The Hidden Words
Bahá’u’lláh
Arabic Published 1929 Translated 1925–1929 160 paragraphs
Revealed by Bahá’u’lláh around 1858 while walking along the banks of the Tigris in Baghdad, consisting of 71 Arabic and 82 Persian aphorisms. Originally designated the ‘Hidden Book of Fáṭimih.’ Shoghi Effendi’s translation was among his earliest, completed between 1925–1929 with editorial assistance from George Townshend. In God Passes By, Shoghi Effendi described it as ‘that marvelous collection of gem-like utterances’ occupying ‘a position of unsurpassed preeminence among the ethical writings of the Author of the Bahá’í Dispensation’ and ‘a dynamic spiritual leaven cast into the life of the world for the reorientation of the minds of men, the edification of their souls and the rectification of their conduct.’
Each paragraph below pairs the original Arabic text with Shoghi Effendi’s English rendering. Click any passage to view the full parallel text.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 154 155 156 157 158 159 160
﴿ هُوَ البَهِيُّ الأَبْهى ﴾
هَذَا مَا نُزِّلَ مِنْ جَبَرُوتِ العِزَّةِ بِلِسانِ القُدْرَةِ وَالْقُوَّةِ عَلَى النَّبِيِّينَ مِنْ قَبْلُ. وَإِنَّا أَخَذْنَا جَوَاهِرَهُ وَأَقْمَصْنَاهُ قَمِيصَ الاخْتِص
﴾ HE IS THE GLORY OF GLORIES ﴿ This is that which hath descended from the realm of glory, uttered by the tongue of power and might, and revealed unto the Prophets of old. We have taken the inner essen
(١) ﴿ يَا ابْنَ الرُّوْحِ ﴾
فِي أَوَّلِ القَوْلِ امْلِكْ قَلْبًا جَيِّدًا حَسَنًا مُنيرًا لِتَمْلِكَ مُلْكًا دائِمًا باقِيًا أَزَلًا قَدِيمًا.
(1) O SON OF SPIRIT! My first counsel is this: Possess a pure, kindly and radiant heart, that thine may be a sovereignty ancient, imperishable and everlasting.
(٢) ﴿ يَا ابْنَ الرُّوحِ ﴾
أَحَبُّ الأَشْيَاءِ عِنْدِي الإنْصافُ. لَا تَرْغَبْ عَنْهُ إِنْ تَكُنْ إِلَيَّ راغِبًا وَلَا تَغْفَلْ مِنْهُ لِتَكُونَ لِي أَمِينًا وَأَنْتَ تُوَفَّقُ بِذلِكَ أَنْ تُشَاهِدَ
(2) O SON OF SPIRIT! The best beloved of all things in My sight is Justice; turn not away therefrom if thou desirest Me, and neglect it not that I may confide in thee. By its aid thou shalt see with t
(٣) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
كُنْتُ فِي قِدَمِ ذاتِي وَأَزَلِيَّةِ كَيْنُونَتِي؛ عَرَفْتُ حُبّي فِيكَ خَلَقْتُكَ، وَأَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مِثالِي وَأَظْهَرْتُ لَكَ جَمَالي.
(3) O SON OF MAN! Veiled in My immemorial being and in the ancient eternity of My essence, I knew My love for thee; therefore I created thee, have engraved on thee Mine image and revealed to thee My b
(٤) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
أَحْبَبْتُ خَلْقَكَ فَخَلَقْتُكَ، فَأَحْبِبْني كَيْ أَذْكُرَكَ، وَفِي رُوحِ الْحَياةِ أُثَبِّتُكَ.
(4) O SON OF MAN! I loved thy creation, hence I created thee. Wherefore, do thou love Me, that I may name thy name and fill thy soul with the spirit of life.
(٥) ﴿ يَا ابْنَ الوُجُودِ ﴾
أَحْبِبْنِي لِأُحِبَّكَ. إِنْ لَمْ تُحِبَّنِي لَنْ أُحِبَّكَ أَبَدًا فَاعْرِفْ يا عَبْدُ.
(5) O SON OF BEING! Love Me, that I may love thee. If thou lovest Me not, My love can in no wise reach thee. Know this, O servant.
(٦) ﴿ يَا ابْنَ الوُجودِ ﴾
رِضْوانُكَ حُبِّي وَجَنَّتُكَ وَصْلِي فَادْخُلْ فِيها وَلا تَصْبِرْ. هذَا ما قُدِّرَ لَكَ فِي مَلَكُوتِنا الأَعْلَى وَجَبَرُوتِنَا الأَسْنى.
(6) O SON OF BEING! Thy Paradise is My love; thy heavenly home, reunion with Me. Enter therein and tarry not. This is that which hath been destined for thee in Our kingdom above and Our exalted domini
(٧) ﴿ يَا ابْنَ البَشَرِ ﴾
إِنْ تُحِبَّ نَفْسي فَأَعْرِضْ عَنْ نَفْسِكَ، وَإِنْ تُرِدْ رِضائِي فَأَغْمِضْ عَنْ رِضائِكَ، لِتَكُونَ فِيَّ فانِيًا وَأَكُونَ فِيْكَ باقِيًا.
(7) O SON OF MAN! If thou lovest Me, turn away from thyself; and if thou seekest My pleasure, regard not thine own; that thou mayest die in Me and I may eternally live in thee.
(٨) ﴿ يَا ابْنَ الرُّوحِ ﴾
ما قُدِّرَ لَكَ الرَّاحَةُ إِلاَّ بِإِعْراضِكَ عَنْ نَفْسِكَ وَإِقْبالِكَ بِنَفْسي، لأَنَّهُ يَنْبَغي أَنْ يَكُونَ افْتِخارُكَ بِاسْمِي لَا بِاسْمِكَ، وَاتِّكالُكَ عَلى وَجْ
(8) O SON OF SPIRIT! There is no peace for thee save by renouncing thyself and turning unto Me; for it behooveth thee to glory in My name, not in thine own; to put thy trust in Me and not in thyself,
(٩) ﴿ يَا ابْنَ الوُجُودِ ﴾
حُبِّي حِصْني مَنْ دَخَلَ فِيهِ نَجا وَأَمِنَ وَمَنْ أَعْرَضَ غَوَى وَهَلَكَ.
(9) O SON OF BEING! My love is My stronghold; he that entereth therein is safe and secure, and he that turneth away shall surely stray and perish.
(١٠) ﴿ يَا ابْنَ الْبَيَانِ ﴾
حِصْنِي أَنْتَ فَادْخُلْ فِيهِ لِتَكُونَ سالِمًا. حُبّي فِيْكَ فَاعْرِفْهُ مِنْكَ لِتَجِدَني قَريبًا.
(10) O SON OF UTTERANCE! Thou art My stronghold; enter therein that thou mayest abide in safety. My love is in thee, know it, that thou mayest find Me near unto thee.
(١١) ﴿ يَا ابْنَ الوُجُودِ ﴾
مِشْكاتِي أَنْتَ وَمِصْباحِي فِيْكَ؛ فَاسْتَنِرْ بِهِ وَلا تَفْحَصْ عَنْ غَيْري، لأَنِّي خَلَقْتُكَ غَنِيَّاً وَجَعَلْتُ النِّعْمَةَ عَلَيْكَ بالِغَةً.
(11) O SON OF BEING! Thou art My lamp and My light is in thee. Get thou from it thy radiance and seek none other than Me. For I have created thee rich and have bountifully shed My favor upon thee.
(١٢) ﴿ يَا ابْنَ الوُجُودِ ﴾
صَنَعْتُكَ بِأَيادِي الْقُوَّةِ وَخَلَقْتُكَ بِأَنامِلِ الْقُدْرَةِ، وَأَوْدَعْتُ فِيْكَ جَوْهَرَ نُوري فَاسْتَغْنِ بِهِ عَنْ كُلِّ شَيءٍ، لأَنَّ صُنْعي كامِلٌ وَحُكْمي نا
(12) O SON OF BEING! With the hands of power I made thee and with the fingers of strength I created thee; and within thee have I placed the essence of My light. Be thou content with it and seek naught
(١٣) ﴿ يَا ابْنَ الرُّوحِ ﴾
خَلَقْتُكَ غَنِيًّا كَيْفَ تَفْتَقِرُ، وَصَنَعْتُكَ عَزِيزًا بِمَ تَسْتَذِلُّ، وَمِنْ جَوْهَرِ العِلْمِ أَظْهَرْتُكَ لِمَ تَسْتَعْلِمُ عَنْ دُونِي، وَمِنْ طينِ الْحُبِّ عَج
(13) O SON OF SPIRIT! I created thee rich, why dost thou bring thyself down to poverty? Noble I made thee, wherewith dost thou abase thyself? Out of the essence of knowledge I gave thee being, why see
(١٤) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
أَنْتَ مُلْكِي وَمُلْكِي لا يَفْنى كَيْفَ تَخافُ مِنْ فَنائِكَ، وَأَنْتَ نُوري وَنُوري لا يُطْفى كَيْفَ تَضْطَرِبُ مِنْ إِطْفائِكَ، وَأَنْتَ بَهائِي وَبَهائِي لا يُغْشى،
(14) O SON OF MAN! Thou art My dominion and My dominion perisheth not; wherefore fearest thou thy perishing? Thou art My light and My light shall never be extinguished; why dost thou dread extinction?
(١٥) ﴿ يَا ابْنَ البَيان ﴾
وَجِّهْ بِوَجْهِي وَأَعْرِضْ عَنْ غَيْرِي، لأَنَّ سُلْطانِي باقٍ لا يَزُولُ أَبَدًا وَمُلكِي دائِمٌ لا يَحُولُ أَبَدًا. وَإِنْ تَطْلُبْ سِوائِي لَنْ تَجِدَ لَوْ تَفْحَصُ فِي
(15) O SON OF UTTERANCE! Turn thy face unto Mine and renounce all save Me; for My sovereignty endureth and My dominion perisheth not. If thou seekest another than Me, yea, if thou searchest the univer
(١٦) ﴿ يَا ابْنَ النُّورِ ﴾
انْسَ دُونِي وَآنِسْ بِرُوحِي، هذا مِنْ جَوْهَرِ أَمْري فَأَقْبِلْ إِلَيْهِ.
(16) O SON OF LIGHT! Forget all save Me and commune with My spirit. This is of the essence of My command, therefore turn unto it.
