All-Glorious hath decreed these very things, tha
و عنقريب است که اعلام قدرت الهی را در همه بلاد مرتفع بينی و آثار غلبه و سلطنت او را در جميع ديار ظاهر مشاهده فرمائی. باری، اکثر علماء چون اين آيات را ادراک ننمودهاند و از مقصود قيامت واقف نشدهاند ل
Ere long, thine eyes will behold the standards of divine power unfurled throughout all regions, and the signs of His triumphant might and sovereignty manifest in every land. As most of the divines hav
و قوله : "يرسل ملائکته " إلی آخر القول. مقصود از اين ملائکه آن نفوسی هستند که به قوّه روحانيّه، صفات بشريّه را به نار محبّت الهی سوختند و به صفات عالين و کرّوبيّين متّصف گشتند. چنانچه حضرت صادق در و
And now, concerning His words: “And He shall send His angels….” By “angels” is meant those who, reinforced by the power of the spirit, have consumed, with the fire of the love of God, all human traits
باری، چون اين وجودات قدسيّه از عوارض بشريّه پاک و مقدّس گشتند و متخلّق به اخلاق روحانيّين و متّصف به اوصاف مقدّسين شدند لهذا اسم ملائکه بر آن نفوس مقدّسه اطلاق گشته. باری، اين است معنی اين کلمات که ه
And now, inasmuch as these holy beings have sanctified themselves from every human limitation, have become endowed with the attributes of the spiritual, and have been adorned with the noble traits of
و چون امم عيسی به اين معانی نرسيدند و اين علامات بر حسب ظاهر چنانچه خود و علمای ايشان ادراک نمودهاند ظاهر نشد لهذا به مظاهر قدسيّه از آن يوم تا به حال اقبال ننمودند و از جميع فيوضات قدسيّه محروم شدند
As the adherents of Jesus have never understood the hidden meaning of these words, and as the signs which they and the leaders of their Faith have expected have failed to appear, they therefore refuse
اين است که در همه اعهاد و اعصار اين گونه اعتراضات و اختلافات در ميان مردم بوده. و هميشه ايّام مشغول به زخارف قول می شدند که فلان علامت ظاهر نشد و فلان برهان باهر نيامد. و اين مرض ها عارض نمی شد مگر
Such objections and differences have persisted in every age and century. The people have always busied themselves with such specious discourses, vainly protesting: “Wherefore hath not this or that sig
سبحان اللّه، با وجود اقرار به اين حديث، علمائی که در مسائل شرعيّه هنوز در ظنّ و شکّ اند چگونه در غوامض مسائل اصول الهيّه و جواهر اسرار کلمات قدسيّه اظهار علم می نمايند و می گويند فلان حديث که از علائ
Great God! Notwithstanding their acceptance of the truth of this tradition, these divines who are still doubtful of, and dispute about, the theological obscurities of their faith, yet claim to be the
و اگر از ايشان سؤال شود از شرائط ظهور انبيای بعد که در کتب قبل است، از جمله آنها علامات ظهور و اشراق شمس محمّدی است چنانچه مذکور شد و بر حسب ظاهر هيچ يک ظاهر نشد، مع ذلک به چه دليل و برهان نصاری و امث
Were they to be questioned concerning those signs that must needs herald the revelation and rise of the sun of the Muhammadan Dispensation, to which We have already referred, none of which have been l
بلی، در آيات مُنزله و کلمات مرايای احمديّه ذکر تحريف عالين و تبديل مستکبرين هست، و لکن در مواضع مخصوصه ذکر شده. و از آن جمله حکايت ابن صوريا است در وقتی که اهل خيبر در حکم قصاص زنای محصن و محصنه از
Yea, in the writings and utterances of the Mirrors reflecting the sun of the Muhammadan Dispensation mention hath been made of “Modification by the exalted beings” and “alteration by the disdainful.”
اين يک موضع بود که ذکر شد. و در اين مقام مقصود از تحريف نه چنان است که اين همج رعاع فهم نمودهاند چنانچه بعضی می گويند که علمای يهود و نصاری آياتی را که در وصف طلعت محمّديّه بود از کتاب محو نمودند و
This is one of the instances that have been referred to. Verily by “perverting” the text is not meant that which these foolish and abject souls have fancied, even as some maintain that Jewish and Chri
و در مقام ديگر می فرمايد: "وَ قَد کَانَ فَريقٌ مِنهُمْ يَسمَعُونَ کَلامَ اللّهِ ثُمَّ يُحَرّفُونَهُ مِنْ بَعْدِ ما عَقَلُوهُ و هُم يَعْلَمُونَ." و اين آيه هم مُدلّ است بر تحريف معانی کلام الهی نه ب
In yet another instance, He saith: “A part of them heard the Word of God, and then, after they had understood it, distorted it, and knew that they did so.” This verse, too, doth indicate that the mean
و در موضع ديگر می فرمايد: "فَوَيلٌ لِلَّذينَ يَکتُبُونَ الکتَابَ بِاَيديهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ هَذا مِنْ عِنْدِ اللّهِ لِيشْتَرُوا بِهِ ثَمَناً قَليلاً. " الی آخر الآيه. و اين آيه در شأن علمای يهو
Again in another instance, He saith: “Woe unto those who, with their own hands, transcribe the Book corruptly, and then say: ‘This is from God,’ that they may sell it for some mean price.” This verse
چنانچه اليوم مشاهده می شود که چه مقدار ردّ بر اين امر بديع، علمای جاهل عصر نوشتهاند و گمان نمودهاند که اين مفتريّات مطابق آيات کتاب و موافق کلمات اولی الالباب است.
The same may be witnessed today. Consider how abundant are the denunciations written by the foolish divines of this age against this most wondrous Cause! How vain their imaginings that these calumnies
باری، مقصود از اين اذکار اين بود که اگر بگويند اين علائم مذکوره که از انجيل ذکر شد تحريف يافته و ردّ نمايند و متمسّک به آيات و اخبار شوند مطّلع باشيد که کذب محض و افترای صرف است. بلی، ذکر تحريف به اي
Our purpose in relating these things is to warn you that were they to maintain that those verses wherein the signs referred to in the Gospel are mentioned have been perverted, were they to reject them
اگر چه از بعضی حمقای ارض شنيده شد که انجيل سماوی در دست نصاری نيست و به آسمان رفته، ديگر غافل از اينکه از همين قول نسبت کمال ظلم و جبر برای حضرت باری جلّ و عزّ ثابت می شود. زيرا بعد از آنکه شمس جمال
We have also heard a number of the foolish of the earth assert that the genuine text of the heavenly Gospel doth not exist amongst the Christians, that it hath ascended unto heaven. How grievously the
ای عزيز، در اين صبح ازلی که انوار "اللّهُ نُورُ السَّمواتِ وَ الأرض" عالم را احاطه نموده و سرادق عصمت و حفظ " وَ يَأبَی اللّهُ إلّا أن يُتِمَّ نُورَهُ " مرتفع گشته و يد قدرت "و بيَدِهِ مَلَکُوتُ
Dear friend! Now when the light of God’s everlasting Morn is breaking; when the radiance of His holy words: “God is the light of the heavens and of the earth” is shedding illumination upon all mankind
ای سائل محبّ، اگر در هوای روح روحانی طائری حقّ را ظاهر فوق کلّ شیء بينی به قسمی که جز او را نيابی. "کانَ اللّهُ و لَم يَکُن مَعَهُ من شَيْءٍ." و اين مقام مقدّس از آن است که به دليلی مدلّل شود و يا آ
O affectionate seeker! Shouldst thou soar in the holy realm of the spirit, thou wouldst recognize God manifest and exalted above all things, in such wise that thine eyes would behold none else but Him
در اين وقت از اهل بيان و عرفاء و حکماء و علماء و شهدای آن استدعا می نمايم که وصايای الهی را که در کتاب فرموده فراموش ننمايند و هميشه ناظر به اصل امر باشند که مبادا حين ظهور آن جوهرالجواهر و حقيقة الحق
And now, We beseech the people of the Bayán, all the learned, the sages, the divines, and witnesses amongst them, not to forget the wishes and admonitions revealed in their Book. Let them, at all time
البابُ المذکورُ فی بَيانِ اَنَّ شمسَ الحقيقةِ وَ مظهَرَ نفسِ اللّهِ لَيَکُونَنَّ سُلطاناً عَلی مَن فِی السَّمواتِ و الاَرضِ و إن لَنْ يُطيعَهُ اَحدٌمن اهلِ الاَرضِ و غَنيّاً عن کُلِّ مَنْ فِی المُلک
Verily He Who is the Day-star of Truth and Revealer of the Supreme Being holdeth, for all time, undisputed sovereignty over all that is in heaven and on earth, though no man be found on earth to obey
لطائف و جواهر اين باب آنکه بر صاحبان نفوس زکيّه و مرايای قدسيّه مبرهن و واضح شود که شموس حقيقت و مرايای احديّت در هر عصر و زمان که از خيام غيب هويّه به عالم شهاده ظهور می فرمايند برای تربيت ممکنات و ا
THE significance and essential purpose underlying these words is to reveal and demonstrate unto the pure in heart and the sanctified in spirit that they Who are the Luminaries of truth and the Mirrors
و بر اولی العلم و افئده منيره واضح است که غيب هويّه و ذات احديّه مقدّس از بروز و ظهور و صعود و نزول و دخول و خروج بوده و متعالی است از وصف هر واصفی و ادراک هر مُدرکی. لم يزل در ذات خود غيب بوده و هست
To every discerning and illumined heart it is evident that God, the unknowable Essence, the divine Being, is immensely exalted beyond every human attribute, such as corporeal existence, ascent and des
سبحان اللّه، بلکه ميانه ممکنات و کلمه او هم نسبت و ربطی نبوده و نخواهد بود. "وَ يُحَذّرُکُم اللّهُ نَفسَهُ" بر اين مطلب برهانی است واضح "وَ کانَ اللّهُ وَ لَم يَکُن مَعَهُ من شَيْءٍ " دليلی است لا
Gracious God! How could there be conceived any existing relationship or possible connection between His Word and they that are created of it? The verse: “God would have you beware of Himself” unmistak
و چون ابواب عرفان ذات ازل بر وجه ممکنات مسدود شد لهذا به اقتضای رحمت واسعه "سَبَقَتْ رَحمَتُهُ کُلَّ شَیءٍ " و وَسِعَتْ رَحمَتی کُلّ شَيْءٍ " جواهر قدس نورانی را از عوالم روحانی به هياکل عزّ انسان
The door of the knowledge of the Ancient of Days being thus closed in the face of all beings, the Source of infinite grace, according to His saying: “His grace hath transcended all things; My grace ha
و احاديث و اخبار مدلّه بر اين مطلب بسيار است و اين بنده نظر به اختصار متعرّض ذکر آنها نشدم. بلکه آنچه در آسمان ها و زمين است محالّ بروز صفات و اسمای الهی هستند چنانچه در هر ذرهّ آثار تجلّی آن شمس حقي
The traditions and sayings that bear direct reference to Our theme are divers and manifold; We have refrained from quoting them for the sake of brevity. Nay, whatever is in the heavens and whatever is
قسم به خدا ای مخدوم من، اگر قدری در اين عبارات تفکّر فرمائی ابواب حکمت الهيّه و مصاريع علم نامتناهی را بر وجه خود گشوده يابی.
