Source (Persian)
وقوله: "وَ يَنوحُ کُلُّ قَبائِل الاَرض وَ يَرَونَ ابن الإنسان آتياً عَلی سَحابِ السَّماء مَعَ قُوّاةٍ وَ مجدٍ کبيرٍ." تلويح اين بيان اين است: يعنی در آن وقت نوحه می کنند عباد از جهت فقدان شمس جمال الهی و قمر علم و انجم حکمت لدنّی و در آن اثنا مشاهده می شود که آن طلعت موعود و جمال معبود از آسمان نازل می شود در حالتی که بر ابر سوار است، يعنی آن جمال الهی از سماوات مشيّت ربّانی در هيکل بشری ظهور می فرمايد. و مقصود از سماء نيست مگر جهت علوّ و سموّ که آن محلّ ظهور آن مشارق قدسيّه و مطالع قدميّه است. و اين کينونات قديمه اگر چه به حسب ظاهر از بطن امّهات ظاهر می شوند و ليکن فی الحقيقه از سماوات امر نازلند و اگر چه بر ارض ساکن اند و ليکن بر رفرف معانی متّکأند و در حينی که ميان عباد مشی می نمايند در هواهای قرب طائرند. بی حرکت رِجل در ارض روح مشی نمايند و بی پر به معارج احديّه پرواز فرمايند. در هر نَفَسی مشرق و مغرب ابداع را طيّ فرمايند و در هر آنی ملکوت غيب و شهاده را سير نمايند. بر عرش "لا يَشغَلُه شَأنٌ عَن شَأنٍ " واقف اند و بر کرسيّ"کلُّ يَومٍ هُوَ فی شَأنٍ" ساکن. از علوّ قدرت سلطان قدم و سموّ مشيّت مليک اعظم مبعوث می شوند. اين است که می فرمايد: از آسمان نازل می شود.
Shoghi Effendi Translation
And now, with reference to His words: “And then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory.” These words signify that in those days men will lament the loss of the Sun of the divine beauty, of the Moon of knowledge, and of the Stars of divine wisdom. Thereupon, they will behold the countenance of the promised One, the adored Beauty, descending from heaven and riding upon the clouds. By this is meant that the divine Beauty will be made manifest from the heaven of the will of God, and will appear in the form of the human temple. The term “heaven” denoteth loftiness and exaltation, inasmuch as it is the seat of the revelation of those Manifestations of Holiness, the Day-springs of ancient glory. These ancient Beings, though delivered from the womb of their mother, have in reality descended from the heaven of the will of God. Though they be dwelling on this earth, yet their true habitations are the retreats of glory in the realms above. Whilst walking amongst mortals, they soar in the heaven of the divine presence. Without feet they tread the path of the spirit, and without wings they rise unto the exalted heights of divine unity. With every fleeting breath they cover the immensity of space, and at every moment traverse the kingdoms of the visible and the invisible. Upon their thrones is written: “Nothing whatsoever keepeth Him from being occupied with any other thing;” and on their seats is inscribed: “Verily, His ways differ every day.” They are sent forth through the transcendent power of the Ancient of Days, and are raised up by the exalted will of God, the most mighty King. This is what is meant by the words: “coming in the clouds of heaven.”