(١٧) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
اكْفِ بِنَفْسِي عَنْ دُونِي وَلَا تَطْلُبْ مُعِينًا سِوائِي، لأَنَّ ما دُونِي لَنْ يَكْفِيَكَ أَبَدًا.
(17) O SON OF MAN! Be thou content with Me and seek no other helper. For none but Me can ever suffice thee.
(١٨) ﴿ يَا ابْنَ الرُّوحِ ﴾
لَا تَطْلُبْ مِنِّي مَا لَا نُحِبُّهُ لِنَفْسِكَ، ثُمَّ ارْضَ بِما قَضَيْنَا لِوَجْهِكَ، لِأَنَّ مَا يَنْفَعُكَ هَذَا إِنْ تَكُنْ بِهِ راضِيًا.
(18) O SON OF SPIRIT! Ask not of Me that which We desire not for thee, then be content with what We have ordained for thy sake, for this is that which profiteth thee, if therewith thou dost content th
(١٩) ﴿ يَا ابْنَ المَنْظَرِ الأَعْلى ﴾
أَوْدَعْتُ فِيكَ رُوحًا مِنِّي لِتَكُونَ حَبِيبًا لِي؛ لِمَ تَرَكْتَنِي وَطَلَبْتَ مَحْبُوبًا سِوائِي.
(19) O SON OF THE WONDROUS VISION! I have breathed within thee a breath of My own Spirit, that thou mayest be My lover. Why hast thou forsaken Me and sought a beloved other than Me?
(٢٠) ﴿ يَا ابْنَ الرُّوحِ ﴾
حَقِّي عَلَيْكَ كَبِيرٌ لا يُنْسَى، وَفَضْلِي بِكَ عَظيمٌ لا يُغْشى، وَحُبِّي فِيكَ مَوْجُودٌ لا يُغَطَّى، وَنُوري لَكَ مَشْهُودٌ لا يَخْفى.
(20) O SON OF SPIRIT! My claim on thee is great, it cannot be forgotten. My grace to thee is plenteous, it cannot be veiled. My love has made in thee its home, it cannot be concealed. My light is mani
(٢١) ﴿ يَا ابْنَ البَشَرِ ﴾
قَدَّرْتُ لَكَ مِنَ الشَّجَرِ الأَبْهَى الْفَواكِهَ الأَصْفى، كَيْفَ أَعْرَضْتَ عَنْهُ وَرَضِيتَ بِالَّذِي هُوَ أَدْنَى، فارْجِعْ إِلَى مَا هُوَ خَيْرٌ لَكَ فِي الأُفُقِ ال
(21) O SON OF MAN! Upon the tree of effulgent glory I have hung for thee the choicest fruits, wherefore hast thou turned away and contented thyself with that which is less good? Return then unto that
(٢٢) ﴿ يَا ابْنَ الرُّوحِ ﴾
خَلَقْتُكَ عَالِيًا، جَعَلْتَ نَفْسَكَ دانِيَةً؛ فَاصْعَدْ إِلى ما خُلِقْتَ لَهُ.
(22) O SON OF SPIRIT! Noble have I created thee, yet thou hast abased thyself. Rise then unto that for which thou wast created.
(٢٣) ﴿ يَا ابْنَ العَماءِ ﴾
أَدْعُوكَ إِلَى الْبَقَاءِ وَأَنْتَ تَبْتَغِي الْفَنَاءَ، بِمَ أَعْرَضْتَ عَمَّا نُحِبُّ وَأَقْبَلْتَ إِلَى مَا تُحِبُّ.
(23) O SON OF THE SUPREME! To the eternal I call thee, yet thou dost seek that which perisheth. What hath made thee turn away from Our desire and seek thine own?
(٢٤) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
لَا تَتَعَدَّ عَنْ حَدِّكَ وَلا تَدَّعِ مَا لَا يَنْبَغِي لِنَفْسِكَ، اسْجُدْ لِطَلْعَةِ رَبِّكَ ذِي الْقُدْرَةِ وَالإِقْتِدَارِ.
(24) O SON OF MAN! Transgress not thy limits, nor claim that which beseemeth thee not. Prostrate thyself before the countenance of thy God, the Lord of might and power.
(٢٥) ﴿ يَا ابْنَ الرُّوحِ ﴾
لَا تَفْتَخِرْ عَلَى الْمِسْكِينِ بِافْتِخَارِ نَفْسِكَ، لِأَنِّي أَمْشِي قُدَّامَهُ وَأَرَاكَ فِي سُوءِ حَالِكَ وَأَلْعَنُ عَلَيْكَ إِلَى الأَبَدِ.
(25) O SON OF SPIRIT! Vaunt not thyself over the poor, for I lead him on his way and behold thee in thy evil plight and confound thee for evermore.
(٢٦) ﴿ يَا ابْنَ الوُجُودِ ﴾
كَيْفَ نَسِيتَ عُيوبَ نَفْسِكَ وَاشْتَغَلْتَ بِعُيُوبِ عِبادِي. مَنْ كانَ عَلى ذلِكَ فَعَلَيْهِ لَعْنَةٌ مِنِّي.
(26) O SON OF BEING! How couldst thou forget thine own faults and busy thyself with the faults of others? Whoso doeth this is accursed of Me.
(٢٧) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
لَا تَنَفَّسْ بِخَطَأِ أَحَدٍ مَا دُمْتَ خاطِئًا، وَإِنْ تَفْعَلْ بِغَيْرِ ذَلِكَ مَلْعُونٌ أَنْتَ، وَأَنَا شاهِدٌ بِذَلِكَ.
(27) O SON OF MAN! Breathe not the sins of others so long as thou art thyself a sinner. Shouldst thou transgress this command, accursed wouldst thou be, and to this I bear witness.
(٢٨) ﴿ يَا ابْنَ الرُّوحِ ﴾
أَيْقِنْ بِأَنَّ الَّذي يَأْمُرُ النَّاسَ بِالْعَدْلِ وَيَرْتَكِبُ الْفَحْشَاءَ فِي نَفْسِهِ، إِنَّهُ لَيْسَ مِنِّي وَلَوْ كَانَ عَلَى اسْمِي.
(28) O SON OF SPIRIT! Know thou of a truth: He that biddeth men be just and himself committeth iniquity is not of Me, even though he bear My name.
(٢٩) ﴿ يَا ابْنَ الوُجُودِ ﴾
لَا تَنْسِبْ إِلَى نَفْسٍ مَا لَا تُحِبُّهُ لِنَفْسِكَ، وَلَا تَقُلْ مَا لَا تَفْعَل. هَذَا أَمْرِي عَلَيْكَ فَاعْمَلْ بِهِ.
(29) O SON OF BEING! Ascribe not to any soul that which thou wouldst not have ascribed to thee, and say not that which thou doest not. This is My command unto thee, do thou observe it.
(٣٠) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
لَا تَحْرِمْ وَجْهَ عَبْدِي إِذَا سَأَلَكَ فِي شَيْءٍ؛ لأَنَّ وَجْهَهُ وَجْهِي فَاخْجَلْ مِنِّي.
(30) O SON OF MAN! Deny not My servant should he ask anything from thee, for his face is My face; be then abashed before Me.
(٣١) ﴿ يَا ابْنَ الوُجُودِ ﴾
حاسِبْ نَفْسَكَ فِي كُلِّ يَوْمٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ تُحَاسَبَ، لأَنَّ الْمَوْتَ يَأْتِيكَ بَغْتَةً وَتَقُومُ عَلَى الْحِسابِ فِي نَفْسِكَ.
(31) O SON OF BEING! Bring thyself to account each day ere thou art summoned to a reckoning; for death, unheralded, shall come upon thee and thou shalt be called to give account for thy deeds.
(٣٢) ﴿ يَا ابْنَ العَماءِ ﴾
جَعَلْتُ لَكَ الْمَوْتَ بِشَارَةً، كَيْفَ تَحْزَنُ مِنْهُ. وَجَعَلْتُ النُّورَ لَكَ ضِياءً، كَيْفَ تَحْتَجِبُ عَنْهُ.
(32) O SON OF THE SUPREME! I have made death a messenger of joy to thee. Wherefore dost thou grieve? I made the light to shed on thee its splendor. Why dost thou veil thyself therefrom?
(٣٣) ﴿ يَا ابْنَ الرُّوحِ ﴾
بِبِشارَةِ النُّورِ أُبَشِّرُكَ فَاسْتَبْشِرْ بِهِ، وَإِلى مَقَرِّ القُدْسِ أَدْعُوكَ تَحَصَّنْ فِيهِ، لِتَسْتَريحَ إِلَى أَبَدِ الأَبَدِ.
(33) O SON OF SPIRIT! With the joyful tidings of light I hail thee: rejoice! To the court of holiness I summon thee; abide therein that thou mayest live in peace for evermore.
(٣٤) ﴿ يَا ابْنَ الرُّوحِ ﴾
رُوحُ القُدْسِ يُبَشِّرُكَ بِالأُنْسِ، كَيْفَ تَحْزَنُ. وَرُوحُ الأَمْرِ يُؤَيِّدُكَ عَلَى الأَمْرِ، كَيْفَ تَحْتَجِبُ. وَنُورُ الوَجْهِ يَمْشِي قُدَّامَكَ، كَيْفَ تَضِلُّ.
(34) O SON OF SPIRIT! The spirit of holiness beareth unto thee the joyful tidings of reunion; wherefore dost thou grieve? The spirit of power confirmeth thee in His cause; why dost thou veil thyself?
(٣٥) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
لَا تَحْزَنْ إِلاّ فِي بُعْدِكَ عَنَّا، وَلا تَفْرَحْ إِلاّ فِي قُرْبِكَ بِنا وَالرُّجُوعِ إِلَيْنا.
(35) O SON OF MAN! Sorrow not save that thou art far from Us. Rejoice not save that thou art drawing near and returning unto Us.
(٣٦) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
افْرَحْ بِسُرُورِ قَلْبِكَ، لِتَكُونَ قابِلاً لِلِقائِي وَمِرآةً لِجَمالِي.
(36) O SON OF MAN! Rejoice in the gladness of thine heart, that thou mayest be worthy to meet Me and to mirror forth My beauty.
(٣٧) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
لَا تُعَرِّ نَفْسَكَ عَنْ جَميلِ رِدائِي وَلَا تَحْرِمْ نَصِيبَكَ مِنْ بَدِيعِ حِياضِي؛ لِئَلَّا يَأْخُذَكَ الظَّمَأُ فِي سَرْمَدِيَّةِ ذاتِي.