I swear by God, O esteemed and honoured friend! Shouldst thou ponder these words in thine heart, thou wilt of a certainty find the doors of divine wisdom and infinite knowledge flung open before thy f
باری، از اين بيانات معلوم شد که جميع اشياء حاکی از اسماء و صفات الهيّه هستند. هر کدام به قدر استعداد خودمدلّ و مشعرند بر معرفت الهيّه به قسمی که احاطه کرده است ظهورات صفاتيّه و اسمائيّه همه غيب و شهو
From that which hath been said it becometh evident that all things, in their inmost reality, testify to the revelation of the names and attributes of God within them. Each according to its capacity, i
و جميع اين صفات از ظهور اين جواهر احديّه ظاهر و هويدا است. واين صفات مختصّ به بعضی، دون بعضی نبوده و نيست. بلکه جميع انبيای مقرّبين و اصفيای مقدّسين به اين صفات موصوف و به اين اسماء موسوم اند. نها
These attributes of God are not and have never been vouchsafed specially unto certain Prophets, and withheld from others. Nay, all the Prophets of God, His well-favoured, His holy, and chosen Messenge
بلی، اين عباد چون از عيون صافيه منيره علوم الهيّه تفاسير کلمات قدسيّه را اخذ ننمودهاند لهذا تشنه و افسرده در وادی ظنون و غفلت سائرند و از بحر عذب فرات مُعرِض شده در حول ملح اُجاج طائف اند. چنانچه در
Yea, inasmuch as the peoples of the world have failed to seek from the luminous and crystal Springs of divine knowledge the inner meaning of God’s holy words, they therefore have languished, stricken
چنانچه مشاهده شد در اين ظهور بديع منيع که کرورها آيات الهيّه از سماء قدرت و رحمت نازل شد با وجود اين جميع خلق اعراض نموده و تمسّک جستهاند به اقوال عبادی که يک حرف از آن را ادراک نمی نمايند. از اين جه
To this testifieth that which hath been witnessed in this wondrous and exalted Dispensation. Myriads of holy verses have descended from the heaven of might and grace, yet no one hath turned thereunto,
باری، راجع به مطلب می شويم که سؤال از آن شده بود که سلطنت قائم با آنکه در احاديث مأثوره از انجم مضيئه وارد شده با وجود اين اثری از سلطنت ظاهر نشد بلکه خلاف آن تحقّق يافت. چنانچه اصحاب و اوليای او در
And now, to resume Our argument concerning the question: Why is it that the sovereignty of the Qá’im, affirmed in the text of recorded traditions, and handed down by the shining stars of the Muhammada
و ديگر آنکه مقصود از سلطنت، احاطه و قدرت آن حضرت است بر همه ممکنات و خواه در عالم ظاهر به استيلای ظاهری ظاهر شود يا نشود. و اين بسته به اراده ومشيّت خود آن حضرت است. و ليکن بر آن جناب معلوم بوده که
Furthermore, by sovereignty is meant the all-encompassing, all-pervading power which is inherently exercised by the Qá’im whether or not He appear to the world clothed in the majesty of earthly domini
اين است که آن حضرت فرمود: "ما اُوذِيَ نَبِيٌّ بِمِثلِ ما اوذيتُ." و در فرقان نسبت ها که دادند و اذيّت ها که به آن حضرت نمودند همه مذکور است. فَارجِعُوا إلَيهِ لَعَلّکُم بِمَواقعِ الاَمرِ تَطَّلِعُون
For this reason did Muhammad cry out: “No Prophet of God hath suffered such harm as I have suffered.” And in the Qur’án are recorded all the calumnies and reproaches uttered against Him, as well as al
در اين موقع يک آيه ذکر می نمايم که اگر چشم بصيرت باز کنی تا زنده هستی بر مظلومی آن حضرت نوحه و ندبه نمائی. و آن آيه در وقتی نازل شد که آن حضرت از شدّت بلايا و اعراض ناس، به غايت افسرده و دلتنگ بود، ج
We shall cite in this connection only one verse of that Book. Shouldst thou observe it with a discerning eye, thou wilt, all the remaining days of thy life, lament and bewail the injury of Muhammad, t
و حال امروز مشاهده نما که چقدر از سلاطين به اسم آن حضرت تعظيم می نمايند و چقدر از بلاد و اهل آن که در ظلّ او ساکن اند و به نسبت به آن حضرت افتخار دارند، چنانچه بر منابر وگلدسته ها اين اسم مبارک را به
Consider, how great is the change today! Behold, how many are the Sovereigns who bow the knee before His name! How numerous the nations and kingdoms who have sought the shelter of His shadow, who bear
و از جمله سلطنت آن است که از آن شمس احديّه ظاهر شد. آيا نشنيدی که به يک آيه چگونه ميانه نور و ظلمت و سعيد و شقيّ و مؤمن و کافر فصل فرمود؟ و جميع اشارات و دلالات قيامت که شنيدی از حشر و نشر و حساب و
The following is an evidence of the sovereignty exercised by Muhammad, the Day-star of Truth. Hast thou not heard how with one single verse He hath sundered light from darkness, the righteous from the
اين است معنی حديث مشهور که فرموده گرگ و ميش از يک محلّ می خورند و می آشامند. وحال نظر به عدم معرفت اين جهّال فرمائيد، به مثل امم سابقه هنوز منتظرند که کی اين حيوانات بر يک خوان مجتمع می شوند. اين ا
This is the significance of the well-known words: “The wolf and the lamb shall feed together.” Behold the ignorance and folly of those who, like the nations of old, are still expecting to witness the
و ديگر آنکه ملاحظه فرمائيد به تنزيل همين يک آيه منزله از سماء مشيّت چگونه حساب خلايق کشيده شد که هرکس اقرار نمود و اقبال جست حسنات او بر سيّئات زيادتی نمود و جميع خطايای او معفوّ شد و مغفور آمد. کَذل
Consider how with this one verse which hath descended from the heaven of the Will of God, the world and all that is therein have been brought to a reckoning with Him. Whosoever acknowledged His truth
چنانچه وقتی که سراج محمّدی در مشکات احمديّه مشتعل شد بر مردم حکم بعث و حشر و حيات و موت فرمود. اين بود که اعلام مخالفت مرتفع شد و ابواب استهزاء مفتوح گشت. چنانچه از زبان مشرکين، روح الامين خبر داده:
When the light of Qur’ánic Revelation was kindled within the chamber of Muhammad’s holy heart, He passed upon the people the verdict of the Last Day, the verdict of resurrection, of judgment, of life,
و علمای تفسير و اهل ظاهر چون معانی کلمات الهيّه را ادراک ننمودند و از مقصود اصلی محتجب ماندند لهذا به قاعده نحو استدلال نمودند "اذا" که بر سر ماضی در آيد معنی مستقبل افاده می شود. و بعد در کلماتی که
As the commentators of the Qur’án and they that follow the letter thereof misapprehended the inner meaning of the words of God and failed to grasp their essential purpose, they sought to demonstrate t
بلکه مقصود از صور، صور محمّدی است که بر همه ممکنات دميده شد و قيامت، قيام آن حضرت بود بر امر الهی. و غافلين که در قبور اجساد مرده بودند همه را به خلعت جديده ايمانيّه مخلّع فرمود و به حيات تازه بديعه
Nay, by “trumpet” is meant the trumpet-call of Muhammad’s Revelation, which was sounded in the heart of the universe, and by “resurrection” is meant His own rise to proclaim the Cause of God. He bade
سبحان اللّه، چقدر آن قوم از سبل حقّ دور بودند. با اينکه قيامت به قيام آن حضرت قائم بود و علامات و انوار او همه ارض را احاطه نموده بود مع ذلک سخريّه می نمودند و معتکف بودند به تماثيلی که علمای عصر به
Gracious God! How far have that people strayed from the way of God! Although the Day of Resurrection was ushered in through the Revelation of Muhammad, although His light and tokens had encompassed th
و اين مطلب در همه اعصار در حين ظهور مظاهر حقّ بوده.چنانچه عيسی می فرمايد: "لا بدّ لکُم بِاَن تُولَدوا مَرّةً اُخری." و در مقام ديگر می فرمايد : "مَن لَم يُولَد مِنَ الماء وَ الرُّوح لا يَقدرُ اَن ي
Such things have come to pass in the days of every Manifestation of God. Even as Jesus said: “Ye must be born again.” Again He saith: “Except a man be born of water and of the Spirit, he cannot enter
و در مقام ديگر در انجيل مسطور است که روزی يکی از اصحاب عيسی والدش وفات نمود و او خدمت حضرت معروض داشت و اجازه خواست که برود و او را دفن و کفن نموده راجع شود. آن جوهر انقطاع فرمود: "دَع المَوتی لي
In another passage of the Gospel it is written: “And it came to pass that on a certain day the father of one of the disciples of Jesus had died. That disciple reporting the death of his father unto Je
و همچنين دو نفر از اهل کوفه خدمت حضرت امير آمدند. يکی را بيتی بود که اراده بيع آن داشت و ديگری مشتری بود. و قرار بر آن داده بودند که به اطّلاع آن حضرت اين مبايعه وقوع يابد و قباله مسطور گردد. آن
In like manner, two of the people of Kúfih went to ‘Alí, the Commander of the Faithful. One owned a house and wished to sell it; the other was to be the purchaser. They had agreed that this transactio
و هرگز در هيچ عهد و عصر جز حيات و بعث و حشر حقيقی مقصود انبياء و اولياء نبوده و نيست. و اگر قدری تعقّل شود در همين بيان آن حضرت، کشف جميع امور می شود که مقصود از لحد و قبر وصراط و جنّت و نار چه بود.
In every age and century, the purpose of the Prophets of God and their chosen ones hath been no other but to affirm the spiritual significance of the terms “life,” “resurrection,” and “judgment.” If o
و همچنين بيانات ديگر که در همه کتب مذکور و ثبت شده مدلّ است بر اين مطلب عالی و کلمه متعالی٠ و همچنين آيه مبارکه که در حقّ حمزه سيّد الشّهداء و ابو جهل نازل شد برهانی است واضح و حجّتی است لائح که می فر
Similarly, the records of all the scriptures bear witness to this lofty truth and this most exalted word. Moreover, this verse of the Qur’án, revealed concerning Hamzih, the “Prince of Martyrs,” and A
چنانچه اليوم می بينی که با وجود شمس معانی، جميع ناس از اعالی و ادانی تمسّک به جُعَل های ظلمانی و مظاهر شيطانی جستهاند و متّصل مسائل مشکله خود را از ايشان مستفسر می شوند و ايشان نظر به عدم عرفان چيزی ج
Thou dost witness today how, notwithstanding the radiant splendour of the Sun of divine knowledge, all the people, whether high or low, have clung to the ways of those abject manifestations of the Pri
باری، مقصود از اين بيانات واضحه اثبات سلطنت آن سلطان السّلاطين بود. حال انصاف دهيد که اين سلطنت که به يک حرف و بيان اين همه تصرّف و غلبه و هيمنه داشته باشد اکبر و اعظم است يا سلطنت اين سلاطين که بعد
To resume: Our purpose in setting forth these truths hath been to demonstrate the sovereignty of Him Who is the King of kings. Be fair: Is this sovereignty which, through the utterance of one Word, ha
باری، اين است يک معنی از سلطنت باطنی که نظر به استعداد و قابليّت ناس ذکر شد. و از برای آن نقطه وجود و طلعت محمود سلطنت هاست که اين مظلوم قادر براظهار آن رتبه نيست و خلق لايق ادراک آن نه. فَسُبحانَ
This is but one of the meanings of the spiritual sovereignty which We have set forth in accordance with the capacity and receptiveness of the people. For He, the Mover of all beings, that glorified Co
سؤالی می نمائيم از آن جناب که اگر مقصود از سلطنت، حکم ظاهر و غلبه و اقتدار ظاهر ملکی باشد که همه ناس مقهور شوند و به ظاهر مطيع و منقاد گردند تا دوستان مستريح و معزّز و دشمنان مخذول و منکوب شوند، پس در
And now, ponder this in thine heart: Were sovereignty to mean earthly sovereignty and worldly dominion, were it to imply the subjection and external allegiance of all the peoples and kindreds of the e
پس بدان ای سائل طالب که هرگز سلطنت ظاهره نزد حقّ و اوليای او معتبر نبوده و نخواهد بود. و ديگر آنکه اگر مقصود از غلبه و قدرت، قدرت و غلبه ظاهری باشد کار بسيار بر آن جناب سخت می شود. مثل آنکه می فرماي
Know, therefore, O questioning seeker, that earthly sovereignty is of no worth, nor will it ever be, in the eyes of God and His chosen Ones. Moreover, if ascendency and dominion be interpreted to mean
و اگر مقصود اين باشد که اين همج رعاع می گويند مفرّی برای ايشان نمی ماند مگر انکار جميع اين کلمات قدسيّه و اشارات ازليّه را نمايند. زيرا که جُندی از حسين بن علی اعلی در ارض نبوده که اقرب الی اللّه باش
Were the idle contention of these foolish and despicable souls to be true, they would have none other alternative than to reject all these holy utterances and heavenly allusions. For no warrior could
حال اگر بر حسب ظاهر تفسير کنيد اين آيه هيچ در حقّ اوليای خدا و جنود او بر حسب ظاهر صادق نمی آيد چه که آن حضرت که جنديّتش مثل شمس لائح و واضح است در نهايت مغلوبيّت و مظلوميّت در ارض طفّ کأس شهادت را نو
Were the verse “And verily Our host shall conquer” to be literally interpreted, it is evident that it would in no wise be applicable to the chosen Ones of God and His hosts, inasmuch as Husayn, whose
باری، مقصود نه چنان است که ادراک نمودند بلکه مقصود از غلبه و قدرت و احاطه مقامی ديگر و امری ديگر است. مثلاً ملاحظه فرمائيد غلبه ترشّحات دم آن حضرت را که بر تراب ترشّح نموده و به شرافت و غلبه آن دم، ت
But the purpose of these verses is not what they have imagined. Nay, the terms “ascendancy,” “power,” and “authority” imply a totally different station and meaning. For instance, consider the pervadin
و همچنين ملاحظه نما، با اينکه به نهايت ذلّت آن حضرت شهيد شد و احدی نبود که آن حضرت را در ظاهر نصرت نمايد و يا غسل دهد و کفن نمايد مع ذلک حال چگونه از اطراف و اکناف بلاد چقدر از مردم که شدّ رحال می نم
Furthermore, call to mind the shameful circumstances that have attended the martyrdom of Husayn. Reflect upon his loneliness, how, to outer seeming, none could be found to aid him, none to take up his
و همچه تصوّر ننمائی که اين امور بعد از شهادت آن حضرت واقع شده و چه ثمری برای آن حضرت مترتّب است زيرا که آن حضرت هميشه حيّ است به حيات الهی و در رفرف امتناع قرب و سدره ارتفاع وصل ساکن. و اين جواهر وجو
Think not that because these things have come to pass after Husayn’s martyrdom, therefore all this glory hath been of no profit unto him. For that holy soul is immortal, liveth the life of God, and ab
ديگر اگر بخواهم رشحی از اسرار شهادت و ثمرهای آن را ذکر نمايم البتّه اين الواح کفايت نکند و به انتها نرساند. انشاءاللّه اميدواريم که نسيم رحمتی بوزد و شجره وجود از ربيع الهی خلعت جديد پوشد تا به اسرار
Should We wish to impart unto thee a glimmer of the mysteries of Husayn’s martyrdom, and reveal unto thee the fruits thereof, these pages could never suffice, nor exhaust their meaning. Our hope is th
اين است که عيسی بن مريم روزی بر کرسيّ جالس شدند و به نغمات روح القدس بياناتی فرمودند که مضمون آن اين است: ای مردم، غذای من از گياه ارض است که به آن سدّ جوع می نمايم و فراش من سطح زمين است و سراج من
Thus Jesus, Son of Mary, whilst seated one day and speaking in the strain of the Holy Spirit, uttered words such as these: “O people! My food is the grass of the field, wherewith I satisfy my hunger.
و مثل اين از حضرت صادق ذکر شده که روزی شخصی از اصحاب در خدمت آن حضرت شکايت از فقر نمود. آن جمال لا يزالی فرمودند که تو غنی هستی و از شراب غنا آشاميده ای. آن فقير از بيان طلعت منير متحيّر شد که چگونه
In like manner, it is related that on a certain day, one of the companions of Sádiq complained of his poverty before him. Whereupon, Sádiq, that immortal beauty, made reply: “Verily thou art rich, and
و اين فقر و غنا و ذلّت و عزّت و سلطنت و قدرت و مادون آن که نزد اين همج رعاع معتبر است در آن ساحت مذکورنيست. چنانچه می فرمايد: "يَا اَيُّهَا النّاسُ انتُمُ الفُقَرَاءُ إلَی اللّه و اللّهُ هُوَ الغَنِ
This poverty and these riches, this abasement and glory, this dominion, power, and the like, upon which the eyes and hearts of these vain and foolish souls are set,—all these things fade into utter no
و ديگر آنکه روزی عيسی بن مريم را يهود احاطه نمودند و خواستند که آن حضرت اقرار فرمايد بر اينکه ادّعای مسيحی و پيغمبری نمودند تا حکم بر کفر آن حضرت نمايند و حدّ قتل بر او جاری سازند. تا آنکه آن خورشيد
Similarly, call thou to mind the day when the Jews, who had surrounded Jesus, Son of Mary, were pressing Him to confess His claim of being the Messiah and Prophet of God, so that they might declare Hi
و همچنين در انجيل لوقا مذکور است که روزی ديگر آن حضرت بر يکی از يهود گذشت که به مرض فلج مبتلا شده بود و بر سرير افتاده. چون آن حضرت را ديد به قرائن شناخت آن حضرت را و استغاثه نمود و آن حضرت فرمودند:
It is also recorded in the Gospel according to St. Luke, that on a certain day Jesus passed by a Jew who was sick of the palsy, and lay upon a couch. When the Jew saw Him, he recognized Him, and cried
و به قدم يقين در صراط حقّ اليقين قدم گذاريم که لعلّ نسيم رضا از رياض قبول الهی بوزد و اين فانيان را به ملکوت جاودانی رساند و عارف شوی بر معانی سلطنت و امثال آن که در اخبار و آيات ذکر يافته. و ديگر آن
Thus with steadfast steps we may tread the Path of certitude, that perchance the breeze that bloweth from the meads of the good-pleasure of God may waft upon us the sweet savours of divine acceptance,
چون غيب ازلی و ساذج هويّه، شمس محمّدی را از افق علم و معانی مشرق فرمود از جمله اعتراضات علمای يهود آن بود که بعد از موسی نبّی مبعوث نشود. بلی، طلعتی در کتاب مذکور است که بايد ظاهر شود و ترويج ملّت و
When the Unseen, the Eternal, the divine Essence, caused the Day-star of Muhammad to rise above the horizon of knowledge, among the cavils which the Jewish divines raised against Him was that after Mo
اگر چه شرح نزول اين آيه را علمای تفسير مختلف ذکر نمودهاند و لکن بر مقصود ناظر شويد که می فرمايد: نه چنين است يهود خيال نمودند که سلطان حقيقی طلعت موسوی را خلق نمود و خلعت پيغمبری بخشيد و ديگر دست هاي
Although the commentators of the Qur’án have related in divers manners the circumstances attending the revelation of this verse, yet thou shouldst endeavour to apprehend the purpose thereof. He saith:
جميع اين آيات مدلّه بر لقاء را که حکمی محکم تر از آن در کتب سماوی ملحوظ نگشته انکار نمودهاند و از اين رتبه بلند اعلی و مرتبه ارجمند ابهی خود را محروم ساختهاند. و بعضی ذکر نمودهاند که مقصود از لقاء، ت
This people have repudiated all these verses, that unmistakably testify to the reality of “attainment unto the Divine Presence.” No theme hath been more emphatically asserted in the holy scriptures. N
و اگر گويند مقصود تجلّی خاصّ است آن هم اگر در عين ذات است درحضرت علم ازلاً، چنانچه جمعی از صوفيّه اين مقام را تعبير به فيض اقدس نمودهاند، بر فرض تصديق اين رتبه، صدق لقاء برای نفسی در اين مقام صادق نيا
And were they to maintain that by “divine Presence” is meant the “Specific Revelation of God,” expressed by certain Súfís as the “Most Holy Outpouring,” if this be in the Essence Itself, it is evident
و اگر گويند تجلّی ثانی است که معبّر به فيض مقدّس شده اين مسلّماً در عالم خلق است، يعنی در عالم ظهور اوّليّه و بروز بدعيّه. و اين مقام مختصّ به انبياء و اوليای اوست چه که اعظم و اکبر از ايشان در عوالم
And were they to say that by “divine Presence” is meant the “Secondary Revelation of God,” interpreted as the “Holy Outpouring,” this is admittedly applicable to the world of creation, that is, in the
و اين است معنی قيامت که در کلّ کتب مسطور و مذکور است و جميع بشارت داده شدهاند به آن يوم. حال ملاحظه فرمائيد که آيا يومی از اين يوم عزيزتر و بزرگ تر و معظّم تر تصوّر می شود که انسان چنين روز را از دست
This is the meaning of the “Day of Resurrection,” spoken of in all the scriptures, and announced unto all people. Reflect, can a more precious, a mightier, and more glorious day than this be conceived
پس ای برادر، معنی قيامت را ادراک نما و گوش را از حرف های اين مردم مردود پاک فرما. اگر قدری به عوالم انقطاع قدم گذاری شهادت می دهيد که يومی اعظم از اين يوم و قيامتی اکبر از اين قيامت متصوّر نيست و يک
Strive, therefore, O my brother, to grasp the meaning of “Resurrection,” and cleanse thine ears from the idle sayings of these rejected people. Shouldst thou step into the realm of complete detachment
حال ملاحظه فرمائيد اگر کسی در يوم ظهور حقّ ادراک فيض لقاء و معرفت مظاهر حقّ را ننمايد آيا صدق عالم بر او می شود اگر چه هزار سنه تحصيل کرده باشد و جميع علوم محدوده ظاهريّه را اخذ نموده باشد؟ و اين بال
Consider, how can he that faileth in the day of God’s Revelation to attain unto the grace of the “Divine Presence” and to recognize His Manifestation, be justly called learned, though he may have spen
و اين رتبه هم از علائم ظهور است چنانچه می فرمايد: "يَجْعَلُ اَعلاکُم اَسْفَلَکم وَ اَسْفَلَکُم اَعلاکُم." و همچنين در فرقان می فرمايد: "و نُرِيدُ اَنْ نَمُنَّ عَلَی الَّذِينَ استُضْعِفُوا فِی الاَرض
This station is also one of the signs of the Day of Revelation; even as it is said: “The abased amongst you, He shall exalt; and they that are exalted, He shall abase.” And likewise, He hath revealed
ای دوست من، اگر قدری در سماوات معانی فرقان طيران فرمائی و در ارض معرفت الهی که در آن مبسوط گشته تفرّج نمائی بسيار از ابواب علوم بر وجه آن جناب مفتوح شود و خواهيد يقين نمود بر اينکه جميع اين امور که ال
O my friend, were the bird of thy mind to explore the heavens of the Revelation of the Qur’án, were it to contemplate the realm of divine knowledge unfolded therein, thou wouldst assuredly find unnumb
از جمله اينکه روزی جمعی از مجاحدان آن جمال بی مثال و محرومان از کعبه لايزال از روی استهزاء عرض نمودند: "إنَّ اللّهَ عَهِدَ إلَينَا ألَّا نُؤمِنَ لِرَسُولٍ حَتّی يَأتِيَنَا بقربانٍ تَأکُلُهُ النَّارُ.
And it came to pass that on a certain day a number of the opponents of that peerless Beauty, those that had strayed far from God’s imperishable Sanctuary, scornfully spoke these words unto Muhammad: “
درست در اين بيان تفکّر فرما تا نسيم خوش عرفان از مصر رحمان بوزد و جان را از بيان خوش جانان به حديقه عرفان رساند. اين بود که مردم غافل چون معنی اين بيانات بالغه کامله را ادراک نمی نمودند و جواب را به
Ponder this in thine heart, that the sweet gales of divine knowledge, blowing from the meads of mercy, may waft upon thee the fragrance of the Beloved’s utterance, and cause thy soul to attain the Rid
و همچنين در آيه ديگر می فرمايد تعرّضاً به اهل زمان: "وَ کَانُوا مِن قَبْلُ يَسْتَفتِحُونَ عَلَی الَّذينَ کَفَرُوا فَلَمّا جاءهُم ما عَرَفُوا کَفَروا بِهِ فَلَعْنَةُاللّهِ عَلَی الکَافِرينَ." می فرما
Likewise, Muhammad, in another verse, uttereth His protest against the people of that age. He saith: “Although they had before prayed for victory over those who believed not, yet when there came unto
حال حکم رجوع را ادراک فرما که به چه صريحی در خود فرقان نازل شده و احدی تا اليوم ادراک آن ننموده. حال چه می فرمائيد؟ اگر می فرمائيد که آن حضرت رجعت انبيای قبل بودند چنانچه از آيه مستفاد ميشود، و همچني
Strive therefore to comprehend the meaning of “return” which hath been so explicitly revealed in the Qur’án itself, and which none hath as yet understood. What sayest thou? If thou sayest that Muhamma
و ديگر معلوم آن جناب بوده که حاملان امانت احديّه که در عوالم ملکيّه به حکم جديد و امر بديع ظاهر می شوند چون اين اطيار عرش باقی از سماء مشيّت الهی نازل می گردند و جميع بر امر مبرم ربّانی قيام می فرماين
Furthermore, it is evident to thee that the Bearers of the trust of God are made manifest unto the peoples of the earth as the Exponents of a new Cause and the Bearers of a new Message. Inasmuch as th
باری، معلوم و محقّق آن جناب بوده که جميع انبياء هياکل امراللّه هستند که در قمائص مختلفه ظاهر شدند. و اگر به نظر لطيف ملاحظه فرمائی همه را در يک رضوان ساکن بينی و در يک هوا طائر و بر يک بساط جالس و بر
It is clear and evident to thee that all the Prophets are the Temples of the Cause of God, Who have appeared clothed in divers attire. If thou wilt observe with discriminating eyes, thou wilt behold t
و همين گروه، با همه اين حجبات محدوده و حدودات مذکوره به مجرّد اينکه صهبای ايمان را از کأس ايقان از ايادی مظاهرسبحان می نوشيدند بالمرّه تقليب می شدند به قسمی که از زن و فرزند و اموال و اثقال و جان و اي
These same people, though wrapt in all these veils of limitation, and despite the restraint of such observances, as soon as they drank the immortal draught of faith, from the cup of certitude, at the
باری، اين مطلب واضح است که بدون تغيير و تبديل الهی محال است اين قسم آثار و افعال که به هيچ وجه شباهت به آثار و افعال قبل ندارد از ايشان ظاهر شود و در عرصه کون بوجود آيد. چنانچه اضطرابشان به اطمينان ت
It is evident that nothing short of this mystic transformation could cause such spirit and behaviour, so utterly unlike their previous habits and manners, to be made manifest in the world of being. Fo
مثلاً در مادّه نحاسی ملاحظه فرمائيد که اگر در معدن خود از غلبه يبوست محفوظ بماند در مدّت هفتاد سنه به مقام ذهبی می رسد. اگر چه، بعضی خود نحاس را ذهب می دانند که به واسطه غلبه يبوست مريض شده و به مقام
For instance, consider the substance of copper. Were it to be protected in its own mine from becoming solidified, it would, within the space of seventy years, attain to the state of gold. There are so
باری، در هر حال اکسير کامل مادّه نحاسی را در آنی به مقام ذهبی می رساند و منازل هفتاد ساله را به آنی طيّ نمايد. آيا آن ذهب را بعد می توان گفت که نحاس است و يا به عالم ذهبی نرسيده و حال آنکه محک در ميا
Be that as it may, the real elixir will, in one instant, cause the substance of copper to attain the state of gold, and will traverse the seventy-year stages in a single moment. Could this gold be cal
همچنين اين نفوس هم از اکسير الهی در آنی عالم ترابی را طيّ نموده به عوالم قدسی قدم گذارند و به قدمی از مکان محدود به لامکان الهی واصل شوند. جهدی بايد تا به اين اکسير فائزشوی، که در يک آن مغرب جهل را
Likewise, these souls, through the potency of the Divine Elixir, traverse, in the twinkling of an eye, the world of dust and advance into the realm of holiness; and with one step cover the earth of li
ای برادر، از اين بيانات شافيه کافيه وافيه اسرار خلق جديد و رجوع و بعث، بی حجاب و نقاب ظاهر و هويدا است. انشاءاللّه به تأييدات غيبيّه جامه کهنه را از جسم و جان دور کنی و به خلع جديده باقيه مفتخر گردی.