(37) O SON OF MAN! Divest not thyself of My beauteous robe, and forfeit not thy portion from My wondrous fountain, lest thou shouldst thirst for evermore.
(٣٨) ﴿ يَا ابْنَ الوُجُودِ ﴾
اعْمَلْ حُدُودِي حُبًّا لِي، ثُمَّ انْهِ نَفْسَكَ عَمّا تَهْوى طَلَبًا لِرِضائِي.
(38) O SON OF BEING! Walk in My statutes for love of Me and deny thyself that which thou desirest if thou seekest My pleasure.
(٣٩) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
لا تَتْرُكْ أَوامِرِي حُبًّا لِجَمَالِي، وَلا تَنْسَ وَصَايَايَ ابْتِغاءً لِرِضائِي.
(39) O SON OF MAN! Neglect not My commandments if thou lovest My beauty, and forget not My counsels if thou wouldst attain My good pleasure.
(٤٠) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
ارْكُضْ فِي بَرِّ الْعَماءِ ثُمَّ أَسْرِعْ فِي مَيْدانِ السَّمآءِ. لَنْ تَجِدَ الرَّاحَةَ إِلاَّ بِالخُضُوعِ لأَمْرِنا وَالتَّواضُعِ لِوَجْهِنا.
(40) O SON OF MAN! Wert thou to speed through the immensity of space and traverse the expanse of heaven, yet thou wouldst find no rest save in submission to Our command and humbleness before Our Face.
(٤١) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
عَظِّمْ أَمْرِي لأُظْهِرَ عَلَيْكَ مِنْ أَسْرارِ العِظَمِ، وَأُشْرِقَ عَلَيْكَ بِأَنْوارِ الْقِدَمِ.
(41) O SON OF MAN! Magnify My cause that I may reveal unto thee the mysteries of My greatness and shine upon thee with the light of eternity.
(٤٢) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
كُنْ لِي خاضِعًا لأَكُونَ لَكَ مُتَواضِعًا، وَكُنْ لأَمْري ناصِرًا لِتَكُونَ فِي المُلْكِ مَنْصُورًا.
(42) O SON OF MAN! Humble thyself before Me, that I may graciously visit thee. Arise for the triumph of My cause, that while yet on earth thou mayest obtain the victory.
(٤٣) ﴿ يَا ابْنَ الوُجُودِ ﴾
اذْكُرْنِي فِي أَرْضِي لأَذْكُرَكَ فِي سَمائِي؛ لِتَقَرَّ بِهِ عَيْنُكَ وَتَقَرَّ بِهِ عَيْنِي.
(43) O SON OF BEING! Make mention of Me on My earth, that in My heaven I may remember thee, thus shall Mine eyes and thine be solaced.
(٤٤) ﴿ يَا ابْنَ العَرْشِ ﴾
سَمْعُكَ سَمْعِي فَاسْمَعْ بِهِ، وَبَصَرُكَ بَصَرِي فَأَبْصِرْ بِهِ؛ لِتَشْهَدَ فِي سِرِّكَ لِي تَقْدِيسًا عَلِيًّا، لأَشْهَدَ لَكَ فِي نَفْسي مَقامًا رَفِيعًا.
(44) O SON OF THE THRONE! Thy hearing is My hearing, hear thou therewith. Thy sight is My sight, do thou see therewith, that in thine inmost soul thou mayest testify unto My exalted sanctity, and I wi
(٤٥) ﴿ يَا ابْنَ الوُجُودِ ﴾
اسْتَشْهِدْ فِي سَبِيلي رَاضِيًا عَنّي وَشاكِرًا لِقَضائِي، لِتَسْتَريحَ مَعِي فِي قِبابِ العَظَمَةِ خَلْفَ سُرادِقِ الْعِزَّةِ.
(45) O SON OF BEING! Seek a martyr’s death in My path, content with My pleasure and thankful for that which I ordain, that thou mayest repose with Me beneath the canopy of majesty behind the tabernacl
(٤٦) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
فَكِّرْ فِي أَمْرِكَ وَتَدَبَّرْ فِي فِعْلِكَ. أَتُحِبُّ أَنْ تَمُوتَ عَلَى الْفِراشِ أَوْ تُسْتَشْهَدَ فِي سَبِيلِي عَلَى التُّرابِ، وَتَكُونَ مَطْلِعَ أَمْرِي وَمَظْهَر
(46) O SON OF MAN! Ponder and reflect. Is it thy wish to die upon thy bed, or to shed thy life-blood on the dust, a martyr in My path, and so become the manifestation of My command and the revealer of
(٤٧) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
وَجَمالِي تَخَضُّبُ شَعْرِكَ مِنْ دَمِكَ لَكانَ أَكْبَرَ عِنْدي عَنْ خَلْقِ الكَوْنَيْنِ وَضِياءِ الثَّقَلَيْنِ، فَاجْهَد فِيهِ يا عَبْدُ.
(47) O SON OF MAN! By My beauty! To tinge thy hair with thy blood is greater in My sight than the creation of the universe and the light of both worlds. Strive then to attain this, O servant!
(٤٨) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
لِكُلِّ شَيْءٍ عَلامَةٌ؛ وَعَلامَةُ الْحُبِّ الصَّبْرُ فِي قَضَائِي وَالاصْطِبارُ فِي بَلائِي.
(48) O SON OF MAN! For everything there is a sign. The sign of love is fortitude under My decree and patience under My trials.
(٤٩) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
الْمُحِبُّ الصَّادِقُ يَرْجُو الْبَلاءَ كَرَجاءِ الْعاصِي إِلَى الْمَغْفِرَةِ وَالمُذْنِبِ إِلَى الرَّحْمَةِ.
(49) O SON OF MAN! The true lover yearneth for tribulation even as doth the rebel for forgiveness and the sinful for mercy.
(٥٠) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسَانِ ﴾
إِنْ لَا يُصيبُكَ البَلاءُ فِي سَبِيْلِي كَيْفَ تَسْلُكُ سُبُلَ الرَّاضِينَ فِي رِضائِي، وَإِنْ لَا تَمَسُّكَ المَشَقَّةُ شَوْقًا لِلِقائِي كَيْفَ يُصِيبُكَ النُّورُ حُب
(50) O SON OF MAN! If adversity befall thee not in My path, how canst thou walk in the ways of them that are content with My pleasure? If trials afflict thee not in thy longing to meet Me, how wilt th
(٥١) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسَانِ ﴾
بَلاَئِي عِنايَتي، ظاهِرُهُ نارٌ وَنِقْمَةٌ وَباطِنُهُ نُورٌ وَرَحْمَةٌ. فاسْتَبِقْ إِلَيْهِ لِتَكُونَ نُورًا أَزَلِيًّا وَرُوحًا قِدَمِيًّا، وَهُوَ أَمْري فَاعْرِفْهُ.
(51) O SON OF MAN! My calamity is My providence, outwardly it is fire and vengeance, but inwardly it is light and mercy. Hasten thereunto that thou mayest become an eternal light and an immortal spiri
(٥٢) ﴿ يَا ابْنَ البَشَرِ ﴾
إِنْ أَصَابَتْكَ نِعْمَةٌ لَا تَفْرَحْ بِها، وَإِنْ تَمَسَّكَ ذِلَّةٌ لا تَحْزَنْ مِنْهَا، لأَنَّ كِلْتَيْهِما تَزُولانِ فِي حِين وَتَبِيدانِ فِي وَقْتٍ.
(52) O SON OF MAN! Should prosperity befall thee, rejoice not, and should abasement come upon thee, grieve not, for both shall pass away and be no more.
(٥٣) ﴿ يَا ابْنَ الوُجُودِ ﴾
إِنْ يَمَسَّكَ الفَقْرُ لَا تَحْزَنْ، لأَنَّ سُلْطانَ الغِنى يَنْزِلُ عَلَيْكَ فِي مَدَى الأَيَّامِ. وَمِنَ الذِّلَّةِ لَا تَخَفْ، لِأَنَّ الْعِزَّةَ تُصِيبُكَ فِي مَدَى ا
(53) O SON OF BEING! If poverty overtake thee, be not sad; for in time the Lord of wealth shall visit thee. Fear not abasement, for glory shall one day rest on thee.
(٥٤) ﴿ يَا ابْنَ الوُجُودِ ﴾
إِنْ تُحِبَّ هَذِهِ الدَّوْلَةَ الباقِيَةَ الأَبَدِيَّةَ وَهذِهِ الْحَياةَ الْقِدَمِيَّةَ الأَزَلِيَّةَ، فَاتْرُكْ هذِهِ الدَّوْلَةَ الْفانِيَةَ الزَّائِلَةَ.
(54) O SON OF BEING! If thine heart be set upon this eternal, imperishable dominion, and this ancient, everlasting life, forsake this mortal and fleeting sovereignty.
(٥٥) ﴿ يَا ابْنَ الوُجُودِ ﴾
لَا تَشْتَغِل بِالدُّنْيا؛ لِأَنَّ بِالنَّارِ نَمْتَحِنُ الذَّهَبَ، وَبِالذَّهَبِ نَمْتَحِنُ العِبادَ.
(55) O SON OF BEING! Busy not thyself with this world, for with fire We test the gold, and with gold We test Our servants.
(٥٦) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
أَنْتَ تُريدُ الذَّهَبَ وَأَنا أُريدُ تَنْزيهَكَ عَنْهُ، وَأَنْتَ عَرَفْتَ غَنَاءَ نَفْسِكَ فِيهِ، وَأَنَا عَرَفْتُ الْغَناءَ فِي تَقْدِيسِكَ عَنْهُ. وَعَمْري هَذا عِلْمِ
(56) O SON OF MAN! Thou dost wish for gold and I desire thy freedom from it. Thou thinkest thyself rich in its possession, and I recognize thy wealth in thy sanctity therefrom. By My life! This is My
(٥٧) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
أَنْفِقْ مالِي عَلى فُقَرائِي لِتُنْفِقَ فِي السَّمآءِ مِنْ كُنُوزِ عِزِّ لا تَفْنى وَخَزائِنِ مَجْدٍ لا تَبْلى؛ وَلكِنْ وَعَمْري إِنْفاقَ الرُّوحِ أَجْمَلُ لَوْ تُشاهِدْ
(57) O SON OF MAN! Bestow My wealth upon My poor, that in heaven thou mayest draw from stores of unfading splendor and treasures of imperishable glory. But by My life! To offer up thy soul is a more g
(٥٨) ﴿ يَا ابْنَ البَشَرِ ﴾
هَيْكَلُ الْوُجُودِ عَرْشي، نَظِّفْهُ عَنْ كُلِّ شَيْءٍ لاِسْتِوائِي بِهِ وَاسْتِقْرارِي عَلَيْهِ.