O brother, behold how the inner mysteries of “rebirth,” of “return,” and of “resurrection” have each, through these all-sufficing, these unanswerable, and conclusive utterances, been unveiled and unra
اين است که در هر ظهور بعد، انفسی که سبقت يافتند به ايمان از کلّ من علی الارض و شربت زلال معرفت را از جمال احديّت نوشيدند و به اعلی معارج ايمان و ايقان و انقطاع ارتفاع جستند حکم رجوع انفس قبل که در ظهو
Therefore, those who in every subsequent Dispensation preceded the rest of mankind in embracing the Faith of God, who quaffed the clear waters of knowledge at the hand of the divine Beauty, and attain
پس نظر را از حدودات ظاهره طاهر و منزّه کن تا همه را به يک اسم و يک رسم و يک ذات و يک حقيقت مشاهده نمائی و اسرار رجوع کلمات را هم در حروفات نازله ملاحظه فرمائی. قدری تفکّر در اصحاب عهد نقطه فرقان نما
Purge thy sight, therefore, from all earthly limitations, that thou mayest behold them all as the bearers of one Name, the exponents of one Cause, the manifestations of one Self, and the revealers of
پس، از اين بيانات معلوم شد که اگر در آخر لا آخر طلعتی بيايد و قيام نمايد بر امری که قيام نمود بر آن طلعت اوّل لا اوّل، هر آينه صدق طلعت اوّل بر طلعت آخر می شود زيرا که طلعت آخر لا آخر قيام نمود به هما
From these statements therefore it hath been made evident and manifest that should a Soul in the “End that knoweth no end” be made manifest, and arise to proclaim and uphold a Cause which in “the Begi
و اين مطلب با اينکه چقدر واضح است نزد شاربان صهبای علم و ايقان، مع ذلک چه مقدار از نفوس که به سبب عدم بلوغ به اين مطلب به ذکر خاتم النّبيّين محتجب شده از جميع فيوضات محجوب و ممنوع شدهاند با اينکه خود
Notwithstanding the obviousness of this theme, in the eyes of those that have quaffed the wine of knowledge and certitude, yet how many are those who, through failure to understand its meaning, have a
و به اين مطلب جميع اهل ارض در اين ظهور ممتحن شدهاند چنانچه اکثری به همين قول تمسّک جسته از صاحب قول معرض شدهاند. و نمی دانم اين قوم از اوّليّت و آخريّت حقّ جلّ ذکره چه ادراک نمودهاند؟ اگر مقصود از او
The mystery of this theme hath, in this Dispensation, been a sore test unto all mankind. Behold, how many are those who, clinging unto these words, have disbelieved Him Who is their true Revealer. Wha
باری، همان قسمی که در اوّل لا اوّل صدق آخريّت بر آن مربّی غيب و شهود می آيد همان قسم هم بر مظاهر او صادق می آيد. و در حينی که اسم اوّليّت صادق است همان حين اسم آخريّت صادق. و در حينی که بر سرير بدئ
Even as in the “Beginning that hath no beginnings” the term “last” is truly applicable unto Him who is the Educator of the visible and of the invisible, in like manner, are the terms “first” and “last
حال قول حضرت امير را ادراک نما که فرموده: "کَشفُ سُبُحاتِ الجَلالِ مِن غَيرِ إشارَةٍ." و از جمله سبحات مجلّله علمای عصر و فقهای زمان ظهورند که جميع، نظر به عدم ادراک و اشتغال و حبّ به رياست ظاهره، ت
And, now, strive thou to comprehend the meaning of this saying of ‘Alí, the Commander of the Faithful: “Piercing the veils of glory, unaided.” Among these “veils of glory” are the divines and doctors
با اينکه همه انبياء و اصفياء و اولياء من عنداللّه امر فرمودند که به چشم و گوش خود بشنوند و ملاحظه نمايند مع ذلک معتنی به نصح انبياء نگشته تابع علمای خود بوده و خواهند بود. و اگر مسکينی و يا فقيری که
Notwithstanding the divinely-inspired admonitions of all the Prophets, the Saints, and Chosen ones of God, enjoining the people to see with their own eyes and hear with their own ears, they have disda
و با اينکه اين فقره هم معلوم و واضح است که در جميع احيان ظهور مظاهر قدسيّه، علمای عهد مردم را از سبيل حقّ منع می نمودند چنانچه در جميع کتب و صحف سماوی مذکور و مسطور است. و احدی از انبياء مبعوث نشد مگ
It is clear and evident that whenever the Manifestations of Holiness were revealed, the divines of their day have hindered the people from attaining unto the way of truth. To this testify the records
و همچنين ذکر خاتم النّبيّين و امثال آن از سبحات مجلّله است که کشف آن از اعظم امور است نزد اين همج رعاع. و جميع به اين حجبات محدوده و سبحات مجلّله عظيمه محتجب ماندهاند. آيا نغمه طير هويَّه را نشنيدها
Furthermore, among the “veils of glory” are such terms as the “Seal of the Prophets” and the like, the removal of which is a supreme achievement in the sight of these base-born and erring souls. All,
و همچنين نغمه جمال ازلی، حسين بن عليّ را ادراک نما که به سلمان می فرمايد که مضمون آن اين است: بودم با الف آدم که فاصله هر آدم به آدم بعد خمسين الف سنه بود و با هر يک ولايت پدرم را عرض نمودم. و تفصيلی
Likewise, strive thou to comprehend the meaning of the melody of that eternal beauty, Husayn, son of ‘Alí, who, addressing Salmán, spoke words such as these: “I was with a thousand Adams, the interval
باری ای حبيب من، مقدّس است نغمه لاهوت که به استماع و عقول ناسوت محدود شود. نمله وجود کجا تواند به عرصه معبود قدم گذارد؟ اگر چه نفوس ضعيفه از عدم ادراک، اين بيانات معضله را انکار نمايند و امثال اين اح
O my beloved! Immeasurably exalted is the celestial Melody above the strivings of human ear to hear or mind to grasp its mystery! How can the helpless ant step into the court of the All-Glorious? And
بسيار تعجّب است که اين قوم در بعضی از مراتب که مطابق ميل و هوای ايشان است متمسّک به آيه منزله در فرقان و احاديث اولی الايقان می شوند و از بعضی که مغاير هوای ايشان است بالمرّه اعراض می نمايند."اَفَتُؤم
How strange! These people with one hand cling to those verses of the Qur’án and those traditions of the people of certitude which they have found to accord with their inclinations and interests, and w
و مع ذلک به حکم اوّل از امر ثانی معرض گشتهاند، با اينکه حکم لقا در يوم قيام منصوص است درکتاب. و قيامت هم به دلائل واضحه ثابت و محقّق شد که مقصود، قيام مظهر اوست بر امر او و همچنين از لقا، لقای جمال ا
And yet, through the mystery of the former verse, they have turned away from the grace promised by the latter, despite the fact that “attainment unto the divine Presence” in the “Day of Resurrection”
سبحان اللّه، جهل و نادانی عباد به مقام و حدّی رسيده که به علم و اراده خود مقبل شده، از علم و اراده حقّ جلّ و عزّ معرض گشتهاند.
Gracious God! So great is the folly and perversity of the people, that they have turned their face toward their own thoughts and desires, and have turned their back upon the knowledge and will of God—
حال انصاف دهيد اگر اين عباد موقن به اين کلمات درّيّه و اشارات قدسيّه شوند و حقّ را يَفعَلُ ما يَشاء بدانند، ديگر چگونه به اين مزخرفات تشبّث می نمايند و تمسّک می جويند؟ بلکه آنچه بفرمايد به جان اقرار ن
Be fair: Were these people to acknowledge the truth of these luminous words and holy allusions, and recognize God as “Him that doeth whatsoever He pleaseth,” how could they continue to cleave unto the
باری هزار و دويست و هشتاد سنه از ظهور نقطه فرقان گذشت و جميع اين همج رعاع در هر صباح تلاوت فرقان نمودهاند و هنوز به حرفی از مقصود فائز نشدند و خود قرائت می کنند بعضی آيات را که صريح بر مطالب قدسيّه و
Twelve hundred and eighty years have passed since the dawn of the Muhammadan Dispensation, and with every break of day, these blind and ignoble people have recited their Qur’án, and yet have failed to
چنانچه شخصی در يومی نزد اين فقير بحر معانی حاضر بود و ذکری از علائم قيامت و حشر و نشر و حساب به ميان آمد و اصرار می نمود که حساب خلائق در ظهور بديع چگونه شد که احدی اطّلاع نيافته؟ بعد قدری از صور علمي
And it came to pass that on a certain day a needy man came to visit this Soul, craving for the ocean of His knowledge. While conversing with him, mention was made concerning the signs of the Day of Ju
اين است که از وجهه، حساب خلايق کشيده می شود و کفر و ايمان و عصيان، جميع ظاهر می گردد. چنانچه اليوم مشهود است که به سيما اهل ضلالت از اصحاب هدايت معلوم و واضح اند. و اگر اين عباد خالصاً للّه و طلباً
Thus the peoples of the world are judged by their countenance. By it, their misbelief, their faith, and their iniquity are all made manifest. Even as it is evident in this day how the people of error
اَخْتِمُ القَولَ بِما نُزِّلَ عَلی مُحَمَّدٍ مِن قَبْلُ لِيَکُونَ خِتامُهُ المِسْکَ الَّذی يَهدِی النّاسَ إلی رِضوانِ قُدسٍ مُنيرٍ. قال و قوله الحقّ: "وَ اللّهُ يَدعُو إلَی دَارِالسّلامِ وَيَهْدِی م
We seal Our theme with that which was formerly revealed unto Muhammad that the seal thereof may shed the fragrance of that holy musk which leadeth men unto the Ridván of unfading splendour. He said, a
بيان را در هر مطلب مکرّر نموديم که شايد هر نفسی از اعالی و ادانی از اين بيانات به قدر و اندازه خود قسمت و نصيب بردارد و اگر نفسی از ادراک بيانی عاجز باشد، از بيان ديگر مقصود خود را ادراک نمايد. لِيَع
We have variously and repeatedly set forth the meaning of every theme, that perchance every soul, whether high or low, may obtain, according to his measure and capacity, his share and portion thereof.