(58) O SON OF MAN! The temple of being is My throne; cleanse it of all things, that there I may be established and there I may abide.
(٥٩) ﴿ يَا ابْنَ الوُجُودِ ﴾
فُؤادُكَ مَنْزِلِي قَدِّسْهُ لِنُزُولِي، وَرُوحُكَ مَنْظَرِي طَهِّرْها لِظُهُوري.
(59) O SON OF BEING! Thy heart is My home; sanctify it for My descent. Thy spirit is My place of revelation; cleanse it for My manifestation.
(٦٠) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
أَدْخِلْ يَدَكَ فِي جَيْبِي لأَرْفَعَ رَأْسي عَنْ جَيْبِكَ مُشْرِقًا مُضِيئًا.
(60) O SON OF MAN! Put thy hand into My bosom, that I may rise above thee, radiant and resplendent.
(٦١) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسَانِ ﴾
اصْعَدْ إِلى سَمائِي لِكَيْ تَرى وِصالِي؛ لِتَشْرَبَ مِنْ زُلالِ خَمْرٍ لا مِثالَ وَكُؤُبِ مَجْدٍ لا زَوالَ.
(61) O SON OF MAN! Ascend unto My heaven, that thou mayest obtain the joy of reunion, and from the chalice of imperishable glory quaff the peerless wine.
(٦٢) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسَانِ ﴾
قَدْ مَضى عَلَيْكَ أَيَّامٌ، وَاشْتَغَلْتَ فِيها بِمَا تَهْوى بِهِ نَفْسُكَ مِنَ الظُّنُونِ وَالأَوْهَامِ. إِلَى مَتَى تَكُونُ راقِدًا عَلَى بِساطِكَ. ارْفَعْ رَأْسَكَ ع
(62) O SON OF MAN! Many a day hath passed over thee whilst thou hast busied thyself with thy fancies and idle imaginings. How long art thou to slumber on thy bed? Lift up thy head from slumber, for th
(٦٣) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسَانِ ﴾
أَشْرَقْتُ عَلَيْكَ النُّورَ مِنْ أُفُقِ الطُّورِ، وَنَفَخْتَ رُوحَ السَّناءِ في سِيناءِ قَلْبِكَ؛ فَأَفْرِغْ نَفْسَكَ عَنِ الحُجُباتِ وَالظُّنُوناتِ، ثُمَّ ادْخُلْ عَلَ
(63) O SON OF MAN! The light hath shone on thee from the horizon of the sacred Mount and the spirit of enlightenment hath breathed in the Sinai of thy heart. Wherefore, free thyself from the veils of
(٦٤) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسَانِ ﴾
أَزَلِيَّتي إِبْداعِي أَبْدَعْتُها لَكَ، فَاجْعَلْها رِداءً لِهَيْكَلِكَ. وَأَحَدِيَّتي إِحْداثي اخْتَرَعْتُها لأَجْلِكَ، فَاجْعَلْها قَمِيصَ نَفْسِكَ لِتَكُونَ مَشْرِق
(64) O SON OF MAN! My eternity is My creation, I have created it for thee. Make it the garment of thy temple. My unity is My handiwork; I have wrought it for thee; clothe thyself therewith, that thou
(٦٥) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
عَظَمَتِي عَطِيَّتِي إِلَيْكَ، وَكِبْرِيائِي رَحْمَتِي عَلَيْكَ، وَما يَنْبَغِي لِنَفْسِي لا يُدْرِكُهُ أَحَدٌ وَلَنْ تُحْصِيَهُ نَفْسٌ؛ قَدْ أَخْزَنْتُهُ فِي خَزائِنِ سِ
(65) O SON OF MAN! My majesty is My gift to thee, and My grandeur the token of My mercy unto thee. That which beseemeth Me none shall understand, nor can anyone recount. Verily, I have preserved it in
(٦٦) ﴿ يَا أَبْناءَ الْهُوِيَّةِ فِي الْغَيْبِ ﴾
سَتُمْنَعُونَ عَنْ حُبِّي وَتَضْطَرِبُ النُّفُوسُ مِنْ ذِكْرِي؛ لأَنَّ الْعُقُولَ لَنْ تَطيقَنِي وَالْقُلُوبَ لَنْ تَسَعَني.
(66) O CHILDREN OF THE DIVINE AND INVISIBLE ESSENCE! Ye shall be hindered from loving Me and souls shall be perturbed as they make mention of Me. For minds cannot grasp Me nor hearts contain Me.
(٦٧) ﴿ يَا ابْنَ الْجَمَالِ ﴾
وَرُوحِي وَعِنايَتِي ثُمَّ رَحْمَتِي وَجَمالِي، كُلُّ ما نَزَّلْتُ عَلَيْكَ مِنْ لِسانِ الْقُدْرَةِ وَكَتَبْتُهُ بِقَلَمِ القُوَّةِ قَدْ نَزَّلْناهُ عَلى قَدْرِكَ وَلَحْن
(67) O SON OF BEAUTY! By My spirit and by My favor! By My mercy and by My beauty! All that I have revealed unto thee with the tongue of power, and have written for thee with the pen of might, hath bee
(٦٨) ﴿ يَا أَبْناءَ الإِنْسانِ﴾
هَلْ عَرَفْتُمْ لِمَ خَلَقْناكُمْ مِنْ تُرابٍ واحِدٍ؛ لِئَلاَّ يَفْتَخِرَ أَحَدٌ عَلى أَحَدٍ. وَتَفَكَّرُوا فِي كُلِّ حِينٍ فِي خَلْقِ أَنْفُسِكُم؛ إِذاً يَنْبَغِي كَما
(68) O CHILDREN OF MEN! Know ye not why We created you all from the same dust? That no one should exalt himself over the other. Ponder at all times in your hearts how ye were created. Since We have cr
(٦٩) ﴿ يَا أَبْناءَ الرُّوحِ ﴾
أَنْتُمْ خَزائِني، لأَنَّ فِيكُم كَنَزْتُ لآلِئَ أَسْرارِي وَجَوَاهِرَ عِلْمِي، فَاحْفَظُوها لِئَلاَّ يَطَّلِعَ عَلَيْهَا أَغْيارُ عِبادِي وَأَشْرارُ خَلْقِي.
(69) O YE SONS OF SPIRIT! Ye are My treasury, for in you I have treasured the pearls of My mysteries and the gems of My knowledge. Guard them from the strangers amidst My servants and from the ungodly
(٧٠) ﴿ يَا ابْنَ مَنْ قامَ فِي مَلَكُوتِ نَفْسِهِ ﴾
اعْلَمْ بِأَنِّي قَدْ أَرْسَلْتُ إِلَيْكَ رَوائِحَ الْقُدْسِ كُلَّهَا، وَأَتْمَمْتُ الْقَوْلَ عَلَيْكَ وَأَكْمَلْتُ النِّعْمَةَ بِكَ وَرَضِيتُ لَكَ
(70) O SON OF HIM THAT STOOD BY HIS OWN ENTITY IN THE KINGDOM OF HIS SELF! Know thou, that I have wafted unto thee all the fragrances of holiness, have fully revealed to thee My word, have perfected t
(٧١) ﴿ يَا ابْنَ الإِنْسانِ ﴾
اكتُبْ كُلَّ مَا أَلْقَيْنَاكَ مِنْ مِدَادِ النُّورِ عَلَى لَوْحِ الرُّوحِ. وَإِنْ لَنْ تَقْدِرَ عَلَى ذلِكَ فاجْعَلِ المِدَادَ مِنْ جَوْهَرِ الفُؤادِ، وَإِنْ لَنْ تَسْتَ
(71) O SON OF MAN! Write all that We have revealed unto thee with the ink of light upon the tablet of thy spirit. Should this not be in thy power, then make thine ink of the essence of thy heart. If t
﴿ بنام گوينده توانا ﴾
ای صاحبان هوش و گوش
﴾ In the Name of the Lord of Utterance, The Mighty ﴿ (1) O YE PEOPLE THAT HAVE MINDS TO KNOW AND EARS TO HEAR!
اوّل سروش دوست اينست
The first call of the Beloved is this
(١) ﴿ ای بلبل معنوی ﴾
جز در گلبن معانی جای مگزين و ای هدهد سليمان عشق جز در سبای جانان وطن مگير و ای عنقای بقا جز در قاف وفا محلّ مپذير * اينست مکان تو اگر بلامکان بپر جان برپری و آهنگ مقام خود رايگان
: O mystic nightingale ! Abide not but in the rose-garden of the spirit. O messenger of the Solomon of love! Seek thou no shelter except in the Sheba of the well-beloved, and O immortal phoenix! dwell
(٢) ﴿ ای پسر روح ﴾
هر طيری را نظر بر آشيان است و هر بلبلی را مقصود جمال گل مگر طيور افئده عباد که بتراب فانی قانع شده از آشيان باقی دور ماندهاند و بگِلهای بعد توجّه نموده از گُلهای قرب محروم گشتهاند
(2) O SON OF SPIRIT! The bird seeketh its nest; the nightingale the charm of the rose; whilst those birds, the hearts of men, content with transient dust, have strayed far from their eternal nest, and
(٣) ﴿ ای دوست﴾
در روضه قلب جز گل عشق مکار و از ذيل بلبل حبّ و شوق دست مدار * مصاحبت ابرار را غنيمت دان و از مرافقت اشرار دست و دل هر دو بردار *
(3) O FRIEND! In the garden of thy heart plant naught but the rose of love, and from the nightingale of affection and desire loosen not thy hold. Treasure the companionship of the righteous and eschew
(٤) ﴿ ای پسر انصاف ﴾
کدام عاشق كه جز در وطن معشوق محلّ گيرد و کدام طالب که بی مطلوب راحت جويد ؟ عاشق صادق را حيات در وصال است و موت در فراق * صدرشان از صبر خالی و قلوبشان از اصطبار مقدّس از صد هزار جا
(4) O SON OF JUSTICE! Whither can a lover go but to the land of his beloved? and what seeker findeth rest away from his heart’s desire? To the true lover reunion is life, and separation is death. His
(٥) ﴿ ای پسر خاک ﴾
براستی ميگويم غافلترين عباد کسی است که در قول مجادله نمايد و بر برادر خود تفوّق جويد * بگو ای برادران باعمال خود را بيارائيد نه باقوال *
(5) O SON OF DUST! Verily I say unto thee: Of all men the most negligent is he that disputeth idly and seeketh to advance himself over his brother. Say, O brethren! Let deeds, not words, be your adorn
(٦) ﴿ ای پسران ارض ﴾
براستی بدانيد قلبی که در آن شائبه حسد باقی باشد البتّه بجبروت باقی من در نيايد و از ملکوت تقديس من روائح قدس نشنود*
(6) O SON OF EARTH! Know, verily, the heart wherein the least remnant of envy yet lingers, shall never attain My everlasting dominion, nor inhale the sweet savors of holiness breathing from My kingdom
(٧) ﴿ ای پسر حبّ ﴾
از تو تا رفرف امتناع قرب و سدره ارتفاع عشق قدمی فاصله قدم اوّل بردار و قدم ديگر بر عالم قدم گذار و در سرادق خلد وارد شو * پس بشنو آنچه از قلم عزّ نزول يافت *
(7) O SON OF LOVE! Thou art but one step away from the glorious heights above and from the celestial tree of love. Take thou one pace and with the next advance into the immortal realm and enter the pa
(٨) ﴿ ای پسر عزّ ﴾
در سبيل قدس چالاک شو و بر افلاک انس قدم گذار قلب را بصيقل روح پاک کن و آهنگ ساحت لولاک نما *
(8) O SON OF GLORY! Be swift in the path of holiness, and enter the heaven of communion with Me. Cleanse thy heart with the burnish of the spirit, and hasten to the court of the Most High.