قسم به خدا که اين حمامه ترابی را غير اين نغمات نغمه هاست و جز اين بيانات رموزها که هر نکته ای از آن مقدّس است از آنچه بيان شد و از قلم جاری گشت. تا مشيّت الهی چه وقت قرار گيرد که عروس های معانی بی ح
By God! This Bird of Heaven, now dwelling upon the dust, can, besides these melodies, utter a myriad songs, and is able, apart from these utterances, to unfold innumerable mysteries. Every single note
از قبل دو مقام از برای شموس مشرقه از مشارق الهيّه بيان نموديم. يکی مقام توحيد و رتبه تفريد، چنانچه از قبل ذکر شد : "لا نُفَرِّقُ بَينَ اَحَدٍ مِنهُم." و مقام ديگر مقام تفصيل و عالم خلق و رتبه حدودا
We have already in the foregoing pages assigned two stations unto each of the Luminaries arising from the Daysprings of eternal holiness. One of these stations, the station of essential unity, We have
نظر به اختلاف اين مراتب و مقامات است که بيانات و کلمات مختلفه از آن ينابيع علوم سبحانی ظاهر می شود و إلّا فی الحقيقه نزد عارفين معضلات مسائل الهيّه، جميع در حکم يک کلمه مذکور است. چون اکثرناس اطّلاع
It is because of this difference in their station and mission that the words and utterances flowing from these Well-springs of divine knowledge appear to diverge and differ. Otherwise, in the eyes of
باری، معلوم بوده و خواهد بود که جميع اين اختلافات کلمات از اختلافات مقامات است. اين است که در مقام توحيد و علوّ تجريد، اطلاق ربوبيّت و الوهيّت و احديّت صرفه و هويّه بحته بر آن جواهر وجود شده و می شود
It hath ever been evident that all these divergences of utterance are attributable to differences of station. Thus, viewed from the standpoint of their oneness and sublime detachment, the attributes o
و در مقام ثانی که مقام تميز و تفصيل و تحديد و اشارات و دلالات ملکيّه است عبوديّت صرفه و فقر بحت و فنای باتّ از ايشان ظاهر است. چنانچه می فرمايد: "إنّی عَبدُ اللّه و ما اَنَا إلّا بَشَرٌ مِثلُکُم."
Viewed in the light of their second station—the station of distinction, differentiation, temporal limitations, characteristics and standards,—they manifest absolute servitude, utter destitution and co
و از اين بيانات محقّقه مثبته ادراک فرما مسائل خود را که سؤال نموده بودی، تا در دين الهی راسخ شوی و از اختلافات بيانات انبياء و اصفياء متزلزل نشوی.
From these incontrovertible and fully demonstrated statements strive thou to apprehend the meaning of the questions thou hast asked, that thou mayest become steadfast in the Faith of God, and not be d
اگر شنيده شود از مظاهر جامعه: "إنّی اَنَا اللّه "، حقّ است و ريبی در آن نيست. چنانچه به کرّات مبرهن شد که به ظهور و صفات و اسمای ايشان ظهوراللّه و اسم اللّه و صفة اللّه در ارض ظاهر. اين است که می
Were any of the all-embracing Manifestations of God to declare: “I am God!” He verily speaketh the truth, and no doubt attacheth thereto. For it hath been repeatedly demonstrated that through their Re
در اين زمان نسمة اللّه وزيده و روح اللّه احاطه نموده، قلم ازحرکت ممنوع و لسان از بيان مقطوع گشته.
In this day the breeze of God is wafted, and His Spirit hath pervaded all things. Such is the outpouring of His grace that the pen is stilled and the tongue is speechless.
باری، نظر به اين مقام، ذکر ربوبيّه و امثال ذلک از ايشان ظاهر شده و در مقام رسالت اظهار رسالت فرمودند و همچنين در هر مقام به اقتضای آن ذکری فرمودند و همه را نسبت به خود دادهاند از عالم امر الی عالم خلق
By virtue of this station, they have claimed for themselves the Voice of Divinity and the like, whilst by virtue of their station of Messengership, they have declared themselves the Messengers of God.
باری، در کلمات شموس حقيقت بايد تفکّر نمود و اگر ادراک نشد بايد از واقفين مخازن علم سؤال شود تا بيان فرمايند و رفع اشکال نمايند نه آنکه به عقل ناقص خود کلمات قدسيّه را تفسير نمايند و چون مطابق نفس و هو
Those words uttered by the Luminaries of Truth must needs be pondered, and should their significance be not grasped, enlightenment should be sought from the Trustees of the depositories of Knowledge,
مثل اينکه مذکور شد در سؤال از اهلّه که از سيّد وجود نمودند و آن حضرت به امر الهی جواب فرمود که "هِيَ مَوَاقِيتُ للنّاسِ." بعد از استماع، نفی علم از آن حضرت نمودند.
For instance, when Muhammad, the Lord of being, was questioned concerning the new moons, He, as bidden by God, made reply: “They are periods appointed unto men.” Thereupon, they that heard Him denounc
و همچنين در آيه روح که می فرمايد: "وَ يَسْئَلونَکَ عَنِ الرُّوح قُلِ الرُّوحُ مِن اَمْرِ رَبِّی." و چون اين جواب مذکور شد کلّ فرياد واويلا بر آوردند که جاهلی که نمی داند روح چه چيز است خود را عالم
Likewise, in the verse concerning the “Spirit,” He saith: “And they will ask Thee of the Spirit. Say, ‘the Spirit proceedeth at My Lord’s command.’” As soon as Muhammad’s answer was given, they all cl
باری، چون معنی علم را ادراک ننمودهاند و افکار مجعوله خود را که ناشی از مظاهر جهل شده، اسم آن را علم گذاشته، بر مبدء علوم وارد آوردهاند آنچه ديدهايد و شنيدهايد.
Inasmuch as they have not apprehended the meaning of Knowledge, and have called by that name those images fashioned by their own fancy and which have sprung from the embodiments of ignorance, they the
مثلاً در کتاب يکی از عباد که مشهور به علم و فضل است و خود را از صناديد قوم شمرده و جميع علمای راشدين را ردّ و سبّ نموده چنانچه در همه جای از کتاب او تلويحاً و تصريحاً مشهود است. و اين بنده چون ذکر او
For instance, a certain man, reputed for his learning and attainments, and accounting himself as one of the pre-eminent leaders of his people, hath in his book denounced and vilified all the exponents
سبحان اللّه، با اين ادراک چه اعتراضات و تهمت ها که به هياکل علم نا متناهی الهی وارد آورده. فنعم ما قال:
متّهم داری کسانی را که حقّ
کرد امين مخزن هفتم طبق
و يک نفر
Gracious God! Such is the measure of his understanding. And yet, behold what cavils and calumnies he hath heaped upon those Embodiments of God’s infinite knowledge! How well and true is the saying: “F
و اليوم متغمّسان بحر علوم صمدانی و ساکنان فُلک حکمت ربّانی مردم را از تحصيل اين علوم نهی می فرمايند و صدور منيرشان بحمداللّه منزّه از اين اشارات است و مقدّس از اين حجبات. حجاب اکبر را که می فرمايد :
In this day, they that are submerged beneath the ocean of ancient Knowledge, and dwell within the ark of divine wisdom, forbid the people such idle pursuits. Their shining breasts are, praise be to Go
باری، بسيار متعجّب شدم، از اين بيانات نديدم مگر اينکه می خواهد بر مردم برساند که جميع اين علوم نزد ايشان است با وجود اينکه قسم به خدا نسيمی از رياض علم الهی نشنيده و بر حرفی از اسرار حکمت ربّانی اطّل
We were surprised exceedingly when We observed that his one purpose was to make the people realize that all these learnings were possessed by him. And yet, I swear by God that not one breath, blowing
سبحان اللّه، چقدر متعجّبم از مردمی که به او گرويدهاند و تابع چنين شخصی گشتهاند. به تراب قناعت نموده و اقبال جستهاند و از ربّ الارباب معرض گشتهاند و از نغمه بلبل و جمال گل به نعيب زاغ و جمال کلاغ قناع
Gracious God! How great is Our amazement at the way the people have gathered around him, and have borne allegiance to his person! Content with transient dust, these people have turned their face unto
از جمله علومی که اين مرد مدّعی به آن شده صنعت کيمياست. بسيار طالبم که سلطانی و يا نفسی که مقتدر باشد ظهور اين علم را از عالم لفظ به عالم شهود و از قول به فعل از ايشان طلب نمايد و اين بی علم فانی هم ک
Among the sciences which this pretender hath professed is that of alchemy. We cherish the hope that either a king or a man of preeminent power may call upon him to translate this science from the real
و در مراتب علم و جهل و عرفان و ايقان او در کتابی که ترک نشد از آن امری ذکر شده، اين است که می فرمايد: "إنَّ شجَرَةَ الزَّقُّومِ طَعَامُ الاَثِيمِ." و بعد بيانات ديگر می فرمايد تا اينکه منتهی می شود ب
And as to this man’s attainments, his ignorance, understanding and belief, behold what the Book which embraceth all things hath revealed; “Verily, the tree of Zaqqúm shall be the food of the Áthím.” A
تفکّر در آيه مبارکه نموده تا معنی "وَ لا رَطْبٍ وَلا يَابِسٍ إلّا فی کِتَابٍ مُبينٍ" درست در لوح قلب ثبت شود. با وجود اين جمعی معتقد او شده و از موسی علم و عدل اعراض نموده به سامريّ جهل تمسّک جستهان
Ponder the blessed verse, so that the meaning of the words: “There is neither a thing green nor sere but it is noted in the unerring Book,” may be imprinted upon the tablet of thy heart. Notwithstandi
باری ای برادر من، لئالی علم ربّانی جز از معدن الهی بدست نيايد و رائحه ريحان معنوی جز از گلزار حقيقی استشمام نشود و گل های علوم احديّه جز از مدينه قلوب صافيه نرويد. "و البَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَ
O my brother! A divine Mine only can yield the gems of divine knowledge, and the fragrance of the mystic Flower can be inhaled only in the ideal Garden, and the lilies of ancient wisdom can blossom no
و چون مفهوم گشت که تغنّيات ورقاء هويّه را احدی ادراک ننمايد الّا اهلش لهذا بر هر نفسی لازم و واجب است که مشکلات مسائل الهيّه و معضلات اشارات مطالع قدسيّه را بر صاحبان افئده منيره و حاملان اسرار احديّ
Inasmuch as it hath been clearly shown that only those who are initiated into the divine mysteries can comprehend the melodies uttered by the Bird of Heaven, it is therefore incumbent upon every one t
و ليکن ای برادر من، شخص مجاهد که اراده نمود قدم طلب و سلوک در سبيل معرفت سلطان قِدَم گذارد بايد در بدايت امر قلب را که محلّ ظهور و بروز تجلّی اسرار غيبی الهی است از جميع غبارات تيره علوم اکتسابی و اشا
But, O my brother, when a true seeker determineth to take the step of search in the path leading to the knowledge of the Ancient of Days, he must, before all else, cleanse and purify his heart, which
و غيبت را ضلالت شمرد و به آن عرصه هرگز قدم نگذارد، زيرا غيبت سراج منير قلب را خاموش نمايد و حيات دل را بميراند. به قليل قانع باشد و از طلب کثير فارغ. مصاحبت منقطعين را غنيمت شمارد و عزلت از متمسّکين
That seeker should also regard backbiting as grievous error, and keep himself aloof from its dominion, inasmuch as backbiting quencheth the light of the heart, and extinguisheth the life of the soul.
و اين شرايط از صفات عالين و سجيّه روحانيّين است که در شرايط مجاهدين و مشی سالکين در مناهج علم اليقين ذکر يافت. و بعد از تحقّق اين مقامات برای سالک فارغ و طالب صادق، لفظ مجاهد درباره او صادق می آيد.
These are among the attributes of the exalted, and constitute the hall-mark of the spiritually-minded. They have already been mentioned in connection with the requirements of the wayfarers that tread
و چون سراج طلب و مجاهده و ذوق وشوق و عشق و وله و جذب و حبّ در قلب روشن شد و نسيم محبّت از شطر احديّه وزيد ظلمت ضلالت شکّ و ريب زائل شود و انوار علم و يقين همه ارکان وجود را احاطه نمايد. درآن حين بشير
Only when the lamp of search, of earnest striving, of longing desire, of passionate devotion, of fervid love, of rapture, and ecstasy, is kindled within the seeker’s heart, and the breeze of His lovin
قسم به خدا که اگر سالک سبيل هدی و طالب معارج تقی به اين مقام بلند اعلی واصل گردد رائحه حقّ را از فرسنگ های بعيده استنشاق نمايد و صبح نورانی هدايت را از مشرق کلّ شیء ادراک کند و هر ذرهّ و هرشیء او را د
I swear by God! Were he that treadeth the path of guidance and seeketh to scale the heights of righteousness to attain unto this glorious and supreme station, he would inhale at a distance of a thousa
و مجاهدين فی اللّه بعد از انقطاع از ما سوی چنان به آن مدينه انس گيرند که آنی از آن منفکّ نشوند. دلائل قطعيّه را از سنبل آن محفل شنوند و براهين واضحه را از جمال گل و نوای بلبل اخذ نمايند. و اين مدينه
They that valiantly labour in quest of God’s will, when once they have renounced all else but Him, will be so attached and wedded to that City that a moment’s separation from it would to them be unthi
پس ای حبيب من، بايد جهدی نمود تا به آن مدينه واصل شويم و به عنايت الهيّه و تفقّدات ربّانيّه کشف سُبُحات جلال نمائيم تا به استقامت تمام جان پژمرده را در ره محبوب تازه نثار نمائيم و صد هزار عجز و نياز آ
Wherefore, O my friend, it behooveth Us to exert the highest endeavour to attain unto that City, and, by the grace of God and His loving-kindness, rend asunder the “veils of glory”; so that, with infl
مثلاً فرقان از برای امّت رسول حصن محکم بوده که در زمان او هر نفسی داخل او شد از رمی شياطين و رمح مخالفين و ظنونات مجتثّه و اشارات شرکيّه محفوظ ماند. و همچنين مرزوق شد به فواکه طيّبه احديّه و اثمار عل
For instance, the Qur’án was an impregnable stronghold unto the people of Muhammad. In His days, whosoever entered therein, was shielded from the devilish assaults, the menacing darts, the soul-devour
چنانچه جميع ما يحتاج آن امّت از احکام دين و شريعت سيّد المرسلين در آن رضوان مبين موجود و معيّن گشته. و آن است حجّت باقيه برای اهلش بعد از نقطه فرقان زيرا مسلّم است حکم آن و محقّق الوقوع است امر آن.
All the things that people required in connection with the Revelation of Muhammad and His laws were to be found revealed and manifest in that Ridván of resplendent glory. That Book constitutes an abid
چنانچه نقطه فرقان در آخر امر فرمودند که "إنّی تارِکٌ فيکُمُ الثّقلَيْنِ کتابَ اللّهِ و عِترَتی." با اينکه احاديث بسيار از منبع رسالت و معدن هدايت نازل شده بود با وجود اين جز ذکر کتاب چيزی نفرمودند و آ
Muhammad, Himself, as the end of His mission drew nigh, spoke these words: “Verily, I leave amongst you My twin weighty testimonies: The Book of God and My Family.” Although many traditions had been r
حال به چشم انصاف و قلب طاهر و نفس زکيّه ملاحظه فرمائيد که در کتاب خدا که مسلّم بين طرفين است ازعامّه و خاصّه، چه را حجّت برای معرفت عباد قرار فرموده. بايد بنده و شما و کلّ من علی الارض به نور آن تمسّک
With unswerving vision, with pure heart, and sanctified spirit, consider attentively what God hath established as the testimony of guidance for His people in His Book, which is recognized as authentic
عترت که از ميان رفته، پس منحصر شد به کتاب. و اوّل کتاب می فرمايد: "الم ذلِکَ الکتابُ لا رَيْبَ فِيْهِ هُدیً لِلْمُتَّقِينَ." در حروف مقطّعه فرقان اسرار هويّه مستورگشته و لئالی احديّه در صدف اين حروف
In the beginning of His Book He saith: “Alif. Lám. Mím. No doubt is there about this Book: It is a guidance unto the God-fearing.” In the disconnected letters of the Qur’án the mysteries of the divine
باری، بايد از امر مبرم الهی و از تقدير مقدّر صمدانی که در آيه ذکر يافت تجاوز ننمائيم و کتب بديعه را مصدّق شويم چه اگر تصديق اين کتب را ننمائيم تصديق اين آيه مبارکه نشده. چنانچه اين واضح است که هرکس تص
It is incumbent upon us not to depart from God’s irresistible injunction and fixed decree, as revealed in the above-mentioned verse. We should acknowledge the holy and wondrous Scriptures, for failing
و همچنين در جای ديگر می فرمايد: "وَ إن کُنتُم فی رَيْبٍ مِمَّا نَزَّلنَا عَلَی عَبْدِنَا فَأتُوا بسُورَةٍ مِنْ مِثْلهِ و ادْعُوا شُهَدَاءَکُم مِنْ دُونِ اللّهِ إنْ کُنتُمْ صَادِقينَ." که ترجمه ظاهر
In another passage He likewise saith: “And if ye be in doubt as to that which We have sent down to Our Servant, then produce a Súrah like it, and summon your witnesses, beside God, if ye are men of tr
ای رفيق، بايد از امر الهی نگذريم و به آنچه حجّت خود قرار فرموده راضی شويم و سر بنهيم. خلاصه، حجّت و برهان اين آيه مُنزله اعظم ازآن است که اين عليل تواند اقامه دليل نمايد واللّهُ يَقولُ الحَقَّ وَهُ
O friend! It behooveth us not to waive the injunction of God, but rather acquiesce and submit to that which He hath ordained as His divine Testimony. This verse is too weighty and pregnant an utteranc
و همچنين می فرمايد: "تلکَ آياتُ اللّهِ نَتْلُوهَا عَلَيْکَ بِالْحقِّ فَبِاَيِّ حَدِيثٍ بَعدَاللّهِ وَ آياتِهِ يُوْمِنُونَ." می فرمايد: اين است آيات مُنزله از سماء هويّه، می خوانيم بر شما. پس به ک
Likewise, He saith: “Such are the verses of God: with truth do We recite them to Thee. But in what revelation will they believe, if they reject God and His verses?” If thou wilt grasp the implication
و در جای ديگر می فرمايد: "وَيْلٌ لِکُلِّ اَفّاکٍ اَثيْمٍ يَسْمَعُ آياتِ اللّهِ تُتْلَی عَلَيْهِ ثُمَّ يُصِرُّ مُسْتَکبِراً کَانْ لَمْ يَسمَعْهَا فَبَشِّرْهُ بِعَذابٍ اَليمٍ." يعنی وای بر افک کننده
In another passage He saith: “Woe to every lying sinner, who heareth the verses of God recited to him, and then, as though he heard them not, persisteth in proud disdain! Apprise him of a painful puni
و در جای ديگر می فرمايد: "و إذَا عَلِمَ مِنْ آياتِنَا شَيْئاً اتَّخَذَها هُزُواً اولَئِکَ لَهُمْ عَذَابٌ مُهينٌ." يعنی در وقتی که عالم شود از آيات ما شيئی را، اخذ می نمايد آن را از روی استهزاء از ب
In yet another passage He saith: “And when he becometh acquainted with any of Our verses he turneth them to ridicule. There is a shameful punishment for them!” The people derisively observed saying: “
و در جای ديگر می فرمايد: "وَ إذَا تُتْلَی عَلَيْهِم آياتُنا بَيِّناتٍ مَا کَانَ حُجَّتَهُمْ إلّا اَنْ قَالُوا ائْتُوا بِآبائِنا إن کُنتُمْ صَادِقِيْنَ. " يعنی در وقتی که تلاوت کرده می شود بر
In another passage He saith: “And when Our clear verses are recited to them, their only argument is to say, ‘Bring back our fathers, if ye speak the truth!’” Behold, what foolish evidences they sought
گوش به حرف های مزخرف عباد مدهيد که می گويند کتاب و آيات از برای عوام حجّت نمی شود زيرا که نمی فهمند و احصاء نمی کنند، با اينکه اين قرآن حجّت است بر مشرق و مغرب عالم. اگر قوّه ادراک آن در مردم نبود چگ
Heed not the idle contention of those who maintain that the Book and verses thereof can never be a testimony unto the common people, inasmuch as they neither grasp their meaning nor appreciate their v
باری، اين سخن به غايت لغو و غير مقبول است. همه از روی کبر و غرور گفته می شود که مردم را از رياض رضای الهی دور کنند و زمام آنها را محکم حفظ نمايند. با اينکه نزد حقّ اين عوام از علمای ايشان که از حقّ
Such contention is utterly fallacious and inadmissible. It is actuated solely by arrogance and pride. Its motive is to lead the people astray from the Ridván of divine good-pleasure and to tighten the
و همچنين می فرمايد: "وَ الَّذينَ کَفَرُوا بِآياتِ اللّه وَ لِقائِهِ اولئِکَ يَئِسُوا مِنْ رَحْمَتِی وَ اولئِکَ لَهُمْ عَذَابٌ اَليمٌ." و همچنين می فرمايد : "وَ يَقُولُونَ اَئِنّا لَتَارکوا آلِهَتِن
And likewise, He saith: “As for those who believe not in the verses of God, or that they shall ever meet Him, these of My mercy shall despair, and these doth a grievous chastisement await.” Also, “And
چنانچه اليوم به مثل همان را شنيده ايد که نسبت به اين امر می دهند و می گويند که اين کلمات را با کلمات قبل ترکيب نموده و يا کلماتی است مغلوط. قَد کَبُرَ قَولُهُم وَ صَغُرَ شَأنُهُم وَحدُّهُم.
Likewise, in this day, thou hast heard the people impute similar charges to this Revelation, saying: “He hath compiled these words from the words of old;” or “these words are spurious.” Vain and haugh
اين است که بعد از اين انکارها و اعتراضات که مذکور شد گفتند: بعد از موسی و عيسی، موافق کتب نبايد نبيّ مستقلّ که ناسخ شريعت باشد مبعوث شود. بايد شخصی بيايد که مکمّل شريعت قبل باشد. اين آيه مبارکه که
After the denials and denunciations which they uttered, and unto which We have referred, they protested saying: “No independent Prophet, according to our Scriptures, should arise after Moses and Jesus
چنانچه اهل فرقان را می بينی که چگونه به مثل امم قبل به ذکر خاتم النّبيّين محتجب گشتهاند، با اينکه خود مقرّند بر اينکه "ما يَعْلَمُ تَأوِيلَهُ إلّا اللّهُ وَالرّاسِخُونَ فِی العِلمِ." بعد که راسخ در عل
Even as thou dost witness how the people of the Qur’án, like unto the people of old, have allowed the words “Seal of the Prophets” to veil their eyes. And yet, they themselves testify to this verse: “
آيا پند نمی گيريد؟ در معنی"وَاَضلَّهُ اللّه عَلی عِلمٍ"، اگر چه در ظاهر آن است که ذکر شده و ليکن نزد اين فانی، مقصود از آيه علمای عصراند که اعراض از جمال حقّ نمودند و به علوم خود که از نفس و هوی ناش
Although the outward meaning of “Whom God causeth to err through a knowledge” is what hath been revealed, yet to Us it signifieth those divines of the age who have turned away from the Beauty of God,
بشنويد ندای قدس الهی و نوای خوش صمدانی را که چگونه در تلويح، انذار فرموده مکذّبين آيات را و بيزاری جسته منکرين کلمات قدسيّه را. و بُعد ناس را ملاحظه فرمائيد از کوثر قرب و اعراض و استکبار آن محرومان ر
Give ear unto God’s holy Voice, and heed thou His sweet and immortal melody. Behold how He hath solemnly warned them that have repudiated the verses of God, and hath disowned them that have denied His
چنانچه اليوم مشاهده می کنيد چه سخن های لغو که به آن جوهر بقا گفتهاند و چه نسبت ها و خطاها که به آن منبع و معدن عصمت دادهاند. با اينکه در کتاب الهی و لوح قدس صمدانی در جميع اوراق و کلمات، انذار فرموده
In like manner, thou observest in this day with what vile imputations they have assailed that Gem of Immortality, and what unspeakable transgressions they have heaped upon Him Who is the Source of pur
ای برادر، بايد چشم گشود و تفکّر نمود و ملتجی به مظاهر الهيّه شد که شايد از مواعظ واضحه کتاب پند گيريم و از نصائح مذکوره در الواح متنبّه شويم، اعتراض بر مُنزل آيات نکنيم، امرش را به جان تسليم کنيم و حک
O brother, we should open our eyes, meditate upon His Word, and seek the sheltering shadow of the Manifestations of God, that perchance we may be warned by the unmistakable counsels of the Book, and g
و همچنين می فرمايد : " قُلْ يا اَهْلَ الکِتابِ هَل تَنْقِمُونَ منَّا إلّا اَنْ آمَنَّا بِاللّهِ وَ مَا اُنْزِلَ إلَيْنَا و مَا اُنْزِلَ مِنْ قَبْلُ و اَنَّ اَکْثَرَکُمْ فَاسِقُونَ." چقدر واضح است
And likewise, He saith: “Say, O people of the Book! do ye not disavow us only because we believe in God and in what He hath sent down to us, and in what He hath sent down aforetime, and because most o
مع ذلک آيا جائز است اين آيات بديعه که احاطه فرمود شرق و غرب را، از آن معرض شوند و خود را از اهل ايمان دانند؟ و يا آنکه مؤمن شوند مُنزل آيات را؟ به اين استدلال که خود فرموده مقرّين را از اهل ايمان محس
In view of this, is it fair for this people to repudiate these newly-revealed verses which have encompassed both the East and the West, and to regard themselves as the upholders of true belief? Should
و همچنين می فرمايد:"
وَ لَوْ نَزَّلْنَا عَلَيْکَ کِتاباً فِی قِرْطَاسٍ فَلَمَسُوهُ بِاَيْدِيهِمْ لَقَالَ الَّذِينَ کَفَرُوا إنْ هَذا اِلّا سِحرٌ مُبينٌ. " و اکثری آيات فرقانيّه مدلّ و مشعر بر اين م
And likewise, He saith: “And had We sent down unto Thee a Book written on parchment, and they had touched it with their hands, the infidels would surely have said ‘This is naught but palpable sorcery.