(٩) ﴿ ای سايه نابود ﴾
از مدارج ذلّ وهم بگذر و بمعارج عزّ يقين اندرا * چشم حق بگشا تا جمال مبين بينی و تبارک اللّه أحسن الخالقين گوئی*
(9) O FLEETING SHADOW! Pass beyond the baser stages of doubt and rise to the exalted heights of certainty. Open the eye of truth, that thou mayest behold the veilless Beauty and exclaim: Hallowed be t
(١٠) ﴿ ای پسر هوی ﴾
براستی بشنو چشم فانی جمال باقی نشناسد و دل مرده جز بگُل پژمرده مشغول نشود زيرا که هر قرينی قرين خود را جويد و بجنس خود انس گيرد *
(10) O SON OF DESIRE! Give ear unto this: Never shall mortal eye recognize the everlasting Beauty, nor the lifeless heart delight in aught but in the withered bloom. For like seeketh like, and taketh
(١١) ﴿ ای پسر تراب ﴾
کور شو تا جمالم بينی و کر شو تا لحن و صوت مليحم را شنوی و جاهل شو تا از علمم نصيب بری و فقير شو تا از بحر غنای لا يزالم قسمت بيزوال برداری * کور شو يعنی از مشاهده غير جمال من و کر
(11) O SON OF DUST! Blind thine eyes, that thou mayest behold My beauty; stop thine ears, that thou mayest hearken unto the sweet melody of My voice; empty thyself of all learning, that thou mayest pa
(١٢) ﴿ ای صاحب دو چشم ﴾
چشمی بربند و چشمی برگشا * بربند يعنی از عالم و عالميان برگشا يعنی بجمال قدس جانان *
(12) O MAN OF TWO VISIONS! Close one eye and open the other. Close one to the world and all that is therein, and open the other to the hallowed beauty of the Beloved.
(١٣) ﴿ ای پسران من ﴾
ترسم که از نغمه ورقاء فيض نبرده بديار فنا راجع شويد و جمال گُل نديده بآب و گِل باز گرديد *
(13) O MY CHILDREN! I fear lest, bereft of the melody of the dove of heaven, ye will sink back to the shades of utter loss, and, never having gazed upon the beauty of the rose, return to water and cla
(١٤) ﴿ ای دوستان ﴾
بجمال فانی از جمال باقی مگذريد و بخاکدان ترابی دل مبنديد *
(14) O FRIENDS! Abandon not the everlasting beauty for a beauty that must die, and set not your affections on this mortal world of dust.
(١٥) ﴿ ای پسر روح ﴾
وقتی آيد که بلبل قدس معنوی از بيان اسرار معانی ممنوع شود و جميع از نغمه رحمانی و ندای سبحانی ممنوع گرديد*
(15) O SON OF SPIRIT! The time cometh, when the nightingale of holiness will no longer unfold the inner mysteries and ye will all be bereft of the celestial melody and of the voice from on high.
(١٦) ﴿ ای جوهر غفلت ﴾
دريغ که صد هزار لسان معنوی در لسانی ناطق و صد هزار معانی غيبی در لحنی ظاهر و لکن گوشی نه تا بشنود و قلبی نه تا حرفی بيابد *
(16) O ESSENCE OF NEGLIGENCE! Myriads of mystic tongues find utterance in one speech, and myriads of hidden mysteries are revealed in a single melody; yet, alas, there is no ear to hear, nor heart to
(١٧) ﴿ ای همگنان ﴾
ابواب لامکان باز گشته و ديار جانان از دم عاشقان زينت يافته و جميع از اين شهر روحانی محروم ماندهاند الّا قليلی و از آن قليل هم با قلب طاهر و نفس مقدّس مشهود نگشت الّا اقلّ قليلی*
(17) O COMRADES! The gates that open on the Placeless stand wide and the habitation of the loved one is adorned with the lovers’ blood, yet all but a few remain bereft of this celestial city, and even
(١٨) ﴿ ای اهل فردوس برين ﴾
اهل يقين را اخبار نمائيد که در فضای قدس قرب رضوان روضه جديدی ظاهر گشته و جميع اهل عالين و هياکل خلد برين طائف حول آن گشتهاند * پس جهدی نمائيد تا بآن مقام درآئيد و حقائق اسر
(18) O YE DWELLERS IN THE HIGHEST PARADISE! Proclaim unto the children of assurance that within the realms of holiness, nigh unto the celestial paradise, a new garden hath appeared, round which circle
(١٩) ﴿ ای دوستان من ﴾
آيا فراموش کردهايد آن صبح صادق روشنی را که در ظلّ شجره انيسا که در فردوس اعظم غرس شده جميع در آن فضای قدس مبارک نزد من حاضر بوديد ؟ و بسه کلمه طيّبه تکلّم فرمودم و جميع آن کلمات
(19) O MY FRIENDS! Have ye forgotten that true and radiant morn, when in those hallowed and blessed surroundings ye were all gathered in My presence beneath the shade of the tree of life, which is pla
(در سطر هشتم از اسطر قدس که در لوح پنجم از فردوس است ميفرمايد)
In the eighth of the most holy lines, in the fifth Tablet of Paradise, He saith:
(٢٠) ﴿ ای مردگان فراش غفلت ﴾
قرنها گذشت و عمر گرانمايه را بانتها رساندهايد و نَفَس پاکی از شما بساحت قدس ما نيامد * در ابحر شرک مستغرقيد و کلمه توحيد بر زبان ميرانيد * مبغوض مرا محبوب خود دانستهايد
(20) O YE THAT ARE LYING AS DEAD ON THE COUCH OF HEEDLESSNESS! Ages have passed and your precious lives are well-nigh ended, yet not a single breath of purity hath reached Our court of holiness from y
(٢١) ﴿ ای خاک متحرّک ﴾
من بتو مأنوسم و تو از من مأيوس * سيف عصيان شجره اميد ترا بريده * و در جميع حال بتو نزديکم و تو در جميع احوال از من دور * و من عزّت بيزوال برای تو اختيار نمودم و تو ذلّت بی منتهی
(21) O MOVING FORM OF DUST! I desire communion with thee, but thou wouldst put no trust in Me. The sword of thy rebellion hath felled the tree of thy hope. At all times I am near unto thee, but thou a
(٢٢) ﴿ ای پسر هوی ﴾
اهل دانش و بينش سالها کوشيدند و بوصال ذی الجلال فائز نگشتند و عمرها دويدند و بلقای ذی الجمال نرسيدند * و تو نادويده بمنزل رسيده و ناطلبيده بمطلب واصل شدی * و بعد از جميع اين مقام و
(22) O SON OF DESIRE! The learned and the wise have for long years striven and failed to attain the presence of the All-Glorious; they have spent their lives in search of Him, yet did not behold the b
(٢٣) ﴿ ای اهل ديار عشق ﴾
شمع باقی را ارياح فانی احاطه نموده و جمال غلام روحانی در غبار تيره ظلمانی مستور مانده * سلطان سلاطين عشق در دست رعايای ظلم مظلوم و حمامه قدسی در دست جغدان گرفتار * جميع اهل سر
(23) O DWELLERS IN THE CITY OF LOVE! Mortal blasts have beset the everlasting candle, and the beauty of the celestial Youth is veiled in the darkness of dust. The chief of the monarchs of love is wron
(٢٤) ﴿ ای جهلای معروف بعلم ﴾
چرا در ظاهر دعوی شبانی کنيد و در باطن ذئب اغنام من شدهايد * مَثَل شما مثل ستاره قبل از صبح است که در ظاهر درّيّ و روشن است و در باطن سبب اضلال و هلاکت کاروانهای مدينه و د
(24) O YE THAT ARE FOOLISH, YET HAVE A NAME TO BE WISE! Wherefore do ye wear the guise of shepherds, when inwardly ye have become wolves, intent upon My flock? Ye are even as the star, which riseth er
(٢٥) ﴿ ای بظاهر آراسته و بباطن کاسته ﴾
مَثَلِ شما مثل آب تلخ صافی است که کمال لطافت و صفا از آن در ظاهر مشهود شود چون بدست صرّاف ذائقه احديّه افتد قطره ای از آن را قبول نفرمايد * بلی تجلّی آفتاب در تر
(25) O YE SEEMING FAIR YET INWARDLY FOUL! Ye are like clear but bitter water, which to outward seeming is crystal pure but of which, when tested by the divine Assayer, not a drop is accepted. Yea, the
(٢٦) ﴿ ای دوست لسانی من ﴾
قدری تأمّل اختيار کن هرگز شنيده ای که يار و اغيار در قلبی بگنجد؟ پس اغيار را بران تا جانان بمنزل خود در آيد *
(26) O MY FRIEND IN WORD! Ponder awhile. Hast thou ever heard that friend and foe should abide in one heart? Cast out then the stranger, that the Friend may enter His home.