حال اگر کسی بيايد به کرورها از آيات و خطب و صحائف و مناجات بی آنکه به تعليم اخذ نموده باشد، آيا به چه دليل می توان اعتراض نمود و از اين فيض اکبر محروم شد؟ و جواب چه خواهند گفت بعد از عروج روح از جسد ظ
Therefore, should a person arise and bring forth a myriad verses, discourses, epistles, and prayers, none of which have been acquired through learning, what conceivable excuse could justify those that
و از جمله ادلّه بر اثبات اين امر آنکه در هر عهد و عصر که غيب هويّه در هيکل بشريّه ظاهر می شد بعضی از مردمی که معروف نبودند و علاقه به دنيا و جهتی نداشتهاند به ضياء شمس نبوّت مستضیء و به انوار قمر هداي
Amongst the proofs demonstrating the truth of this Revelation is this, that in every age and Dispensation, whenever the invisible Essence was revealed in the person of His Manifestation, certain souls
و امّا در اين ظهور اظهر و سلطنت عظمی جمعی از علمای راشدين و فضلای کاملين و فقهای بالغين از کأس قرب و وصال مرزوق شدند و به عنايت عظمی فائز گشتند و از کون و امکان در سبيل جانان گذشتند. بعضی از اسامی آن
In this most resplendent Dispensation, however, this most mighty Sovereignty, a number of illumined divines, of men of consummate learning, of doctors of mature wisdom, have attained unto His Court, d
از آن جمله جناب ملّا حسين است که محلّ اشراق شمس ظهور شدند. لَو لاهُ مَا استَوَی اللّهُ عَلی عَرشِ رَحمانِيَّتِهِ و ما استَقَرَّ علی کُرسِيِّ صَمَدانِيَّتِهِ.
Among them was Mullá Husayn, who became the recipient of the effulgent glory of the Sun of divine Revelation. But for him, God would not have been established upon the seat of His mercy, nor ascended
و جناب آقا سيّد يحيی که وحيد عصر و فريد زمان خود بودند و ملّا محمّد علی زنجانی و ملّا علی بسطامی و ملّا سعيد بارفروشی و ملّا نعمة اللّه مازندرانی و ملّا يوسف اردبيلی و ملّا مهدی خوئی و آقا سيّد حسين ت
Mullá Muhammad ‘Alíy-i-Zanjání Mullá ‘Alíy-i-Bastamí Mullá Sa’íd-i-Barfurúshí Mullá Ni’matu’lláh-i-Mázindarání Mullá Yúsúf-i-Ardibílí Mullá Mihdíy-i-Khú’í Siyyid Husayn-i-Turshízí Mullá Mihdíy-
همه اينها مهتدی و مقرّ و مذعن گشتند برای آن شمس ظهور به قسمی که اکثری از مال و عيال گذشتند و به رضای ذی الجلال پيوستند. و از سر جان برای جانان برخاستند و انفاق نمودند به جميع آنچه مرزوق گشته بودند.
All these were guided by the light of that Sun of divine Revelation, confessed and acknowledged His truth. Such was their faith, that most of them renounced their substance and kindred, and cleaved to
حال انصاف دهيد که شهادت اينها مقبول و مسموع است که قولشان و فعلشان موافق و ظاهرشان و باطنشان مطابق به نحوی که تاهَتِ العُقُولُ فی اَفعالِهِمْ و تَحَيَّرَتِ النُّفُوسُ فِی اصْطِبارِهِم و بِماحَمَلَتْ ا
Be fair: Is the testimony of those acceptable and worthy of attention whose deeds agree with their words, whose outward behaviour conforms with their inner life? The mind is bewildered at their deeds,
آيا نبود که از قبل امر سيّد الشّهداء را اعظم امور و اکبر دليل بر حقّيّت آن حضرت می شمردند و می گفتند در عالم چنين امری اتّفاق نيفتاد و حقّی به اين استقامت و ظهور ظاهر نشد؟ با اينکه امر آن حضرت از صبح
Were not the happenings of the life of the “Prince of Martyrs” regarded as the greatest of all events, as the supreme evidence of his truth? Did not the people of old declare those happenings to be un
و از همه گذشته، علامت صدق و کذب در کتاب معلوم و مقرّر شده. بايد ادّعا و دعاوی کلّ عباد به اين محک الهی زده شود تا صادق را از کاذب تميز دهد. اين است که می فرمايد: "فَتَمَنَّوُا المَوْتَ إنْ کُنتُمْ
Furthermore, the sign of truth and falsehood is designated and appointed in the Book. By this divinely-appointed touchstone, the claims and pretensions of all men must needs be assayed, so that the tr
حال ملاحظه فرمائيد که چگونه محک الهی به نصّ کتاب تفصيل نمود و خالص را از غشّ تميز داده و مع ذلک هنوز شاعر نشدهاند و در نوم غفلت به کسب دنيای فانيه و رياست ظاهريّه مشغول شدهاند.
Behold how the divine Touchstone hath, according to the explicit text of the Book, separated and distinguished the true from the false. Notwithstanding, they are still oblivious of this truth, and in
يَا ابْنَ الإنسانِ، قد مَضَی عَلَيکَ اَيّامٌ و اشتَغَلْتَ فيهَا بمَا تَهْوی بِهِ نَفْسُکَ مِنَ الظُّنُونِ وَ الاَوهامِ. إلی مَتَی تَکُونُ راقِداً عَلَی بساطِکَ؟ فَارْفَعْ رأسَکَ عَنِ النَّومِ. فَإنّ
“O Son of Man! Many a day hath passed over thee whilst thou hast busied thyself with thy fancies and idle imaginings. How long art thou to slumber on thy bed? Lift up thine head from slumber, for the
ولکن معلوم باشد که اين علما و فقها که مذکور شد هيچ يک رياست ظاهره نداشتهاند چه که محال است علمای مقتدر معروف عصر که بر صدرحکم جالسند و بر سرير امر ساکن، تابع حقّ شوند إلّا مَن شاءَ رَبُّکَ. چنين امری
Let it be known, however, that none of these doctors and divines to whom we have referred was invested with the rank and dignity of leadership. For well-known and influential leaders of religion, who
و ربّ اعلی، روح ما سواه فداه، بخصوص به جميع علمای هر بلدی توقيعی صادر فرمودهاند و مراتب اعراض و اغماض هر کدام را در توقيع او به تفصيل ذکر فرمودهاند "فَاعْتَبِرُوا يَا اُولِی الاَبصَارِ." و مقصود از آ
The Báb, the Lord, the most exalted—may the life of all be a sacrifice unto Him,—hath specifically revealed an Epistle unto the divines of every city, wherein He hath fully set forth the character of
و دليل و برهان ديگر که چون شمس بين دلائل مُشرق است استقامت آن جمال ازلی است بر امر الهی که با اينکه در سنّ شباب بودند و امری که مخالف کلّ اهل ارض از وضيع و شريف و غنيّ و فقير و عزيز و ذليل و سلطان و ر
Another proof and evidence of the truth of this Revelation, which amongst all other proofs shineth as the sun, is the constancy of the eternal Beauty in proclaiming the Faith of God. Though young and
سبحان اللّه، در اوّل از کتب خود که آن را قيّوم اسماء ناميده و اوّل و اعظم و اکبر جميع کتب است اخبار از شهادت خود می دهند و در مقامی اين آيه را ذکر فرمودهاند: "يا بَقيَّةَاللّهِ، قَدْ فَدَيْتُ بِکُلّی
Gracious God! In His Book, which He hath entitled “Qayyúmu’l-Asmá,”—the first, the greatest and mightiest of all books—He prophesied His own martyrdom. In it is this passage: “O thou Remnant of God! I
و همچنين در تفسير هاء تمنّای شهادت خود را نمودهاند : "کَاَنّی سَمِعْتُ مُنادِياً يُنادِی فی سِرّی إفْدِ اَحَبَّ الاَشياء إلَيکَ فی سَبيلِ اللّه کَما فَدَی الْحُسَينُ عَلَيهِ السّلامُ فی سَبيلی وَ لَو
Likewise, in His interpretation of the letter “Há,” He craved martyrdom, saying: “Methinks I heard a Voice calling in my inmost being: ‘Do thou sacrifice the thing which Thou lovest most in the path o
آيا صاحب اين بيان را می توان نسبت داد که درغير صراط الهی مشی می نمايد و يا به غير رضای او امری طلب نموده ؟ در همين آيه نسيم انقطاعی مکنون شده که اگر بوزد جميع هياکل وجود جان را انفاق نمايند و از روان
Could the Revealer of such utterance be regarded as walking any way but the way of God, and as having yearned for aught else except His good-pleasure? In this very verse there lieth concealed a breath
و استقامت بر امر حجّتی است بزرگ و برهانی است عظيم. چنانچه خاتم انبياء فرمودند:
" شَيَّبَتْنِی الآيَتَين " يعنی پير نمود مرا دو آيه که هر دو مشعر بر استقامت بر امر الهی است. چنانچه می فرمايد: "فَاس
Steadfastness in the Faith is a sure testimony, and a glorious evidence of the truth. Even as the “Seal of the Prophets” hath said: “Two verses have made Me old.” Both these verses are indicative of c
حال ملاحظه فرمائيد که اين سدره رضوان سبحانی در اوّل جوانی چگونه تبليغ امراللّه فرمود و چقدراستقامت از آن جمال احديّت ظاهر شد که جميع من علی الارض بر منعش اقدام نمودند حاصلی نبخشيد. آنچه ايذاء برآن سد
And now consider how this Sadrih of the Ridván of God hath, in the prime of youth, risen to proclaim the Cause of God. Behold what steadfastness that Beauty of God hath revealed. The whole world rose
و از جمله دلائل ظهور، غلبه وقدرت و احاطه که بنفسه از آن مُظهر وجود و مَظهر معبود در اکناف واقطارعالم ظاهر شد. چنانچه آن جمال ازلی در شيراز در سنه ستّين ظاهر شدند و کشف غطا فرمودند. مع ذلک به اندک زم
And among the evidences of the truth of His manifestation were the ascendancy, the transcendent power, and supremacy which He, the Revealer of being and Manifestation of the Adored, hath, unaided and
حال قدری تفکّر نمائيد، آيا چنين تصرّف و احاطه از احدی در امکان ظاهر شده؟ و جميع اين قلوب منزّهه و نفوس مقدّسه به کمال رضا در موارد قضا شتافتند و در مواقع شکايت، جز شُکر از ايشان ظاهر نه و در مواطن بلا
Reflect: Who in this world is able to manifest such transcendent power, such pervading influence? All these stainless hearts and sanctified souls have, with absolute resignation, responded to the summ
باری، در جميع اين وقايع حادثه و حکايات وارده تفکّر فرمائيد تا بر عظمت امر و بزرگی آن مطّلع گرديد تا به عنايت رحمان، روح اطمينان در وجود دميده شود و بر سرير ايقان مستريح و جالس شويد. خدای واحد شاهد اس
Do thou ponder these momentous happenings in thy heart, so that thou mayest apprehend the greatness of this Revelation, and perceive its stupendous glory. Then shall the spirit of faith, through the g
اگر چه اين بنده اراده ذکر احاديث قبل را نداشتم و ليکن نظر به محبّت آن جناب چند روايتی که مناسب اين مقام است ذکر می نمايم. با اينکه فی الحقيقه احتياج نيست زيرا که آنچه ذکر شده جميع ارض و من عليها را ک
Although We did not intend to make mention of the traditions of a bygone age, yet, because of Our love for thee, We will cite a few which are applicable to Our argument. We do not feel their necessity
از جمله احاديث اين است که می فرمايد: "إذا ظَهَرَتْ رايَةُ الحَقِّ لَعَنَها اَهلُ الشَّرقِ وَالْغَربِ." حال بايد قدری از صهبای انقطاع نوشيد و بر رفرف امتناع مقرّ گزيد و "تَفَکُّرُ ساعَةٍ خَيرٌ مِنْ
Among them is the tradition, “And when the Standard of Truth is made manifest, the people of both the East and the West curse it.” The wine of renunciation must needs be quaffed, the lofty heights of
باری، چون منادی احديّه از ورای حجبات قدسيّه مردم را به انقطاع تمام می خواند از آنچه که در دست دارند، و اين ندای الهی چون مخالف هوی است لهذا اين همه افتتان و امتحان رو می دهد. و حالِ مردم را ملاحظه نم
The divine call of the celestial Herald from beyond the Veil of Glory, summoning mankind to renounce utterly all the things to which they cleave, is repugnant to their desire; and this is the cause of
و از جمله کلمات مدلّه بر شرع جديد و امر بديع فقرات دعای ندبه است که می فرمايد: "اَيْنَ المُدَّخَرُ لِتَجديدِ الفَرائِضِ و السُّنَنِ و اَيْنَ المُتخَيَّرُ لإعادَةِ المِلَّةِ وَالشَّريعَةِ." و در زيارت
Among the utterances that foreshadow a new Law and a new Revelation are the passages in the “Prayer of Nudbih”: “Where is He Who is preserved to renew the ordinances and laws? Where is He Who hath the
حال ملاحظه فرمائيد که با وجود امثال اين روايات چه استدلال ها بر عدم تغيير احکام می نمايند با اينکه مقصود از هر ظهور، ظهور تغيير و تبديل است در ارکان عالم سرّاً و جهراً، ظاهراً و باطناً، چه اگر به هيچ
Behold, how, notwithstanding these and similar traditions, they idly contend that the laws formerly revealed, must in no wise be altered. And yet, is not the object of every Revelation to effect a tra
حال اين روايت را ملاحظه نمائيد که چگونه از قبل جميع امورات را اخبار فرمودهاند. در "اربعين" ذکر فرموده:
"يَظهَرُ مِن بَنی هاشِمٍ صَبّیٌ ذُو احکامٍ جَديدٍ فَيَدعو النّاسَ وَلَم يُجِبْهُ اَحَدٌ وَاَکثَر
And now, consider this other tradition, and observe how all these things have been foretold. In “Arbá’in” it is recorded: “Out of Baní-Háshim there shall come forth a Youth Who shall reveal new laws.