(٢٧) ﴿ ای پسر خاک ﴾
جميع آنچه در آسمانها و زمين است برای تو مقرّر داشتم مگر قلوب را که محلّ نزول تجلّی جمال و اجلال خود معيّن فرمودم * و تو منزل و محلّ مرا بغير من گذاشتی چنانچه در هر زمان که ظهور قدس
(27) O SON OF DUST! All that is in heaven and earth I have ordained for thee, except the human heart, which I have made the habitation of My beauty and glory; yet thou didst give My home and dwelling
(٢٨) ﴿ ای جوهر هوی ﴾
بسا سحرگاهان که از مشرق لا مکان بمکان تو آمدم و ترا در بستر راحت بغير خود مشغول يافتم و چون برق روحانی بغمام عزّ سلطانی رجوع نمودم و در مکامن قرب خود نزد جنود قدس اظهار نداشتم *
. (28) O ESSENCE OF DESIRE! At many a dawn have I turned from the realms of the Placeless unto thine abode, and found thee on the bed of ease busied with others than Myself. Thereupon, even as the fla
(٢٩) ﴿ ای پسر جود ﴾
در باديه های عدم بودی و ترا بمدد تراب امر در عالم ملک ظاهر نمودم و جميع ذرّات ممکنات و حقائق کائنات را بر تربيت تو گماشتم چنانچه قبل از خروج از بطن امّ دو چشمه شير منير برای تو مقر
(29) O SON OF BOUNTY! Out of the wastes of nothingness, with the clay of My command I made thee to appear, and have ordained for thy training every atom in existence and the essence of all created thi
(٣٠) ﴿ ای بنده دنيا ﴾
در سحرگاهان نسيم عنايت من بر تو مرور نمود و ترا در فراش غفلت خفته يافت و بر حال تو گريست و باز گشت *
(30) O BOND SLAVE OF THE WORLD! Many a dawn hath the breeze of My loving-kindness wafted over thee and found thee upon the bed of heedlessness fast asleep. Bewailing then thy plight it returned whence
(٣١) ﴿ ای پسر ارض ﴾
اگر مرا خواهی جز مرا مخواه و اگر اراده جمالم داری چشم از عالميان بردار زيرا که اراده من و غير من چون آب و آتش در يک دل و قلب نگنجد *
(31) O SON OF EARTH! Wouldst thou have Me, seek none other than Me; and wouldst thou gaze upon My beauty, close thine eyes to the world and all that is therein; for My will and the will of another tha
(٣٢) ﴿ ای بيگانهء با يگانه ﴾
شمع دلت برافروخته دست قدرت منست آن را ببادهای مخالف نفس و هوی خاموش مکن و طبيب جميع علّتهای تو ذکر منست فراموشش منما * حبّ مرا سرمايه خود کن و چون بصر و جان عزيزش دار*
(32) O BEFRIENDED STRANGER! The candle of thine heart is lighted by the hand of My power, quench it not with the contrary winds of self and passion. The healer of all thine ills is remembrance of Me,
(٣٣) ﴿ ای برادر من ﴾
از لسان شکرينم کلمات نازنينم شنو و از لب نمکينم سلسبيل قدس معنوی بياشام * يعنی تخمهای حکمت لدنّيم را در ارض طاهر قلب بيفشان و بآب يقين آبش ده تا سنبلات علم و حکمت من سر سبز از بلد
(33) O MY BROTHER! Hearken to the delightsome words of My honeyed tongue, and quaff the stream of mystic holiness from My sugar-shedding lips. Sow the seeds of My divine wisdom in the pure soil of thy
(٣٤) ﴿ ای اهل رضوان من ﴾
نهال محبّت و دوستی شما را در روضه قدس رضوان بيد ملاطفت غرس نمودم و بنيسان مرحمت آبش دادم حال نزديک بثمر رسيده جهدی نمائيد تا محفوظ ماند و بنار امل و شهوت نسوزد *
(34) O DWELLERS OF MY PARADISE! With the hands of loving and kindness I have planted in the holy garden of paradise the young tree of your love and friendship, and have watered it with the goodly show
(٣٥) ﴿ ای دوستان من ﴾
سراج ضلالت را خاموش کنيد و مشاعل باقيهء هدايت در قلب و دل برافروزيد که عنقريب صرّافان وجود در پيشگاه حضور معبود جز تقوای خالص نپذيرند و غير عمل پاک قبول ننمايند *
(35) O MY FRIENDS! Quench ye the lamp of error, and kindle within your hearts the everlasting torch of divine guidance. For ere long the assayers of mankind shall, in the holy presence of the Adored,
(٣٦) ﴿ ای پسر تراب ﴾
حکمای عباد آنانند که تا سمع نيابند لب نگشايند چنانچه ساقی تا طلب نبيند ساغر نبخشد و عاشق تا بجمال معشوق فائز نشود از جان نخروشد * پس بايد حبّه های حکمت و علم را در ارض طيّبه قلب م
(36) O SON OF DUST! The wise are they that speak not unless they obtain a hearing, even as the cup-bearer, who proffereth not his cup till he findeth a seeker, and the lover who crieth not out from th
(در سطر اوّل لوح مذکور و مسطورست و در سرادق حفظ اللّه مستور)
In the first line of the Tablet it is recorded and written, and within the sanctuary of the tabernacle of God is hidden:
(٣٧) ﴿ ای بنده من ﴾
ملک بی زوال را بانزالی از دست منه و شاهنشهی فردوس را بشهوتی از دست مده * اينست کوثر حيوان که از معين قلم رحمن ساری گشته طوبی للشّاربين *
(37) O MY SERVANT!: Abandon not for that which perisheth an everlasting dominion, and cast not away celestial sovereignty for a worldly desire. This is the river of everlasting life that hath flowed f
(٣٨) ﴿ ای پسر روح ﴾
قفس بشکن و چون همای عشق بهوای قدس پرواز کن و از نَفْس بگذر و با نَفَس رحمانی در فضای قدس ربّانی بيارام *
(38) O SON OF SPIRIT! Burst thy cage asunder, and even as the phoenix of love soar into the firmament of holiness. Renounce thyself and, filled with the spirit of mercy, abide in the realm of celestia
(٣٩) ﴿ ای پسر رماد ﴾
براحت يومی قانع مشو و از راحت بيزوال باقيه مگذر و گلشن باقی عيش جاودان را بگلخن فانی ترابی تبديل منما * از زندان بصحراهای خوش جان عروج کن و از قفس امکان برضوان دلکش لامکان بخرام *
(39) O OFFSPRING OF DUST! Be not content with the ease of a passing day, and deprive not thyself of everlasting rest. Barter not the garden of eternal delight for the dust-heap of a mortal world. Up f
(٤٠) ﴿ ای بنده من ﴾
از بند ملک خود را رهائی بخش و از حبس نفس خود را آزاد کن وقت را غنيمت شمر زيرا که اين وقت را ديگر نبينی و اين زمان را هرگز نيابی *
(40) O MY SERVANT! Free thyself from the fetters of this world, and loose thy soul from the prison of self. Seize thy chance, for it will come to thee no more.
(٤١) ﴿ ای فرزند کنيز من ﴾
اگر سلطنت باقی بينی البتّه بکمال جدّ از ملک فانی درگذری و لکن ستر آنرا حکمتهاست و جلوه اين را رمزها جز افئده پاک ادراک ننمايد *
(41) O SON OF MY HANDMAID! Didst thou behold immortal sovereignty, thou wouldst strive to pass from this fleeting world. But to conceal the one from thee and to reveal the other is a mystery which non
(٤٢) ﴿ ای بنده من ﴾
دل را از غلّ پاک کن و بی حسد ببساط قدس احد بخرام *
(42) O MY SERVANT!. Purge thy heart from malice and, innocent of envy, enter the divine court of holiness.
(٤٣) ﴿ ای دوستان من ﴾
در سبيل رضای دوست مشی نمائيد و رضای او در خلق او بوده و خواهد بود * يعنی دوست بی رضای دوست خود در بيت او وارد نشود و در اموال او تصرّف ننمايد و رضای خود را بر رضای او ترجيح ندهد
(43) O MY FRIENDS! Walk ye in the ways of the good pleasure of the Friend, and know that His pleasure is in the pleasure of His creatures. That is: no man should enter the house of his friend save at
(٤٤) ﴿ ای رفيق عرشی ﴾
بد مشنو و بد مبين و خود را ذليل مکن و عويل برميار * يعنی بد مگو تا نشنوی و عيب مردم را بزرگ مدان تا عيب تو بزرگ ننمايد و ذلّت نفسی مپسند تا ذلّت تو چهره نگشايد * پس با دل پاک و ق
(44) O COMPANION OF MY THRONE! Hear no evil, and see no evil, abase not thyself, neither sigh and weep. Speak no evil, that thou mayest not hear it spoken unto thee, and magnify not the faults of othe
(٤٥) ﴿ وای وای ای عاشقان هوای نفسانی ﴾
از معشوق روحانی چون برق گذشتهايد و بخيال شيطانی دل محکم بستهايد * ساجد خياليد و اسم آن را حقّ گذاشتهايد و ناظر خاريد و نام آن را گل گذاردهايد * نه نَفَس فارغ
(45) ALAS! ALAS! Even as the swiftness of lightning ye have passed by the Beloved One, and have set your hearts on satanic fancies. Ye bow the knee before your vain imagining, and call it truth. Ye tu
(٤٦) ﴿ ای برادران طريق ﴾
چرا از ذکر نگار غافل گشتهايد و از قرب حضرت يار دور ماندهايد ؟ صِرْف جمال در سرادق بيمثال بر عرش جلال مستوی و شما بهوای خود بجدال مشغول گشتهايد * روايح قدس ميوزد و نسائم جود
(46) O BRETHREN IN THE PATH! Wherefore have ye neglected the mention of the Loved One, and kept remote from His holy presence? The essence of beauty is within the peerless pavilion, set upon the thron
(٤٧) ﴿ ای پسران آمال ﴾
جامه غرور را از تن بر آريد و ثوب تکبّر از بدن بيندازيد *
(47) O CHILDREN OF DESIRE! Put away the garment of vainglory, and divest yourselves of the attire of haughtiness.
(در سطر سيّم از اسطر قدس که در لوح ياقوتی از قلم خفی ثبت شده اين است )
In the third of the most holy lines writ and recorded in the Ruby Tablet by the pen of the unseen this is revealed:
(٤٨) ﴿ ای برادران ﴾
با يکديگر مدارا نمائيد و از دنيا دل برداريد بعزّت افتخار منمائيد و از ذلّت ننگ مداريد * قسم بجمالم که کلّ را از تراب خلق نمودم و البتّه بخاک راجع فرمايم *
(48) O BRETHREN! Be forbearing one with another and set not your affections on things below. Pride not yourselves in your glory, and be not ashamed of abasement. By My beauty! I have created all thing
(٤٩) ﴿ ای پسران تراب ﴾
اغنيا را از ناله سحرگاهی فقرا اخبار کنيد که مبادا از غفلت بهلاکت افتند و از سدره دولت بی نصيب مانند * الکرم و الجود من خصالی فهنيئا لمن تزيّن بخصالی *
(49) O CHILDREN OF DUST! Tell the rich of the midnight sighing of the poor, lest heedlessness lead them into the path of destruction, and deprive them of the Tree of Wealth. To give and to be generous
(٥٠) ﴿ ای ساذج هوی ﴾
حرص را بايد گذاشت و بقناعت قانع شد * زيرا که لازال حريص محروم بوده و قانع محبوب و مقبول *
(50) O QUINTESSENCE OF PASSION! Put away all covetousness and seek contentment; for the covetous hath ever been deprived, and the contented hath ever been loved and praised.
(٥١) ﴿ ای پسر کنيز من ﴾
در فقر اضطراب نشايد و در غنا اطمينان نبايد * هر فقری را غنا در پی و هر غنا را فنا از عقب و لکن فقر از ماسوی اللّه نعمتی است بزرگ حقير مشماريد زيرا که در غايت آن غنای باللّه رخ
(51) O SON OF MY HANDMAID! Be not troubled in poverty nor confident in riches, for poverty is followed by riches, and riches are followed by poverty. Yet to be poor in all save God is a wondrous gift,
(٥٢) ﴿ ای پسران غفلت و هوی ﴾
دشمن مرا در خانه من راه دادهايد و دوست مرا از خود راندهايد چنانچه حبّ غير مرا در دل منزل دادهايد * بشنويد بيان دوست را و برضوانش اقبال نمائيد * دوستان ظاهر نظر بمصلحت خ
(52) O CHILDREN OF NEGLIGENCE AND PASSION Ye have suffered My enemy to enter My house and have cast out My friend, for ye have enshrined the love of another than Me in your hearts. Give ear to the say
(٥٣) ﴿ ای مغروران باموال فانيه ﴾
بدانيد که غنا سدّيست محکم ميان طالب و مطلوب و عاشق و معشوق * هرگز غنی بر مقرّ قرب وارد نشود و بمدينه رضا و تسليم در نيايد مگر قليلی * پس نيکوست حال آن غنی که غنا از مل
(53) O YE THAT PRIDE YOURSELVES ON MORTAL RICHES! Know ye in truth that wealth is a mighty barrier between the seeker and his desire, the lover and his beloved. The rich, but for a few, shall in no wi
(٥٤) ﴿ ای اغنيای ارض ﴾
فقرا امانت منند در ميان شما * پس امانت مرا درست حفظ نمائيد و براحت نفس خود تمام نپردازيد *
(54) O YE RICH ONES ON EARTH! The poor in your midst are My trust; guard ye My trust, and be not intent only on your own ease.
(٥٥) ﴿ ای فرزند هوی ﴾
از آلايش غنا پاک شو و با کمال آسايش در افلاک فقر قدم گذار تا خمر بقا از عين فنا بياشامی *
(55) O SON OF PASSION! Cleanse thyself from the defilement of riches and in perfect peace advance into the realm of poverty; that from the well-spring of detachment thou mayest quaff the wine of immor
(٥٦) ﴿ ای پسر من ﴾
صحبت اشرار غم بيفزايد و مصاحبت ابرار زنگ دل بزدايد * من أراد ان يأنس مع اللّه فليأنس مع احبّائه و من أراد ان يسمع کلام اللّه فليسمع کلمات اصفيائه *
(56) O MY SON! .The company of the ungodly increaseth sorrow, whilst fellowship with the righteous cleanseth the rust from off the heart. He that seeketh to commune with God, let him betake himself to
(٥٧) ﴿ زينهار ای پسر خاک ﴾
با اشرار الفت مگير و مؤانست مجو که مجالست اشرار نور جان را بنار حسبان تبديل نمايد *
(57) O SON OF DUST! Beware! Walk not with the ungodly and seek not fellowship with him, for such companionship turneth the radiance of the heart into infernal fire
(٥٨) ﴿ ای پسر کنيز من ﴾
اگر فيض روح القدس طلبی با احرار مصاحب شو * زيرا که ابرار جام باقی از کف ساقی خلد نوشيدهاند و قلب مردگان را چون صبح صادق زنده و منير و روشن نمايند *
(58) O SON OF MY HANDMAID! . Wouldst thou seek the grace of the Holy Spirit, enter into fellowship with the righteous, for he hath drunk the cup of eternal life at the hands of the immortal Cup-bearer
(٥٩) ﴿ ای غافلان ﴾
گمان مبريد که اسرار قلوب مستور است بلکه بيقين بدانيد که بخطّ جلی مسطور گشته و در پيشگاه حضور مشهود *
(59) O HEEDLESS ONES! Think not the secrets of hearts are hidden, nay, know ye of a certainty that in clear characters they are engraved and are openly manifest in the holy Presence.
(٦٠) ﴿ ای دوستان ﴾
براستی ميگويم که جميع آنچه در قلوب مستور نمودهايد نزد ما چون روز واضح و ظاهر و هويداست و لکن ستر آنرا سبب جود و فضل ماست نه استحقاق شما *
(60) O FRIENDS! Verily I say, whatsoever ye have concealed within your hearts is to Us open and manifest as the day; but that it is hidden is of Our grace and favor, and not of your deserving.
(٦١) ﴿ ای پسر انسان ﴾
شبنمی از ژرف دريای رحمت خود بر عالميان مبذول داشتم و احدی را مقبل نيافتم * زيرا که کلّ از خمر باقی لطيف توحيد بماء کثيف نبيد اقبال نمودهاند و از کأس جمال باقی بجام فانی قانع شده
(61) O SON OF MAN! Turn not away thine eyes from the matchless wine of the immortal Beloved, and open them not to foul and mortal dregs. Take from the hands of the divine Cup-bearer the chalice of imm
(٦٢) ﴿ ای پسر خاک ﴾
از خمر بی مثال محبوب لا يزال چشم مپوش و بخمر کدره فانيه چشم مگشا * از دست ساقی احديّه کأوس باقيه برگير تا همه هوش شوی و از سروش غيب معنوی شنوی * بگو ای پست فطرتان از شراب باقی قدسم
(62) O SON OF DUST! A dewdrop out of the fathomless ocean of My mercy I have shed upon the peoples of the world, yet found none turn thereunto, inasmuch as every one hath turned away from the celestia
(٦٣) ﴿ بگو ای اهل ارض ﴾
براستی بدانيد که بلای ناگهانی شما را در پی است و عقاب عظيمی از عقب * گمان مبريد که آنچه را مرتکب شديد از نظر محو شده * قسم بجمالم که در الواح زبرجدی از قلم جلی جميع اعمال شما ث
(63) O YE PEOPLES OF THE WORLD! Know, verily, that an unforeseen calamity followeth you, and grievous retribution awaiteth you. Think not that which ye have committed hath been effaced in My sight. By
(٦٤) ﴿ ای ظالمان ارض ﴾
از ظلم دست خود را کوتاه نمائيد که قسم ياد نمودهام از ظلم احدی نگذرم و اين عهدی است که در لوح محفوظ محتوم داشتم و بخاتم عزّ مختوم *
(64) O OPPRESSORS ON EARTH! . Withdraw your hands from tyranny, for I have pledged Myself not to forgive any man’s injustice. This is My covenant which I have irrevocably decreed in the preserved tabl
(٦٥) ﴿ ای عاصيان ﴾
بردباری من شما را جری نمود و صبر من شما را بغفلت آورد که در سبيلهای مهلک خطرناک بر مراکب نار نفس بی باک ميرانيد گويا مرا غافل شمردهايد و يا بی خبر انگاشتهايد *
(65) O REBELLIOUS ONES! My forbearance hath emboldened you and My long-suffering hath made you negligent, in such wise that ye have spurred on the fiery charger of passion into perilous ways that lead
(٦٦) ﴿ ای مهاجران ﴾
لسان مخصوص ذکر منست بغيبت ميالائيد و اگر نفس ناری غلبه نمايد بذکر عيوب خود مشغول شويد نه بغيبت خلق من * زيرا که هر کدام از شما بنفس خود اَبصَر و اعرفيد از نفوس عباد من *
(66) O EMIGRANTS! The tongue I have designed for the mention of Me, defile it not with detraction. If the fire of self overcome you, remember your own faults and not the faults of My creatures, inasmu
(٦٧) ﴿ ای پسران وهم ﴾
بدانيد چون صبح نورانی از افق قدس صمدانی بردمد البتّه اسرار و اعمال شيطانی که در ليل ظلمانی معمول شده ظاهر شود و بر عالميان هويدا گردد *
(67) O CHILDREN OF FANCY! Know, verily, that while the radiant dawn breaketh above the horizon of eternal holiness, the satanic secrets and deeds done in the gloom of night shall be laid bare and mani
(٦٨) ﴿ ای گياه خاک ﴾
چگونه است که با دست آلوده بشکر مباشرت جامه خود ننمائی و با دل آلوده بکثافت شهوت و هوی معاشرتم را جوئی و بممالک قدسم راه خواهی ؟ هيهات هيهات عمّا أنتم تريدون *
(68) O WEED THAT SPRINGETH OUT OF DUST! . Wherefore have not these soiled hands of thine touched first thine own garment, and why with thine heart defiled with desire and passion dost thou seek to com
(٦٩) ﴿ ای پسران آدم ﴾
کلمه طيّبه و اعمال طاهره مقدّسه بسمآء عزّ احديّه صعود نمايد * جهد کنيد تا اعمال از غبار ريا و کدورت نفس و هوی پاک شود و بساحت عزّ قبول درآيد * چه که عنقريب صرّافان وجود در پيشگاه
(69) O CHILDREN OF ADAM! Holy words and pure and goodly deeds ascend unto the heaven of celestial glory. Strive that your deeds may be cleansed from the dust of self and hypocrisy and find favor at th
(٧٠) ﴿ ای پسر عيش ﴾
خوش ساحتی است ساحت هستی اگر اندر آئی و نيکو بساطی است بساط باقی اگر از ملک فانی برتر خرامی و مليح است نشاط مستی اگر ساغر معانی از يد غلام الهی بياشامی * اگر باين مراتب فائز شوی از
(70) O SON OF WORLDLINESS! Pleasant is the realm of being, wert thou to attain thereto; glorious is the domain of eternity, shouldst thou pass beyond the world of mortality; sweet is the holy ecstasy