و هيچ ادراکی سبقت نيابد بر کيفيّت ظهور او و هيچ عرفانی احاطه ننمايد بر کمّيّت امر او. و جميع قول ها به تصديق او منوط است و تمام امور به امر او محتاج. و ما سوای او به امر او مخلوق اند و به حکم او موج
No understanding can grasp the nature of His Revelation, nor can any knowledge comprehend the full measure of His Faith. All sayings are dependent upon His sanction, and all things stand in need of Hi
آيا اين حديث مذکور را بر چه حمل می نمايند که صريح بر ظهور مطالب غيبيّه و امورات بديعه جديده است در ايّام آن حضرت؟ و اين امورات بديعه سبب اختلاف ناس می شود به قسمی که جميع علماء و فقهاء حکم بر قتل آن ح
How, We wonder, do they explain the aforementioned tradition, a tradition which, in unmistakable terms, foreshadoweth the revelation of things inscrutable, and the occurrence of new and wondrous event
و ديگر ملاحظه فرمائيد چگونه جميع اين امور وارده و افعال نازله در احاديث قبل ذکر شده. چنانچه در "روضه کافی" در بيان زوراء می فرمايد: "وَ فِی رَوضَةِ الکافی عَن مُعاويَة بن وَهَب عَن اَبی عَبداللّه قا
Moreover, observe how these things that have come to pass, and the acts which have been perpetrated, have all been mentioned in former traditions. Even as it hath been recorded in the “Rawdíy-i-Káfí,”
اين است حکم و امر اصحاب آن حضرت که از قبل بيان فرمودهاند. و حال ملاحظه فرمائيد که زوراء موافق اين روايت ارض ری است. و اين اصحاب را در آن مکان به بدترين عذاب بقتل رساندند و جميع اين وجودات قدسی را عج
Such is the condition and fate of His companions which in former days hath been foretold. And now observe how, according to this tradition, Zawrá is no other but the land of Rayy. In that place His co
و از فقهاء و علمای بيان استدعا می نمايم که چنين مشی ننمايند و بر جوهر الهی و نور ربّانی و صرف ازلی و مبدأ و منتهای مظاهر غيبی در زمن مستغاث وارد نياورند آنچه در اين کور وارد شد و به عقول و ادراک و ع
We entreat the learned men of the Bayán not to follow in such ways, not to inflict, at the time of Mustagháth, upon Him Who is the divine Essence, the heavenly Light, the absolute Eternity, the Beginn
باری، اميدواريم که اهل بيان تربيت شوند و در هوای روح طيران نمايند و در فضای روح ساکن شوند، حقّ را از غيرتميز دهند و تلبيس باطل را به ديده بصيرت بشناسند. اگر چه در اين ايّام رائحه حسدی وزيده که قسم به
We fain would hope that the people of the Bayán will be enlightened, will soar in the realm of the spirit and abide therein, will discern the Truth, and recognize with the eye of insight dissembling f
باری، چه اظهار نمايم که امکان را اگر انصاف باشد طاقت اين بيان نه. و اين عبد در اوّل ورود اين ارض چون فی الجمله بر امورات محدثه بعد اطّلاع يافتم، از قبل مهاجرت اختيار نمودم و سر در بيابان های فراق نها
What more shall We say? The universe, were it to gaze with the eye of justice, would be incapable of bearing the weight of this utterance! In the early days of Our arrival in this land, when We discer
ديگر قلم عاجز است از ذکر آنچه بعد از رجوع ملاحظه شد. حال دو سنه می گذرد که اعداء در اهلاک اين عبد فانی به نهايت سعی و اهتمام دارند چنانچه جميع مطّلع شدهاند. مع ذلک نفسی از احباب نصرت ننموده و به هيچ
What pen can recount the things We beheld upon Our return! Two years have elapsed during which Our enemies have ceaselessly and assiduously contrived to exterminate Us, whereunto all witness. Neverthe
صاحبان هوش که از صهبای حبّ نوشيدهاند و گامی به کام نفس برنداشتهاند دلائل و برهان و حجّت را که جميع مشعر بر اين امر بديع و ظهور منيع الهی است اظهر از شمس در فلک چهارم مشاهده نمايند. حال اعراض خلق را ا
They that have hearts to understand, they that have quaffed the Wine of love, who have not for one moment gratified their selfish desires, will behold, resplendent as the sun in its noon-tide glory, t
ملاحظه فرمائيد که در اخبار، سنه ظهور آن هويّه نور را هم ذکر فرمودهاند مع ذلک شاعر نشدهاند و در نَفَسی از هوای نفس منقطع نگشتهاند. فِی حَديثِ المُفَضَّل "سَئَلَ عن الصّادق فَکيفَ يا مولايَ فی ظُهورِهِ
Consider, that even the year in which that Quintessence of Light is to be made manifest hath been specifically recorded in the traditions, yet they still remain unmindful, nor do they for one moment c
باری، تحيّر است از اين عباد که چگونه با اين اشارات واضحه لائحه از حقّ احتراز نمودهاند. مثلاً ذکر حزن و سجن و ابتلاء که بر آن خلاصه فطرت الهی وارد شد در اخبار قبل ذکر شده. فِی البِحار : "إنَّ فی قائ
How strange! Notwithstanding these explicit and manifest references these people have shunned the Truth. For instance, mention of the sorrows, the imprisonment and afflictions inflicted upon that Esse
و بر آن جناب معلوم بوده که اطيار هويّه و حمامات ازليّه را دو بيان است. بيانی بر حسب ظاهر، بی رمز و نقاب وحجاب فرموده و می فرمايند تا سراجی باشد هدايت کننده و نوری راه نماينده، تا سالکين را به معارج ق
It is evident unto thee that the Birds of Heaven and Doves of Eternity speak a twofold language. One language, the outward language, is devoid of allusions, is unconcealed and unveiled; that it may be
باری، ذکر اين مراتب برای آن است که از بعضی روايات و بيانات که در عالم ملک آثار آن ظاهر نشده مضطرب نشوند و حمل بر عدم ادراک خود نمايند نه بر عدم ظهور معانی حديث زيرا که نزد آن عباد معلوم نيست که مقصود
These things We mention only that the people may not be dismayed because of certain traditions and utterances, which have not yet been literally fulfilled, that they may rather attribute their perplex
و ليکن احدی از اهل ارض مشاهده نمی شود که طالب حقّ باشد تا آنکه در مسائل غامضه رجوع به مظاهر احديّه نمايد. کلّ در ارض نسيان ساکن و به اهل بغی و طغيان متّبع. وَلکنّ اللّهَ يَفعَلُ بِهِم کَما هُم ي
We perceive none, however, amongst the people of the earth who, sincerely yearning for the Truth, seeketh the guidance of the divine Manifestations concerning the abstruse matters of his Faith. All ar
وَ اَختِمُ القَولَ بقَولِه تعالی: "وَ مَنْ يَعْشُ عن ذِکْرِ الرَّحمَنِ نُقَيِّضْ لَهُ شَيطَاناً فَهُوَ لَهُ قَرينٌ." " وَ مَنْ اَعرَضَ عَنْ ذِکْرِی فإنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْکاً."
We conclude Our argument with His words—exalted is He—“And whoso shall withdraw from the remembrance of the Merciful, We will chain a Satan unto him, and he shall be his fast companion.” “And whoso tu
و کذلک نزّل من قبل لو انتم تعقلون
Thus hath it been revealed aforetime, were ye to comprehend.
المنزول من الباء و الهاء
Revealed by the “Bá” and the “Há.”
و السّلام علی من سمع نغمة الورقاء فی سدرة المنتهی
Peace be upon him that inclineth his ear unto the melody of the Mystic Bird calling from the Sadratu'l-Muntahá!
فسبحان ربّنا الاعلی
Glorified be our Lord, the Most High!
Model Translations by Shoghi Effendi
Tablet of Carmel
Bahá’u’lláh
Revealed during a visit to Mount Carmel, this Tablet addresses the mountain directly and prophesies its future as the world spiritual and administrative center of the Faith. Shoghi Effendi designated it one of three foundational Charters. Its imagery of the Ark and the dwellers therein prefigures the Universal House of Justice.
5 ¶
Will and Testament
‘Abdu’l-Bahá
Written by ‘Abdu’l-Bahá in three parts between 1901 and 1908, opened and read after His passing on 28 November 1921. Shoghi Effendi designated it the Charter of the New World Order — the mightiest instrument forged to ensure the continuity of the three ages of the Bahá’í Dispensation.
59 ¶
Fire Tablet
Bahá’u’lláh
Revealed in late 1871 during a period of severe hardship in ‘Akká, this Tablet takes the form of an anguished dialogue between Bahá’u’lláh and God. Questions about the sufferings of the faithful are answered with divine assurances, building to a crescendo of triumph over tribulation.
50 ¶
Kitáb-i-’Ahd
Bahá’u’lláh
The Book of the Covenant — Bahá’u’lláh’s Will and Testament, written entirely in His own hand and unsealed on the ninth day after His ascension. It designates ‘Abdu’l-Bahá as His successor and establishes what Shoghi Effendi called the mightiest Covenant in all religious history.
16 ¶
Tablet of the Holy Mariner
Bahá’u’lláh
Chanted aloud in the outskirts of Baghdad just weeks before the Declaration in the Garden of Riḍván, its gloomy prognostications aroused the grave apprehensions of all who heard it. Only the Arabic portion has an authorized translation; the Persian portion remains untranslated.
57 ¶
Tablet of Aḥmad
Bahá’u’lláh
Revealed in Adrianople and addressed to a believer named Aḥmad, this Tablet has been invested by Bahá’u’lláh with a special potency and significance. Its central imagery draws on the metaphor of fire and water: “Be thou as a flame of fire to My enemies and a river of life eternal to My loved ones.”
17 ¶
The Hidden Words
Bahá’u’lláh
Seventy-one Arabic and eighty-two Persian aphorisms revealed around 1858 while walking along the banks of the Tigris in Baghdad. Originally designated the “Hidden Book of Fáṭimih,” Shoghi Effendi described it as a marvelous collection of gem-like utterances occupying a position of unsurpassed preeminence among the ethical writings of the Faith.
160 ¶
Gleanings
Bahá’u’lláh
A compilation of 166 selections from Bahá’u’lláh’s Tablets, spanning the Baghdad, Adrianople, and ‘Akká periods (1853–1892). George Townshend assisted with English refinement. Shoghi Effendi wrote that it gives the friends a splendid opportunity to acquire knowledge and understanding of the Faith.
729 ¶
Prayers and Meditations
Bahá’u’lláh
Published in 1938, this companion volume to Gleanings contains 184 prayers and meditations selected by Shoghi Effendi from Bahá’u’lláh’s devotional writings revealed across successive exiles from Baghdad to ‘Akká. Shoghi Effendi described it as a volume whose perusal would deepen the spirit of devotion and faith.
858 ¶
Epistle to the Son of the Wolf
Bahá’u’lláh
The last outstanding Tablet revealed by Bahá’u’lláh, written around 1891 and addressed to Shaykh Muḥammad-Taqí of Iṣfahán. It calls upon that rapacious priest to repent, quotes the most celebrated passages from Bahá’u’lláh’s own writings, and adduces proofs establishing the validity of His Cause.
268 ¶