(٧١) ﴿ ای دوستان من ﴾
ياد آوريد آن عهدی را که در جبل فاران که در بقعه مبارکه زمان واقع شده با من نمودهايد و ملأ اعلی و اصحاب مدين بقا را بر آن عهد گواه گرفتم و حال احديرا بر آن عهد قائم نمی بينم البت
(71) O MY FRIENDS! Call ye to mind that covenant ye have entered into with Me upon Mount Paran, situate within the hallowed precincts of Zamán. I have taken to witness the concourse on high and the dw
(٧٢) ﴿ ای بنده من ﴾
مثل تو مثل سيف پر جوهری است که در غلاف تيره پنهان باشد و باين سبب قدر آن بر جوهريان مستور ماند * پس از غلاف نفس و هوی بيرون آی تا جوهر تو بر عالميان هويدا و روشن آيد *
(72) O MY SERVANT! Thou art even as a finely tempered sword concealed in the darkness of its sheath and its value hidden from the artificer’s knowledge. Wherefore come forth from the sheath of self an
(٧٣) ﴿ ای دوست من ﴾
تو شمس سمآء قدس منی خود را بکسوف دنيا ميالای * حجاب غفلت را خرق کن تا بی پرده و حجاب از خلف سحاب بدر آئی و جميع موجودات را بخلعت هستی بيارائی *
(73) O MY FRIEND! Thou art the daystar of the heavens of My holiness, let not the defilement of the world eclipse thy splendor. Rend asunder the veil of heedlessness, that from behind the clouds thou
(٧٤) ﴿ ای ابنآء غرور ﴾
بسلطنت فانيه ايّامی از جبروت باقی من گذشته و خود را باسباب زرد و سرخ می آرائيد و بدين سبب افتخار مينمائيد * قسم بجمالم که جميع را در خيمه يکرنگ تراب درآورم و همه اين رنگهای مختل
(74) O CHILDREN OF VAINGLORY! For a fleeting sovereignty ye have abandoned My imperishable dominion, and have adorned yourselves with the gay livery of the world and made of it your boast. By My beaut
(٧٥) ﴿ ای ابنآء غفلت ﴾
بپادشاهی فانی دل مبنديد و مسرور مشويد * مثل شما مثل طير غافلی است که بر شاخه باغی در کمال اطمينان بسرايد و بغتةً صيّاد اجل او را بخاک اندازد ديگر از نغمه و هيکل و رنگ او اثری با
(75) O CHILDREN OF NEGLIGENCE! Set not your affections on mortal sovereignty and rejoice not therein. Ye are even as the unwary bird that with full confidence warbleth upon the bough; till of a sudden
(٧٦) ﴿ ای فرزند کنيز من ﴾
لا زال هدايت باقوال بوده و اين زمان بافعال گشته * يعنی بايد جميع افعال قدسی از هيکل انسانی ظاهر شود چه که در اقوال کلّ شريکند و لکن افعال پاک و مقدّس مخصوص دوستان ماست * پس ب
(76) O SON OF MY HANDMAID! Guidance hath ever been given by words, and now it is given by deeds. Every one must show forth deeds that are pure and holy, for words are the property of all alike, wherea
(٧٧) ﴿ ای پسر انصاف ﴾
در ليل جمال هيکل بقا از عقبه زمرّدی وفا بسدره منتهی رجوع نمود و گريست گريستنی که جميع ملأ عالين و کروبين از ناله او گريستند * و بعد از سبب نوحه و ندبه استفسار شد مذکور داشت که حس
(77) O SON OF JUSTICE! In the night-season the beauty of the immortal Being hath repaired from the emerald height of fidelity unto the Sadratu’l-Muntahá, and wept with such a weeping that the concours
(٧٨) ﴿ ای فرزند کنيز من ﴾
از لسان رحمن سلسبيل معانی بنوش و از مشرق بيان سبحان اشراق انوار شمس تبيان من غير ستر و کتمان مشاهده نما * تخمهای حکمت لدنّيم را در ارض طاهر قلب بيفشان و بآب يقين آبش ده تا سن
(78) O SON OF MY HANDMAID! Quaff from the tongue of the merciful the stream of divine mystery, and behold from the dayspring of divine utterance the unveiled splendor of the daystar of wisdom. Sow the
(٧٩) ﴿ ای پسر هوی ﴾
تا کی در هوای نفسانی طيران نمائی ؟ پر عنايت فرمودم تا در هوای قدس معانی پرواز کنی نه در فضای وهم شيطانی * شانه مرحمت فرمودم تا گيسوی مشکينم شانه نمائی نه گلويم بخراشی *
(79) O SON OF DESIRE! How long wilt thou soar in the realms of desire? Wings have I bestowed upon thee, that thou mayest fly to the realms of mystic holiness and not the regions of satanic fancy. The
(٨٠) ﴿ ای بندگان من ﴾
شما اشجار رضوان منيد بايد باثمار بديعه منيعه ظاهر شويد تا خود و ديگران از شما منتفع شوند * لذا بر کلّ لازم که بصنايع و اکتساب مشغول گردند * اينست اسباب غنا يا اولی الألباب و انّ
(80) O MY SERVANTS! Ye are the trees of My garden; ye must give forth goodly and wondrous fruits, that ye yourselves and others may profit therefrom. Thus it is incumbent on every one to engage in cra
(٨١) ﴿ ای بنده من ﴾
پستترين ناس نفوسی هستند که بی ثمر در ارض ظاهرند و فی الحقيقه از اموات محسوبند بلکه اموات از آن نفوس معطّله مهمله ارجح عند اللّه مذکور *
(81) O MY SERVANT! The basest of men are they that yield no fruit on earth. Such men are verily counted as among the dead, nay better are the dead in the sight of God than those idle and worthless sou
(٨٢) ﴿ ای بنده من ﴾
بهترين ناس آنانند که باقتراف تحصيل کنند و صرف خود و ذوی القربی نمايند حبّاً للّه ربّ العالمين *
(82) O MY SERVANT! The best of men are they that earn a livelihood by their calling and spend upon themselves and upon their kindred for the love of God, the Lord of all worlds.
عروس معانی بديعه که ورای پردههای بيان مستور و پنهان بود بعنايت الهی و الطاف ربّانی چون شعاع منير جمال دوست ظاهر و هويدا شد * شهادت ميدهم ای دوستان که نعمت تمام و حجّت کامل و برهان ظاهر و دليل ثابت آم
The mystic and wondrous Bride, hidden ere this beneath the veiling of utterance, hath now, by the grace of God and His divine favor, been made manifest even as the resplendent light shed by the beauty
Model Translations by Shoghi Effendi
Tablet of Carmel
Bahá’u’lláh
Revealed during a visit to Mount Carmel, this Tablet addresses the mountain directly and prophesies its future as the world spiritual and administrative center of the Faith. Shoghi Effendi designated it one of three foundational Charters. Its imagery of the Ark and the dwellers therein prefigures the Universal House of Justice.
5 ¶
Will and Testament
‘Abdu’l-Bahá
Written by ‘Abdu’l-Bahá in three parts between 1901 and 1908, opened and read after His passing on 28 November 1921. Shoghi Effendi designated it the Charter of the New World Order — the mightiest instrument forged to ensure the continuity of the three ages of the Bahá’í Dispensation.
59 ¶
Fire Tablet
Bahá’u’lláh
Revealed in late 1871 during a period of severe hardship in ‘Akká, this Tablet takes the form of an anguished dialogue between Bahá’u’lláh and God. Questions about the sufferings of the faithful are answered with divine assurances, building to a crescendo of triumph over tribulation.
50 ¶
Kitáb-i-’Ahd
Bahá’u’lláh
The Book of the Covenant — Bahá’u’lláh’s Will and Testament, written entirely in His own hand and unsealed on the ninth day after His ascension. It designates ‘Abdu’l-Bahá as His successor and establishes what Shoghi Effendi called the mightiest Covenant in all religious history.
16 ¶
Tablet of the Holy Mariner
Bahá’u’lláh
Chanted aloud in the outskirts of Baghdad just weeks before the Declaration in the Garden of Riḍván, its gloomy prognostications aroused the grave apprehensions of all who heard it. Only the Arabic portion has an authorized translation; the Persian portion remains untranslated.
57 ¶
Tablet of Aḥmad
Bahá’u’lláh
Revealed in Adrianople and addressed to a believer named Aḥmad, this Tablet has been invested by Bahá’u’lláh with a special potency and significance. Its central imagery draws on the metaphor of fire and water: “Be thou as a flame of fire to My enemies and a river of life eternal to My loved ones.”
17 ¶
Gleanings
Bahá’u’lláh
A compilation of 166 selections from Bahá’u’lláh’s Tablets, spanning the Baghdad, Adrianople, and ‘Akká periods (1853–1892). George Townshend assisted with English refinement. Shoghi Effendi wrote that it gives the friends a splendid opportunity to acquire knowledge and understanding of the Faith.
729 ¶
Kitáb-i-Íqán
Bahá’u’lláh
The principal doctrinal work of the Faith, revealed in Baghdad within the space of two days and two nights in response to questions from the Báb’s maternal uncle. Shoghi Effendi described it as occupying a position unequalled by any work except the Kitáb-i-Aqdas — a model of Persian prose, at once original, chaste, vigorous, and remarkably lucid.
291 ¶
Prayers and Meditations
Bahá’u’lláh
Published in 1938, this companion volume to Gleanings contains 184 prayers and meditations selected by Shoghi Effendi from Bahá’u’lláh’s devotional writings revealed across successive exiles from Baghdad to ‘Akká. Shoghi Effendi described it as a volume whose perusal would deepen the spirit of devotion and faith.
858 ¶
Epistle to the Son of the Wolf
Bahá’u’lláh
The last outstanding Tablet revealed by Bahá’u’lláh, written around 1891 and addressed to Shaykh Muḥammad-Taqí of Iṣfahán. It calls upon that rapacious priest to repent, quotes the most celebrated passages from Bahá’u’lláh’s own writings, and adduces proofs establishing the validity of His Cause.
268 ¶